Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

My pulse



12-06-2016
Ένας άγνωστος άντρας εισέρχεται στο νυκτερινό κέντρο Pulse, στο Ορλάντο των Ηνωμένων Πολιτειών και πυροβολεί αδιακρίτως. Σκότωσε 49 ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους 53. Έχει καταγραφεί ως το χειρότερο έγκλημα μίσους εναντίον της ΛΟΑΤ+ κοινότητας και το μεγαλύτερο τρομοκρατικό επεισόδιο στην Αμερική μετά την 9η Σεπτεμβρίου.

12-06-2017
Ένα performance που δεν γίνεται. Το μεν πνεύμα πρόθυμον αλλά όλα τα άλλα ασθενή. Θυμάμαι τη φρίκη που μου προκάλεσε η είδηση εκείνες τις μέρες και ήθελα να κάνω κάτι. Όμως τα πράγματα μπορούν να γίνουν περίπλοκα με τις τεχνικές διαδικασίες. Το ποίημα -δείτε το ως ένα written performance- αφιερώνεται όχι μόνο στα θύματα του Pulse αλλά σε όλα τα θύματα των εγκλημάτων μίσους, στους αφροαμερικανούς που δολοφονούνται από τους αστυνομικούς γιατί το χρώμα τους είναι επικίνδυνο, στους χριστιανούς που δολοφονούνται από τους μουσουλμάνους και τους μουσουλμάνους που δολοφονούνται από τους χριστιανούς σε όλο τον κόσμο για τις σύγχρονες σταυροφορίες και στους ομοφυλόφιλους στην Τσετσενία ή στην Ρωσία και σε όλες τις χώρες που όχι απλά καταπιέζονται αλλά βασανίζονται ή και σκοτώνονται.




My pulse

Βάζεις μουσική.
Θα βγεις.
Ετοιμάζεσαι.
Φοράς τα καλά σου.
Βλέπεις στον καθρέφτη.
Λες «γάμα το»
Σάββατο βράδυ, θέλω να βγω.
Και βγαίνεις.
Μουσική και στο αυτοκίνητο.
Η Dianna Ross μέσα σου ξυπνά.
Και τραγουδάς.
Δεν κρύβεσαι.
Δεν φοβάσαι.
Γιατί να έπρεπε;
Και είσαι έξω.
Και βλέπεις φίλους.
Βλέπεις γνωστούς.
Χαίρεσαι.
Χορεύεις.
Γελάς.
Βρήκες κάποιον.
Παίζετε με τα μάτια.
Τώρα ξυπνά μέσα σου η Bette Midler.
Do you wanna dance under the moonlight,
Hug and kiss me baby all through the night
Oh baby…
Α!
Αααααα!
Η μουσική παίζει ακόμα.
Και εσύ χορεύεις καρδιά μου.
Ποτέ δεν σταμάτησες.
Ο χορός μας δεν θα τελειώσει ποτέ,
Γιατί η αγάπη είναι αγάπη
Ακόμα κι αν ένας μαλάκας με αυτόματο έρχεται να σου πάρει το χαμόγελο,
Να σου πάρει τη ζωή.
Και σε χάσαμε.
Και τι έμεινε πίσω;
Ο πόνος.
Και η αγάπη.
Εισπνέω αγάπη.
Άνθρωποι που αγαπούσαν,
Που τους αγαπούσαν,
Άνθρωποι που ζούσαν,
Που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.
Και τρελαίνομαι
Και θέλω να χορέψω και γω
Στους Παλμούς σου
Σαν την Sia.
You shot me down, but I won’t fall,
I’m …
You shot him down,
You shot her down,
You shot them down,
But we won’t fall
We are Titanium.
Η αγάπη νικά. Πάντα.
Και εμείς θα χορεύουμε. Για πάντα.
Δεν θα σε ξεχάσω. Ποτέ.


My pulse

You put the music on.
You will go out.
You dress up well.
You check yourself in the mirror.
You say “fuck it”
It’s Saturday night, I wanna go out.
And you do go out.
Music at the car too.
Your inner Dianna Ross wakes up.
And you sing. Loud.
You don’t hide.
You are not scared.
Why should you?
And you are out.
And you see friends,
You see people you know.
You are happy.
You dance.
You smile.
You found someone.
Eye contact flirting.
Now your inner Bette Midler is awake.
Do you wanna dance under the moonlight?
Hug me, kiss me baby, all through the night
Oh baby…
Ah!
Aaaaaaah!
Music is still on
And you, my heart, you are still dancing
You never stopped.
Our dance will never finish.
Cause love is love
Even if a shithead with a semi-automatic rifle enters to take your smile,
To take your life.
And we lost you.
What is left behind?
Pain.
And love.
I inhale the love.
People who loved someone,
People who were loved,
People who lived
But not lived enough.
And I’m getting mad.
And I want to dance also
In your Pulses
Like Sia.
You shot me down, but I won’t fall, I’m …
You shot him down,
You shot her down,
You shot them down,
But we won’t fall
We are Titanium.
Love wins. Always.
And we will dance. Forever.
I will not forget you. Ever.
 

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Butterflies



Καθόμαστε στο εστιατόριο. Απέναντί μας ένα ζευγάρι νεαρών, μικροί, πρέπει να ‘ναι σχολιαρόπαιδα. Χαζογελάνε. Τους κοιτάω και γελώ μαζί του. Ψιτ παιδιά, οι πεταλούδες δεν ζούνε για πολύ, τους είπα μέσα στο χαμόγελο. Όχι. Οι πεταλούδες, τα ζωύφια εννοώ. Όχι τις πεταλούδες στο στομάχι. Αλίμονο αν είχατε αληθινές πεταλούδες στο στομάχι σας. Και πάλι… ούτε αυτές ζούνε πολύ. Ζούνε σε στιγμές μονάχα, λίγο τώρα, λίγο μετά. Οι πεταλούδες είστε εσείς.

Πετάξτε παιδιά, ζήστε! Λες και έχετε κι άλλη επιλογή. Ζήστε όπως και όσο θέλετε. Θα ‘ρθουν μέρες που δεν θα είστε καλά, κι αντί πεταλούδες θα νιώθετε σκουλήκια παντού μέσα σας, να σας τρώνε τα σωθικά. Είναι εντάξει όμως, φανταστικά είναι τα σκουλήκια όπως και οι πεταλούδες. Ακούστε με που σας λέω. Τι με κοιτάτε σα χαζά βρε; Συνεχίστε να χαζογελάτε, συνεχίστε να χαμογελάτε επειδή βλέπει ο ένας τον άλλον, συνεχίστε. Αφήστε με εμένα, εγώ νιώθω ογδόντα χρονών… γιατί αυτά δεν τα έκαμα, δεν τα έπαθα.

Είναι ωραίος ο έρωτας παιδιά αλλά άμα πληγώνεσαι από δαύτον, πονάει περισσότερο. Πώς είναι το παγόβουνο; Όση χαρά βλέπεις, τόσος πόνος κρύβεται. Μπορεί και όχι. Ο πάγος λιώνει. Μπα αυτές οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις να μην μου βγαίνουν. Ζήστε μωρέ… Και αν σκέφτεστε κάτι να το λέτε, μην το κρατάτε στο κεφάλι σας. Και άμα έχεις άνθρωπο απέναντί σου που σε κάνει να χαμογελάς, να του μιλάς. Έτσι θα τον κάνεις και εσύ να χαμογελάσει. Να εμπιστεύεστε ρε.

Είστε μικροί, προσέξτε. Μάθετε τι ζητάτε και να ‘στε ευθείς, να κόβετε δρόμο. Όχι πως βιαζόμαστε, και εσείς ποτέ να μην βιαστείτε, αλλά μην κάνετε ταξίδια που δεν χρειάζεστε, μην γεμίζετε τις τσάντες σας για να τις αδειάσετε παρακάτω. Δεν με καταλαβαίνεις… Νιώθω ογδόντα, δεν είμαι. Και τόσος που είμαι δεν έχει σημασία. Ούτε για σένα θα ‘χει σε πέντε χρόνια μάλλον. Ο χρόνος είναι φίλος και εχθρός μαζί, αλλά δεν τον χρειάζεσαι. Αυτός ναι, εσύ όχι. Το τώρα είναι μια στιγμή που μπορεί στο μυαλό σου να κρατήσει μια αιωνιότητα και τυχερός είναι ο άνθρωπος που ζει το τώρα του για πάντα.

Ε, παιδιά; Μέχρι να βγω απ’ τις σκέψεις μου, το ζευγαράκι είχε φύγει. Καλό δρόμο.