Ο οπαδός (sic), ο φίλαθλος (sic), ο ταμ-ταμ-ταμ

Είδηση πρώτη. Κάτι παρα-πλάσματα που θέλουν να ονομάζουν τους εαυτούς τους οπαδούς και φίλαθλους αναρτούν στο Facebook φωτογραφία τους που κρατάνε πανό με το σύνθημα “Οι πρόσφυγες δεν είναι ευπρόσδεκτοι”. Είδηση δεύτερη. Τα πιο πάνω παραπλάσματα και οι... ανώτεροί τους κοινοποίησαν μια -γελοιοδέστατη κατά τ' άλλα- ανακοίνωση για να μας κάνουν “ντου” (ή “ουγκ” στην μητρική τους) και να μας ζητήσουν και τα ρέστα.

Πολύ μάπα αυτή η μάπα

Δεν πήγα ποτέ μου σε αγώνα ποδοσφαίρου, κι ούτε σκοπεύω να το κάνω. Μπορεί να παρακολουθήσω ποδόσφαιρο από την τηλεόραση, αυτές τις διοργανώσεις που είναι όντως διοργανώσεις αθλητισμού -όχι “πτωχά” πρωταθλήματα με ονόματα πολιτικών προσώπων και αμφιλεγόμενα αποτελέσματα- κάποιους αγώνες τελοσπάντων που οι φίλαθλοι είναι φίλαθλοι και σ' αφήνουν να παρακολουθήσεις που στα τσακίδια είναι η μπάλα. Φαίνεται πως και σ' αυτό είμαστε (χρόνια) πίσω.

Κατά τ' άλλα η σκόνη μας μάρανε...

Δείξε μου τον φίλ(αθλ)ο σου να σου πω ποιος είσαι

Μην κοροϊδευόμαστε τώρα... Το ΑΠΟΕΛ ξέρει. Απογοήτευση δεν το λες... Είναι εξοργιστικό όμως. Οι ποδοσφαιριστές της ομάδας, η διοίκηση τη ομάδας, έστω ο φυσιοθεραπευτής τους ρε γαμώτο, η καθαρίστρια που καθαρίζει τα αποδυτήρια, γιατί δεν λένε κάτι; Μια ομάδα με 33 παίχτες από τους οποίους οι 17 δεν είναι Κύπριοι, είναι κατά τα λεγόμενα ξένοι, αλλοδαποί, πρόσφυγες (δεν θέλω να σας πληγώσω) να επιτρέπει αυτό τον εμετό να κάθεται στο γήπεδο και -σπανίως- να επευφημεί τους παίχτες και να βρίζει τον Ομονοιάτη απέναντι ή τον κάθε Ομονοιάτη, ή την φιλοξενούμενη ομάδα ή την φάρα των παιχτών της φιλοξενούμενης ομάδας ή -ακόμα χειρότερα- τους πρόσφυγες!

Είναι οργανωμένοι, όπως ήταν οργανωμένοι οι αρχαίοι ημών προ-προ-πρόγονοι, με ρόπαλα και ξύλα. Το λέγειν δεν το κατέχουν, αν και ελάχιστες φορές τα υβριστικά συνθήματα που λένε -τα οποία κουβαλούν στο σχολείο- είναι ευφάνταστα. Anyhow, περιορίζονται στο να βρίσουν την μάνα, τον αδελφό, την αδελφή, το σόι γενικά από πλευρά μάνας και πατέρα άμα λάχει του απέναντι οπαδού (ξαναματα sic). Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχουν οπαδοί εκ φύσεως... ανώτεροι. Δεν είμαι βλάκας.

Κάθε φορά που εύχεσαι “Ειρήνη, αγάπη και ομόνοια” ένας Αποελίστας πεθαίνει

Η αιώνια κόντρα Ομόνοια-Αποέλ έχει τον ίδιο βαθμό σοβαρότητας με... το δίλημμα Βίσση-Βανδή. Για μας! Για τα παιδιά, τους φιλάθλους (sic) ένθεν και ένθεν το πράγμα φαίνεται να είναι πάρα πολύ σοβαρό. Οι Ομονοιάτες -Θύρα Εννιά- είναι αριστεροί (και το ΑΚΕΛ έτσι έλεγε, δεν είσαι ό,τι δηλώνεις) και οι Αποελίστες -AU79 (ολογραφώς Αού εβδομήντα εννέα)- δεν δηλώνουν κάτι, απλά είναι ενάντια σε κάθε τι που λέει η Θύρα Εννέα. Δεν μας κάνουν τον κόπο, να γλιτώσουμε λίγο χρόνο, και να μας πούνε ότι είναι φασίστες, ναζιστές, εθνικιστές, εθνοπατέρες, η επανάσταση του ΔηΚο ή κάτι που να υπονοεί τα πιο πάνω...

Αυτοκόλλητα με ναζιστικά σύμβολα, εκτρώματα της ιστορίας του ανθρώπου και συνθήματα που έχουν ξεπεράσει τα όρια της εφηβικής κόντρας, είναι παντού. Συνθήματα με μαύρο σπρέι λες και περνάμε κατοχή γράφουν AU (επιφώνημα πιθήκων φαντάζομαι) και “μόνο AU” ή συνθήματα με πράσινο σπρέι λες και περνάμε πράσινη επανάσταση γράφουν G9 (όχι δεν αναφέρεται στην σύνοδο, αυτοί είναι οκτώ). Πέρα από την “ρύπανση” είναι ένας φαύλος κύκλος που ποτέ δεν τελειώνει... Antifa οι Ομονοιάτες, Anti-Antifa οι Αποελίστες. Σχεδόν νηπιαγωγείο.

Έχεις άποψη; Έχω άποψη. Έχει αυτιά; Έχεις λαγό;

Αγαπητοί συνάνθρωποι,

ΜΗΝ προσπαθήσετε να μάθετε στο κάτι-μηνών παιδί σας να πει -ή έστω να προσπαθήσει να πει- Αποέλ, Αποελλί (το τραγικότερο), Ομόνοια, Ομονοιάκκα, Ανόρθωση, ΑΕΛ, ΑΕΚ κτλ κτλ γιατί θα τα βρεις μπροστά σου. Γιατί αυτοί οι φίλαθλοι που βγάλαν τα μάτια του άλλου, που κάψαν αυτοκίνητα, που αναποδογύρισαν άλλα αυτοκίνητα, που βάλαν φωτιές και αυτά είναι παιδιά κάποιων.

Δεν είμαστε μπροστά από εθνικό δίλημμα: αυτήν ή αυτήν την ομάδα. Αγόρασε του ένα βιβλίο, όχι φανέλα των οργανωμένων φιλάθλων. Πάρε το παιδί σου σε μια θεατρική παράσταση την Κυριακή και ξέχνα μια φορά τα γήπεδα.

Μην τους υποστηρίζεις, μην τους στηρίζεις. Τόσο απλό. Ξεκαθάρισε την θέση σου και ζήτα από την ομάδα... σου (!;) να πάρει θέση. Δώσε τέρμα στη βλακεία, δώσε τέρμα στη βία.

Τους ίππους λύσατε

Υπάρχει μια κοσμική τάξη στο σύμπαν μας που αν το σκεφτείς πολύ μπορεί και να χάσεις τα λογικά σου. Πολλοί αρχαίοι λαοί ασχολήθηκαν με τ' άστρα, Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι, Χαλδαίοι, Αιγύπτιοι και Αρχαίοι Έλληνες. Η συμπαντική τελεολογία του αρχαίου κόσμου εκδηλώνεται και στα σωζώμενα τουλάχιστον έργα της εποχής. Οι Αρχαίες Ελληνικές Τραγωδίες δεν αποτελούν εξαίρεση.

...και πράσινα άλογα

Το έργο είναι βαθιά υπαρξιακό, δεν μιλάει για έρωτα ή για το σεξ (μόνο). Μιλάει για τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο σαν ένα άτομο σε μια χημική ένωση... Ένας άνθρωπος σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο δεν μπορεί να πράττει όπως θέλει, χωρίς να αφαιρεί από αυτόν το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης. Έτσι κι ο Ιππόλυτος... Ένα άτομο σε μια χημική ένωση το οποίο θεώρησε ότι είναι ανώτερο (;) από άλλα και έτσι το σύστημα, η ένωση τον ξέρασε.

Συμβολισμοί και υπαινιγμοί

Οι άνθρωποι της τραγωδίας είναι έρμαια των θεών και της σύγκρουσης τους. Όπως και σήμερα... (ή έτσι νομίζουμε). Τελικά... η Ομηρική Αφροδίτη κάθεται με τα χέρια στον σβέρκο κι απολαμβάνει όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, όπως ο Θεός μετά την έκτη μέρα δημιουργίας του κόσμου... Τελικά... η Άρτεμις εισέρχεται στο “προσκήνιο” με την μορφή ανθρώπου. Η κάθαρση σ' αυτό το έργο περιορίζεται απόλυτα στην αποκατάσταση της αλήθειας. Ό,τι έγινε δεν μπορεί να ξεγίνει.

Και χωρίς να μας φτάνουν όλα αυτά η Άρτεμις διακηρύσσει την έναρξη ενός νέου Ιερού Πολέμου. Όπως και σήμερα... Αδίστακτοι θεοί ή αδίστακτοι εκπρόσωποι τους βροντοφωνάζουν από μικρόφωνα κι από παράθυρα ειδήσεων πως είναι ανηλεείς αλλά είναι οι “σωστοί”.

Ποιά θα είναι η δικαίωση για τον νέο κύκλο αίματος που πρόκειται να ανοίξει; Η αποκατάσταση της αλήθειας την επόμενη φορά νομίζω δεν θα είναι αρκετή.

Ο Ιππόλυτος δεν είναι ακριβώς ήρωας, αλλά ούτε και θύμα. Είναι ο νέος Άνθρωπος. Και νέος όχι ηλικιακά. Νέος ως προς το το επιζητεί. Πιστεύει σε κάτι και το υποστηρίζει με όλη του τη δύναμη. Πολλοί μιλάνε για την Φαίδρα, αλλά αν το θέμα μας ήταν η Φαίδρα η τραγωδία θα 'φερε το όνομά της -συγγνώμη Νιόβη για την ισοπέδωση. Ακριβώς αυτό γίνεται και σήμερα, η Σαλαμίνα είναι η Φαίδρα και ο Ιππόλυτος... είναι ο Ιππόλυτος.

Επικινδυνότητα δηλώσεων ή Πας μην Έλλην, Barbarós

Ας ξεκινήσουμε από το δύσκολο κομμάτι λοιπόν, την αποκατάσταση της αλήθειας, αν θέλουμε να δούμε και εμείς κάθαρση στη δική μας τραγωδία. Ας μιλήσουμε για την Σαλαμίνα και το πόσο “ελληνική” είναι, η πόλη και το ρωμαϊκό της θέατρο κ.ά.. Ας σκεφτούμε κιόλας πριν μιλήσουμε. Σε μια εποχή που η Μεσόγειος ξεβράζει ανθρώπους, σε μια εποχή που μεγαλώνουμε παιδιά χωρίς να ξέρουμε καλά-καλά γιατί, σε μια εποχή που η αταξία φαίνεται να εισβάλλει σε κάθε έννοια που έχουμε στο μυαλό μας μπορεί και να χάσουμε κάποιοι τα λογικά μας.

Αν είναι να καταφέρουμε κάτι καλό* τουλάχιστον, ας είναι... Αν είναι ευκαιρία το θέατρο (στην Κύπρο) να γίνει πλατφόρμα κριτικής σκέψης και κοινωνικής αλλαγής, ας είναι... Ένας πολιτικός μπορεί να είναι μόνο πολιτικός αλλά ο καλλιτέχνης μπορεί -και οφείλει (;)- να είναι και πολιτικός. Οι καλλιτέχνες δεν έχουν σύνορα, δεν έχουν σημαίες.

*Πληθυντικός ευγενείας, χαριτολογώντας. Η δήλωση δεν κρύβει κανένα Μεσσιανικό σύνδρομο.

 

Αντίο Ιππόλυτε... Καληνύχτα Αϊλάν...

Σαλαμίνα τις έστιν

"Μπροστά στις συμφορές δεν οφελεί να σιωπάμε"

Ευριπίδης, Ιππόλυτος 911

Σε ένα βιβλίο για την δημιουργικότητα και την τέχνη διάβασα μια εξαιρετική συμβουλή: “μην ταΐζετε τα τρολς”. Δεν είχα σκοπό να τοποθετηθώ ξανά επί του θέματος αλλά επειδή δέχτηκα προσωπική επίθεση για την Σαλαμίνα και νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτό, δημοσιεύω μια ανάρτηση που έχει γραφτεί πριν από ένα μήνα σχεδόν.

Η πρώτη επίσκεψη, σύντομο σημείωμα.

Ήθελα πολύ να ρθω εδώ... Ήθελα να δω πόσο διέφερε η πραγματικότητα από το οπισθόφυλλο του κίτρινου τετραδίου του Δημοτικού, με το περίφημο “Δεν ξεχνώ”. Ακόμα και όταν το βλέπεις με τα μάτια σου δεν σου περνά από το μυαλό ότι αυτό το θέατρο είναι το μεγαλύτερο Ρωμαϊκό θέατρο της Ανατολικής Μεσογείου. Αν και ο χώρος έχει την ίδια αντιμετώπιση με άλλους αρχαιολογικούς χώρους στην υπόλοιπη Κύπρο συνεχίζει να είναι τρομερά συγκινητικό... Με συγκινεί μόνο η σκέψη ότι ο Ευριπίδης θα... φτάσει εδώ.

Σαλαμίνα, 29 Ιουνίου 2015.

"Διότι οι συνετοί άθελά τους επιθυμούν τα κακά"
Ευριπίδης, Ιππόλυτος 358-359

Το πριν

Τετάρτη 22 Ιουλίου, προγραμματισμένη παράσταση του Ιππόλυτου στην Δερύνεια. Μαθαίνω εντελώς τυχαία στην δουλειά ότι στις 28 του μήνα που ήταν προγραμματισμένη η παράσταση στην Σαλαμίνα θα πραγματοποιηθεί μια άλλη εκδήλωση στην Αμμόχωστο. Σχόλασα και έφυγα κατευθείαν για Δερύνεια, ένιωθα την ανάγκη να δω το έργο περισσότερο από ποτέ. Έφτασα πολύ πιο νωρίς και είδα μια πινακίδα που έλεγε πως υπάρχει ένα σημείο από όπου βλέπεις την Αμμόχωστο. Πήγα και στάθηκα, ακίνητος σαν άγαλμα. Ρωτούσα συνεχώς “Μα είναι τα Βαρώσια; Αλήθεια; Είναι τα Βαρώσια;”.

Μνήμες δικές μου δεν έχω, μα πονάει. Περπάτησα τα Βαρώσια, ναι, στο google maps, όσο αστείο κι αν ακούγεται. Ξέρω να σου πω πως παράλληλα με την Λεωφόρο Ελευθερίας στο έμπα της συνοικίας είναι η οδός του συγγραφέα μου, του Ευριπίδη. Από την Εκκλησία του Σταυρού όλη η ευθεία κάτω είναι η οδός Εσπερίδων. Πόσο θα 'θελα να 'μενα εκεί, σε κάποια από τις οδούς με τα υπέροχα ονόματα. Οδός Πετράρχη, Βολταίρου, Κικέρωνα, Ομήρου, Βίκτορα Ουγγώ, Καρόλου Ντίκενς. Να τώρα, η ιστορία παγωμένη μπροστά στα μάτια μου.

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νου ήταν κάποιοι στίχοι από το δεύτερο στάσιμο: “Αχ και να έφτανα / στις ακτές των Εσπερίδων, / στην χώρα των αοιδών. / Εκεί, εκεί / που ο άρχοντας της σκοτεινής μητέρας, / δεν δείχνει πια το δρόμο, / στους ναύτες που βλέπουν τον ορίζοντα”. Τώρα ολοκληρώθηκε η εικόνα. Αχ αυτό το σκοτάδι... Δεν φοβούνται τα σπίτια; Δεν τρέμουν το σκοτάδι; Δεν ανάβει κανείς ένα φως, κανένας δεν διαβαίνει τους δρόμους με τα υπέροχα ονόματα, τα παιδιά δεν παίζουν στις αυλές και τα χωράφια, ούτε καν τα αυτοκίνητα δεν πατάνε την άσφαλτο, μα το χειρότερο απ' όλα... τα λουλούδια και τα δέντρα περιμένουν την βροχή να δροσιστούν! Πως φτάσαμε ως εδώ; Πως θα βγούμε από εδώ;

Το τώρα

Υπάρχει μια στιγμή στην παράσταση που οι ηθοποιοί μετά μανίας ξεστήνουν το σκηνικό, είναι η στιγμή μετά την απόγνωση τους. Αναρωτιούνται γιατί ένας άνθρωπος όπως ο Ιππόλυτος να τυγχάνει μιας τέτοιας συμπεριφοράς και γιατί να έχει αυτή την τύχη. Οι χαρακτήρες επί σκηνής ξεσηκώνουν ότι βρουν μπροστά τους για να ξεθάψουν την αλήθεια και τελικά έρχονται αντιμέτωποι με σκουπίδια ή με το τίποτα.

Υπάρχει και το παρόν. Μετά την αναγγελία της πρότασης της Δικοινοτικής* Τεχνικής Επιτροπής Πολιτισμού ο ΘΟΚ να παραστήσει την καλοκαιρινή παραγωγή του στο Αρχαίο Θέατρο της Σαλαμίνας, δημοσιογράφοι και πολιτικοί ή ακόμα χειρότερα... τ' ανάμεσό τους, ξεσκίζουν με την ίδια μανία τους καλλιτέχνες που έστησαν το έργο. Αποκλείεται να κρύβεται το τίποτα πίσω από αυτές τις επιθέσεις! Δήθεν πολιτικά διλήμματα και ψευδείς πληροφορίες. Όλες αυτές οι στήλες-“καταγγελίες” έχουν -ιστορικά μιλώντας- τα ίδια συστατικά με το Σύνταγμα του 1960 ήτοι φόβος, μένος και έχθρα.

*Ο Χρίστος Αρβανίτης του Φιλελεύθερου μας υποδεικνύει ότι δεν υπάρχει η λέξη δικοινοτικός αλλά για ό,τι αφορά πάνω από μία κοινότητα χρησιμοποιούμε το διακοινοτικός. Όσο υπάρχουν οι λέξεις δίκυκλο, δικύλινδρο, διφασικό, διγαμία, διμερής κ.ά. μπορεί να υπάρχει και η λέξη δικοινοτικός.

“Για αυτό επαινώ περισσότερο όσα γίνονται “με μέτρο”

και λιγότερο όσα γίνονται στην υπερβολή τους.

Και οι σοφοί θα συμφωνήσουν μαζί μου.” 

Ευριπιδης, Ιππόλυτος 264-266

Τα στραβά μάτια ή Επιλεκτική αντίληψη ή Παίζω πελλόν

Τα τελευταία χρόνια τελούνται θείες λειτουργίες σε όλη την κατεχόμενη Κύπρο. Αλλά φαίνεται ότι είναι κρατικό μυστικό πως όταν πας για προσκύνημα δεν επιδεικνύεις την πολιτική σου ταυτότητα γιατί οι διαφωνούντες κατακρίνουν ήδη αυτούς που επιθυμούν να πάνε στην Σαλαμίνα αλλά όχι αυτούς που επιθυμούν να πάνε στην εκκλησία του χωριού τους ή αλλού. Όλοι έτρεξαν να αναδείξουν το πολιτικώς ορθόν της περίστασης, γιατί ως γνωστόν όλοι είμαστε γνώστες. Ακόμα και να κατηγορήσεις τον οποιοδήποτε για την επιλογή του να πάει στην Σαλαμίνα ή κάπου αλλού, δεν αποτελεί “θέση” ή επιχείρημα γιατί είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει.

Λυπάμαι που αναγκάζομαι να γράψω την παρακάτω παράγραφο αλλά... πρέπει γιατί δεν βλέπω ότι συνειδητοποιούμε την διαφορά της έκφρασης λατρείας από την Τέχνη. Δεν πρόκειται να ισχυριστώ ότι μια θεατρική παράσταση μπορεί να φέρει την λύση ενός εθνικού προβλήματος. Θέλω να υποδείξω την διαφορά μιας κλειστής εκδήλωσης, της έκφρασης ενός θρησκευτικού δόγματος από την θεατρική παράσταση η οποία είναι ανοικτή για όλους τους ανθρώπους και προάγει -το συγκεκριμένο είδος θεάτρου τουλάχιστον- πανανθρώπινες αξίες όπως ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα. Η Τέχνη δεν είναι Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, η Τέχνη είναι Τέχνη.

Σιγά τα... άλογα

Η παράσταση κατηγορήθηκε μάλιστα ότι δεν πληροί... “θεματικές” προϋποθέσεις. Αν το έργο δεν είχε να πει τίποτα δεν θα έμπαινε κανείς στον κόπο να το μεταφράσει. Έχω μιλήσει για το θέμα σε άλλη ανάρτηση και έχω δημοσιεύσει και το σημείωμα μου, δεν θα επανέλθω σ' αυτό. Δεν έχει σημασία που δεν είναι οι Τρωάδες, σημασία είναι που είναι έργο της κλασικής εποχής, δείγμα και υπόδειγμα για μας καθώς εμπερικλείει, όπως και όλα τα έργα της εποχής αυτής, την αρμονία και την ισορροπία. Για τους υπερ-πατριώτες (υπέρ όπως υπερ-αγορά) είναι μονοσήμαντο, αλλά για τους ανθρώπους του πνεύματος είναι πολυσήμαντο.

"Αυτοί που είναι ασήμαντοι για τους έξπυνους ανθρώπους,

στους πολλούς φαίνονται πιο επιδέξιοι!"

Ευριπίδης, Ιππόλυτος 988-9

Περί αναγνώρισης. Περί σημαίας και άλλων κακών

Για να υπάρξει ένα κράτος πρέπει να υπάρχουν τα βασικά συστατικά: μόνιμος λαός, προσδιορισμένο έδαφος και ανεξάρτητη εξουσία (και αποτελεσματικός έλεγχος βλπ. Λιβύη, Λίβανος κτλ). Για να λειτουργεί και να έχει δικαιώματα αυτό το κράτος πρέπει να το αποδεχτούν και τα υπόλοιπα κράτη, αυτό σημαίνει αναγνώριση (αρχή της κρατικής ισότητας). Η αναγνώριση γίνεται για διάφορους λόγους και πρέπει να διαφοροποιηθεί από την διπλωματική αναγνώριση η οποία εκφράζει απλά την σύναψη διπλωματικών σχέσεων, λ.χ. η εγκαθίδρυση μιας πρεσβείας.

Η νομική αναγνώριση προϋποθέτει και θέληση ή... υπονοούμενο θέλησης. Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συναντάται με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη δεν σημαίνει ότι αναγνωρίζει την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου γιατί ξεκαθαρίζει ότι θα συναντηθεί με τον εκπρόσωπο της ΤΚ κοινότητας της Δημοκρατίας. Με την ίδια λογική όταν Πρόεδρος μεταβαίνει στην κατεχόμενη (από τουρκικά στρατεύματα, όχι από εξωγήινους ούτε από ΤΚ) Κύπρο, οφείλει να πάει χωρίς τις σημαίες του κράτους. Αν περάσει από οποιοδήποτε οδόφραγμα με τις σημαίες και τα εμβλήματα της Δημοκρατίας δίνει διπλωματικό... θάρρος κάποιοι να ισχυριστούν ότι εισέρχεται σε ένα άλλο κράτος. Για αυτό και οι διαπραγματεύσεις -ανέκαθεν- πραγματοποιούνται στην νεκρή ζώνη -εδάφη της Δημοκρατίας που παραχωρήθηκαν στις ειρηνευτικές δυνάμεις των ΗΕ.

Το μετά

Όσο οι πατριδοκάπηλοι χαίρονταν για την ματαίωση και τώρα τρώγονται για την παράσταση του Σεπτέμβρη, οι μητέρες πατρίδες και οι υπερδυνάμεις είναι ακόμα στο τραπέζι και οι λεγόμενοι ηγέτες (προσοχή, αναφέρομαι σε ΕΚ πολιτικούς) προτιμούν την διατήρηση της σημερινής κατάστασης της Κύπρου: εμείς από 'δω, εσείς από 'κει με κάποια κεντρική κυβέρνηση, γιατί έτσι χτίσανε την καριέρα τους.

Στην Κύπρο δεν ζούμε μόνο ΕΚ, ζούνε και ΤΚ, Αρμένιοι, Ελλαδίτες, Τούρκοι, Ευρωπαίοι κ.ά. Πρέπει να σεβαστούμε πάνω από όλα την αρχή της πολιτικής ισότητας των δυο κοινοτήτων. Όσο δεν αποδεχόμαστε αυτή την αρχή αφήνουμε την ιστορία να επαναληφθεί. Και αυτό γιατί το κάθε Σχέδιο που προτείνεται από άλλες χώρες, έχει πάντα ανακρίβειες και κινδύνους, όπως έκρυβε και το Σύνταγμα. Όσο υπάρχουν αυτά τα αντικρουόμενα συμφέροντα, όλων όσων εμπλέκονται με το Κυπριακό -ασχέτως αν έχουν ή όχι σχέση με αυτό- καμία λύση δεν θα είναι “βιώσιμη” και η Κύπρος θα συνεχίζει να μην είναι ανεξάρτητο κρατίδιο.

Ο “κόσμος” (άτυπος ορισμός για την εργατική τάξη, για αριστεροφοβικούς) είναι το κλειδί. Λύση είναι όταν και οι δύο κοινότητες το πουν, όχι οι ηγέτες τους, οι ίδιες οι κοινότητες, ο λαός. Από πολιτικούς δεν λαμβάνω υπόψη καμία τοποθέτηση επί του ζητήματος γενικότερα. Η Κύπρος για την οποία μας μιλάνε οι πολιτικοί είναι ψεύτικη. Είναι ένα καλογυαλισμένο -κατά το άσμα- χρυσοπράσινο νησί αλλά κάτω από την επιφάνεια κρύβεται η σαπίλα και η μούχλα, ακριβώς όπως το μετέφρασε ο σκηνοθέτης επί (ή υπό) σκηνής. Αρνούμαι να ζω σ' αυτήν την Κύπρο, αρνούμαι να πατώ ή να θαφτώ σ' αυτήν. Εγώ ξέρω ότι πατρίδα μου είναι η Κύπρος. Ολόκληρη! Ίδιο χώμα, ίδια άμμος, ίδια θάλασσα, ίδιο γιασεμί και βόρεια και νότια.

Υ.Γ. Ευριπίδη, σ' ευχαριστώ!

Ζήτω οι κοιλιακοί!

Παράλληλα με τις μπαρούφες μου και αυτά τα στρουμφάκια-κίστικα μου για θετική ενέργεια και δημιουργικότητα ταλανίζομαι, βασανίζομαι από τα υπαρξιακά μου. Διδύμι αγάπη μου, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, χίλια χρόνια κι αν περάσουν!

Γυμνάζομαι για να φαίνομαι καλή όταν είμαι γυμνή.

Βομβαρδίζομαι ανηλεώς -χωρίς έλεος- από κορμιά. Να μου πεις ιτς νοτ αλ αμπάουτ λουξ. Ναι, δεν είναι το λουξ μπορεί να 'ναι ένα άλλο σαπούνι. Αλλά όχι... Πάει, έχει παραγίνει το κακό! Δεν ξέρω, δεν έχω πρότυπα πια! Τί θέλω να γίνω; Άλλος ένας σφίχτης; Δεν έχω τη διάθεση να προχωρήσω σε γενοκτονία των πουλερικών για να γίνω τόσος, με το συμπάθιο! Το μέγεθος δεν έχει σημασία βλπ. iPhone 6.

Υγεία πάνω απ' όλα, ναι. Αλλά βρε παιδί μου και ένας κοιλιακός δεν βλάπτει; Ποιον βλάπτει; Α, δεν ξέρω, έχω συγχυστεί. Με βλέπεις, είναι σαν να είναι δυο φωνές μέσα στο κεφάλι μου και μιλάνε ταυτόχρονα. Αυτό, δεν είναι του Διδύμου, να το ξεπεράσεις, δε θέλω κουβέντα! Όχι να το πούμε κι αυτό... Δεν φταίει η μάνα μου που μια νύχτα του Σεπτέμβρη πέρασε καλά, ούτε εγώ που έκανα αμάν και πως να δω το φως του ήλιου ντάλα μεσημέρι στα μέσα του Ιούνη. Φταίει η πλύση εγκεφάλου. Όπου σταθείς, όπου βρεθείς βλέπεις πράματα και θαύματα ΜΕ κοιλιακούς!

Είχα αγοράσει προχθές εκείνο το καινούριο μαγιό... Στο μοντέλο υπέροχο! Αλλά έλα που δεν είμαι το μοντέλο. Η μαζική αγορά αγόρι μου αυτό κάνει όμως, παράγει ρούχα και αξεσουάρ για έναν άντε δυο τύπους ανθρώπων -ή σωμάτων. Και αυτά τα jeans που λένε tall and slim πάλι αρλούμπες. Ό,τι αγοράσω είναι επιεικώς αστείο πάνω μου. Και τώρα που κυκλοφορούν εκείνα τα αμάνικα μπλουζάκια -να γραφτεί κάπου σαν αμαρτία μπας και δούμε άσπρη μέρα- όλοι το παίζουν κουλ. Όταν τα φορούσα εγώ ήμουν nerd και άσχημος (εντάξει είχα 15-40-60 σπυριά παραπάνω αλλά δεν είναι λόγος να με κάνεις να νιώθω έτσι).

Όταν φτάνεις στο σημείο να σκέφτεσαι έστω να αλλάξεις την σωματική σου εμφάνιση κάτω από αυτές τις συνθήκες, έχουμε πρόβλημα. Ναι, μ' αρέσει το ωραίο σώμα, ναι, έχω και εγώ ανασφάλειες δεν το αρνούμαι, αλλά μ' αρέσει ρε γαμώτο το σώμα μου κι ας με λένε “μίντζιη” (κυπριακά για το πολύ λεπτός, δεν ακούγεται πολύ ευγενικό αλλά ντάξει δεν χάθηκε κι ο κόσμος). Ένιχαου, όποιος και να 'σαι, όπως και να 'σαι, λεπτός, γεματούλης ή χοντρός, πρώτα μάθε και αγάπησε τον εαυτό σου και μετά θα καταλάβεις και τι σημαίνει να σέβεσαι το σώμα σου.

Ο καθένας είναι διαφορετικός, έτσι και τα σώματα μας.

Η ομορφιά δεν σημαίνει επιτυχία και δεν θα 'πρεπε. Η ευτυχία δεν κρύβεται σε ένα καλοσχηματισμένο six-pack και η ασχήμια δεν πρέπει να είναι κάτι κατακριτέο. Ας αφήσουμε πια την τυραννία του τέλειου σώματος, της νεότητας και του Κεν και της Μπάρμπυ γιατί όλοι άνθρωποι είμαστε!

Σημείωμα μεταφραστή

Διαβάστε το σημείωμα του μεταφραστή το οποίο δεν δημοσιεύτηκε στο πρόγραμμα της παράστασης.

Σημείωμα μεταφραστή

ΑΕΦ223 Ιππόλυτος. Δεν θα έπαιρνα το μάθημα γιατί αλλιώς είχα φτιάξει το πρόγραμμά μου αλλά η Μαριάννα επέμενε. Και έτσι ξεκίνησαν όλα, την πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο μετά τις διακοπές, τον Ιανουάριο του 2012. Να τρέχουμε από το πρωί να βρούμε πάρκινγκ και μετά στο αμφιθέατρο (sic) να ακούμε για τον Ιππόλυτο, ενίοτε να προφέρεται επιτηδευμένα με ένα “π”, και για τον Ευριπίδη. Κατά την διάρκεια του εξαμήνου η ανάλυση που κάναμε στο ίδιο το κείμενο ήταν... αμιγώς φιλολογική και έφτασα στο συμπέρασμα ότι δικαίως δεν έχει ανεβεί το έργο μέχρι τώρα στην Κύπρο.

Πρόσφατα βρήκα τις σημειώσεις του μαθήματος και την μετάφραση που έκανα. Είχα μεταφράσει σχεδόν όλο το κείμενο, χωρίς κανείς να το ζητήσει, απλά γιατί το ήθελα. Φυσικά και ήταν ατέλειωτη... κακές συνήθειες. Λίγες μέρες μετά ο Νεοκλής με ρωτά από το πουθενά ποια, μη-χιλιοπαιγμένη, τραγωδία θεωρώ ενδιαφέρουσα και είχα δυο κατά νου, η μια ήταν ο Ιππόλυτος. Ξεκινήσαμε να συζητούμε για αυτήν και τότε κατάλαβα πως εκείνη την στιγμή καταλάβαινα περισσότερα πράγματα για το έργο και μου φαινόταν πολύ πιο ενδιαφέρον. Τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια, ίσως αυτό να δικαιολογεί την συνειδητοποίηση.

Μάρτιος του 2013. Θυμάμαι έντονα το πρώτο μάθημα που είχα στο Πανεπιστήμιο μετά το κούρεμα, θυμάμαι την Αφροδίτη -μιλάμε στον ενικό πια- να προσπαθεί να επικοινωνήσει ουσιαστικά μαζί μας, όχι ως καθηγήτρια προς φοιτητές αλλά ως άνθρωπος προς άνθρωπο. Πόσο σπάνιο πράγμα... Η αμέσως επόμενη ανάμνηση είναι η αποφοίτηση και οι αναμνηστικές φωτογραφίες με τον Πρύτανη. Το πτυχίο είναι ακόμη όπως το πήρα, με τον φάκελο του, στο τελευταίο συρτάρι.

Και μετά είναι οι ειδήσεις που τα ίδια τα ΜΜΕ δεν προφθάνουν να δείχνουν. Η Κριμαία, η Ταυρίδα κατά τους αρχαίους, στην οποία η Άρτεμις, σε ένα άλλο έργο του Ευριπίδη, φυγάδευσε την Ιφιγένεια. Ο κόσμος συνεχίζει να καίγεται από εμφυλίους πολέμους, δίπλα μας, κοντά ή μακριά μας. Είδαμε ρεπορτάζ από την Γάζα, με τους παλιούς μας φίλους τους Παλαιστίνιους να υποφέρουν. Είδαμε την Αμερική να επιστρέφει στην δεκαετία του 60 και να δολοφονούνται αφροαμερικανοί υπήκοοι. Είδαμε να σφάζονται ακόμα και στο... “εξευγενισμένο” Παρίσι και να κηρύσσεται ένας νέος Ιερός Πόλεμος.

Ο Ευριπίδης δεν γράφει για έναν απαγορευμένο έρωτα. Όχι. Γράφει για αυτά που είπα πιο πάνω, με άλλα ονόματα, για άλλες αφορμές και περιστάσεις. Λίγο πριν το Πάσχα στην αίθουσα δοκιμών στον 3ο όροφο ένιωσα πως κατανοούμε όλοι μας πως ο Ιππόλυτος δεν είναι μια απλή τραγωδία. Ακόμη και τώρα σε κάποιο διάλειμμα συζητούμε θέματα σχετικά με το έργο, πράγματα που μας λένε κάτι, που έχουν να πουν κάτι. Ναι, ο Ευριπίδης έκανε το θαύμα του.

Κρατάω στη μνήμη μου την πρώτη ανάγνωση, την πρώτη φορά που είδαμε την Πάροδο με τα “μαγικά” του Φώτη, την πρώτη φορά που άκουσα την μουσική του Νεοκλή και την συγκίνηση που μου προκάλεσε, την πρώτη φορά που περπατήσαμε το σκηνικό, το πρώτο πέρασμα... Προσπαθώ να αποφύγω τα κλισέ αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως δεν ήταν όλα εύκολα. Δεν συνειδητοποιώ πότε μιλούσαμε για τον Ιππόλυτο με τον Νεοκλή και πότε ξεκινήσαμε τις γενικές πρόβες.

Ιούλιος του 2015. Ένα πελώριο χαμόγελο και μια άκρατη ανησυχία. Καλή θέαση, καλές σκέψεις και συζητήσεις!

ΥΓ. Παιδιά, καλή συνέχεια. Νεοκλή μου, ευχαριστώ.

Γιατί όχι;

Ανοικτή απάντηση στο άρθρο -και όχι στον συντάκτη του άρθρου- “Άραγε η λύση περνάει από την Σαλαμίνα;” (Φιλελεύθερος, 21 Ιουνίου 2015, 20).

Υπάρχει μια πτυχή του θεάτρου την οποία πολλοί αγνοούν: η πολιτική. Η Αρχαία Δραματική Ποίηση, προσφιλές είδος για μας -ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, συμπτύσσει στην έκταση της τόσα πολλά θέματα όσο κανένα άλλο θεατρικό είδος. Πίσω από τους μύθους της Τροίας, του Οιδίποδα, της Αργοναυτικής εκστρατείας των λίγων σωζόμενων τραγωδιών κρύβεται και η πολιτική. Δεν θα μπορούσαν να λείπουν αυτά καθώς το θέατρο του 5ου αιώνα π.Χ. ήταν κοινωνικός θεσμός, και όχι πολιτιστικός θεσμός όπως σήμερα.

Χωρίς ιδιαίτερη κινητικότητα από τα ΜΜΕ κυκλοφόρησε η είδηση πως ο ΘΟΚ πρότεινε ο Ιππόλυτος να παιχτεί στην Σαλαμίνα. Βρέθηκα στον ξάδελφό μου προχθές για να κόψω τα μαλλιά μου. Με ρωτάει τι κάνω και του λέω για τις πρόβες που είναι στην τελική ευθεία, άσχετος αυτός με το θέατρο, με ρωτάει να του ξαναπώ ποιο έργο είναι. Στο άκουσμα του τίτλου μου λέει “Α! Τούτο που θα πάει στη Σαλαμίνα!” και τρέχει να μου φέρει την εφημερίδα απ' όπου το διάβασε. Στις συζητήσεις είναι ακόμα το ζήτημα φαντάζομαι. Ούτε εγώ ξέρω... Ελπίζω όμως πως θα γίνει.

Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη για πολιτική ορθότητα και την σέβομαι. Αντιλαμβάνομαι ότι η είσοδος στον αρχαιολογικό χώρο της Σαλαμίνας θα πρέπει να είναι δωρεάν, αντιλαμβάνομαι ότι δεν πρέπει να υπάρξει ενοίκιο του χώρου και ότι όλα πρέπει να κυλήσουν ομαλά. Το ενστερνίζομαι και το απαιτώ και εγώ με την σειρά μου. Αλλά αυτά είναι “λεπτομέρειες”. Όπως είπε και ο Γιώργος στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook: “Όρεξη να υπάρχει παιδιά, όρεξη και όραμα, τα άλλα ούλλα εν δικαιολογίες...”.

“Αυτοί που είναι ασήμαντοι για τους έξυπνους ανθρώπους, στους πολλούς φαίνονται πιο επιδέξιοι” Ιππόλυτος. Ευριπίδης.

Υπάρχουν όμως τα όρια μεταξύ της πολιτικής ορθότητας και της δημαγωγίας ή της κενολογίας. Δηλώσεις τύπου “καταφέραμε να αποτρέψουμε (sic, πληθυντικός της άτοπης ευγένειας) την τάδε τραγουδίστρια από το να 'ρθει να τραγουδήσει στα κατεχόμενα” μου είναι παντελώς αδιάφορες. Γιατί σαν λαός έχουμε την τάση να ασχολούμαστε με τρίχες... Θέλετε να με πείσετε δηλαδή ότι αν έρθει η Τζένιφερ Λόπεζ ή η Μαράια Κάρει στην Κύπρο, και δη στην Βόρεια (φτου φτου σκόρδα!!!), αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζεται το Βόρειο τμήμα της Κύπρου ως κράτος;

Συγγνώμη που σας χαλάω το συννεφάκι αλλά έχουν έρθει στην Βόρεια Κύπρο πάρα πολλοί καλλιτέχνες μέχρι σήμερα, αλλά φαντάζομαι επειδή δεν είναι του βεληνεκούς κάποιων από μας δεν μετράνε. Και ας μου εξηγήσει επιτέλους κάποιος τί σχέση έχει να κάνει η τέρψη της ψυχής με την νομική κατοχύρωση ενός κράτους. Υπάρχει κάτι που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας. Πέρασαν περισσότερα από 40 χρόνια, κοντά μισός αιώνας, από τότε που έγινε ό,τι έγινε: ξεπούλημα, απομόνωση, πραξικόπημα, πόλεμος. Και είναι χαζό να νομίζει κανείς ότι η ζωή στην Βόρεια Κύπρο σταμάτησε ή πάγωσε από τότε και περιμένει τους καλούς Ε/Κ να επιστρέψουν.

Μου προκαλεί ευφορία και συγκίνηση όταν ακούω ανθρώπους να μιλάνε για τα κοινά μας συναισθήματα, για τις κοινές μας εμπειρίες, τις ευχάριστες και τις δυσάρεστες. τις προπολεμικές και τις μεταπολεμικές, γιατί Κυπριακή Ιστορία δεν είναι μόνο οι ζοφερές σελίδες της Ιστορίας που διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο. Είδα όρεξη και όραμα στην σκηνή του Σατιρικού εκ... στόματος Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας, είδα όρεξη και στο φουαγιέ του θεάτρου μετά την παράσταση. Φαντάζομαι οι ίδιες συνθήκες θα επικρατούσαν και στο Ριάλτο, όταν οι θεατές απόλαυσαν το εξαίσιο ποιητικό έργο της Φαϊζέ Οζντεμιρτζιλέρ “Πικράθηκα στα ελληνικά, πληγώθηκα στα τουρικά”. Ιδιαίτερα οι τρεις Λεμεσιανοί, ο Νίκος, ο Μεχμέτ και ο Γιασάρ θα προβληματίστηκαν πολύ ή έτσι εύχομαι.

Δεν είναι η -μπακαλίστικη- τακτική “μία σου και μία μου” (κατά τον συντάκτη). Είναι στο πλαίσιο της αλλαγής και λυπάμαι αν το βλέπουν κι άλλοι όπως ο συντάκτης. Κάτι “κινείται” επιτέλους! Δεν ξέρω αν η λύση περνάει από την Σαλαμίνα, αλλά ξέρω πως η λύση δεν πρέπει να περνάει μόνο από ένα τραπέζι. 40 χρόνια είναι πολλά για να μένουμε στα λόγια. Γιατί η λειτουργία στον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό να είναι “σημάδι” και το Αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας να μην είναι; Είναι τρομερό έως τρομαχτικό πάντως που ο Ευριπίδης μιλά και για αυτά στον Ιππόλυτο...

“Διάθεση χρημάτων για τις τέχνες προϋποθέτει, βέβαια, ενθουσιασμό για αυτές” H. C. Baldry, Το τραγικό θέατρο στην Αρχαία Ελλάδα, μετάφραση: Γ. Χριστοδούλου, Λ. Χατζηκώστα, Εκδόσεις Καρδαμίτσα, Αθήνα 1992

Ο Ιππόλυτος του Ευριπίδη είναι έργο βαθιά υπαρξιακό. Είναι η στιγμή που ο κόσμος του συγγραφέα αλλάζει, είναι η στιγμή που ο Άνθρωπος βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή. Ο Ευριπίδης μετά τον Ιππόλυτο αλλάζει, μετατοπίζεται και πολιτικά: από τον πατριωτισμό οδηγείται σταδιακά στην καταδίκη κάθε υπεροψίας των δημαγωγών της μεσαίας τάξης. Ο Περικλής, ο μύθος αυτός της Πολιτικής, χάνεται και μαζί του χάθηκαν οι ιδέες, οι ευκαιρίες, κανείς δεν φάνηκε αντάξιος της εποχής του. Εδώ είμαστε και εμείς. Στις ίδιες συνθήκες και ίσως καταφέρουμε να κάνουμε αυτό που δεν καταφέραμε τόσα χρόνια.

Θεακρίνος: Nerium Park

Εναλλακτικός τίτλος ανάρτησης: Η σημασία του Καταλανικού Θεάτρου

Πληθώρα έργων Καταλανών συγγραφέων ανέβηκαν τα τελευταία χρόνια σε Κυπριακές σκηνές. Η Μέθοδος Γκρόνχολμ, του αείμνηστου Διαγόρα Χρονόπουλου, από τον ΘΟΚ και τρεις παραγωγές του Θεάτρου Διόνυσος: το -αδικημένο- Δέρμα στις Φλόγες σε σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή, Δυο γυναίκες χορεύουν σε σκηνοθεσία Έντμοντ Νανούση και τώρα το Nerium Park σε σκηνοθεσία Λέανδρου Ταλιώτη. Όλα τα παραπάνω έργα γραμμένα από Καταλανούς συγγραφείς, τον Τζόρντι Γκαλθεράν, τον Γκιλιέμ Κλούα, τον Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ-Ζουρνέτ και τον Ζουζέπ Μαρία Μιρό αντίστοιχα.

Τα έργα αυτά αναδεικνύουν μια ευστροφία. Ευστροφία εκ μέρους των συγγραφέων τους καταρχάς, οι οποίοι στέκονται μπροστά στις εξελίξεις όπως πρέπει να στέκονται οι καλλιτέχνες, με άποψη και δημιουργικότητα. Γκαλθεράν, Κλούα, Μπενέτ-Ζουρνέτ και Μιρό συνέγραψαν ο καθένας αρκετά θεατρικά έργα τα οποία καταπιάνονται κυρίως με την πολιτική και τους προβληματισμούς του σύγχρονου ανθρώπου. Και έπειτα ευστροφία εκ μέρους του ίδιου του κειμένου, που γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης από τους συντελεστές της εκάστοτε παραγωγής. Και το έργο πετυχαίνει τον σκοπό του μόνο εάν οι συντελεστές της παραγωγής έχουν μια ανάλογη (καλλιτεχνική, πολιτική, κοινωνική κτλ) ευστροφία.

Το Nerium Park αν και γράφτηκε το 2013 συνεχίζει να είναι ένα έργο του σήμερα. Στο έργο αυτό ακολουθούμε την ζωή δυο ανθρώπων, δυο νέων ανθρώπων, ενός ζευγαριού. Το ζευγάρι αυτό, που έχει μπροστά του ένα λαμπρό μέλλον, αποφασίζει να αγοράσει ένα διαμέρισμα σε ένα πολυτελές συγκρότημα, το Nerium Park, στο οποίο όμως δεν κατοικεί κανένας άλλος. Είναι ένα ταξίδι νωπό, με κούτες να προστατεύουν ακόμα μνήμες, ανάγκες και όνειρα (βλπ. σκηνικά).

Το Nerium Park είναι μια πολιτική δήλωση. Το έργο αυτό ενδιαφέρει τόσο πολύ την Κύπρο -ή και της δεύτερης μοίρας Ευρωπαϊκές χώρες. Το νεαρό ζευγάρι είναι η αδικημένη γενιά της εποχής μας που φαινομενικά και μόνο έχει μπροστά της ένα λαμπρό μέλλον γιατί το παρόν είναι πολύ... σκούρο. Το παρόν αυτό είναι το ίδιο το συγκρότημα, το Nerium Park, ο Καπιταλισμός, τα διαμερίσματα του οποίου είναι απούλητα, όπως και τα πολυτελή παραθαλάσσια εξοχικά στην χώρα μας.

Το ταξίδι του νέου ανθρώπου για να βρει κάτι καλύτερο είναι κάπως μοιραίο στις μέρες μας (βλπ. μουσική). Ο άνθρωπος στην αναζήτηση της νέας του ταυτότητας τελικά χάνει και αυτήν που είχε. Αυτοί που ανελίσσονται (Μάρτα) αλλάζουν, αυτοί που ακολουθούν μια πτωτική πορεία αλλάζουν πάλι (Ζεράρ), και οι δυο προς το χειρότερο. Οι άνθρωποι στα νέα εργασιακά δεδομένα -ευθυνοφοβία, ανταγωνισμός, αλλαγή σχέσεων εξουσιαστών και εξουσιαζομένων, εργοδοτών και εργαζομένων- αποξενώνονται, δεν αλλάζουν απλά.

Αυτό είναι το χάος της εποχής μας. Θα μπορούσα να βάλω στη “συζήτηση” αυτή ζητήματα όπως τα σχέδια της ΑΝΑΔ και την πρόσφατη φιλονικία στη βουλή για τις Κυριακές, δεν θα το κάνω όμως. Τα λέει -ή τα υπονοεί- ο Μιρό στο έργο του, με καυστικότητα. Το μοντέλο της -και καλά- πολιτισμένης Δύσης έχει αποτύχει, μας λέει, και οι νέοι δεν είναι έτοιμοι να κάνουν αυτό το ταξίδι αναζήτησης. Γιατί να πιέζουμε τους νέους να βιώσουν... τις τράπεζες, τους εργοδότες -κατά και την Μέθοδο Γκρόνχολμ, και κάθε σάπιο σύστημα ή αξία όπως και η οικογένεια του σήμερα;

Γιατί όλα αυτά να είναι ταμπού ειδικά σήμερα;

Η παράσταση είναι στημένη με πολύ συγκεκριμένη μέθοδο. Προσγειωμένη πραγματικότητα αλλά και υποκριτική ταυτόχρονα. Δυο ερμηνευτές εφοδιασμένοι με γκάμα τεχνικών καταφέρνουν να ζωντανέψουν το έργο και να το κρατήσουν ζωντανό μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Στο τέλος η Μαρίνα Αργυρίδου μας εκμυστηρεύτηκε ότι η παράσταση που είδαμε ήταν η καλύτερη τους αλλά πιστεύω ότι οι επόμενες παραστάσεις μπορούν να τα πάνε ακόμα καλύτερα. Σωματικές ενέργειες, ψυχολογικό υπόβαθρο και εσωτερικότητα. Η μεθοδολογία του σκηνοθέτη δεν είναι άγνωστη για μένα και δεν με ξενίζει, ίσως κάποιους τους ξενίσει αλλά όχι σε τόσο βαθμό που να μην καταλάβουν το έργο. Το κείμενο έχει ζωντανέψει και μιλάει στο κοινό χωρίς ταμπού, χωρίς αμφιβολίες. Έτσι έπρεπε να ήταν τα πράγματα τώρα.

Ταυτότητα της παράστασης:

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ, Δημήτρης Ψαράς

Σκηνοθεσία: Λέανδρος Ταλιώτης

Σκηνικά/Κοστούμια: Θέλμα Κασουλίδου

Φωτισμοί: Σταύρος Ευλαμπίου

Ερμηνεύουν: Μαρίνα Αργυρίδου, Γιώργος Αναγιωτός