Πτωχός θεακρίνος, Μαντάμ.

Με ενέπνευσε η παράσταση έπειτα η κριτική της... θείας, του Φώτη, και μιας και σήμερα είναι η τελευταία παράσταση της Alpha Square είχα μια φανταστική συζήτηση με την ομώνυμη Μαντάμ.

 

Μπονζούρ πτωχούλη, πως λέγεσαι του λόγου σου;

Πτωχός θεακρίνος, Μαντάμ.

Θεακρίνος, δεν μ' αρέσει τ' όνομά σου. Και απορώ πως γράφεις κριτικάς με αυτό το όνομα.

Πώς είπατε μαντάμ;

Το είπα και τελείωσε! Κάτσε!

Θα ήθελον σήμερον να σας μιλήσω με μερικήν καθυστέρησην για την παράσταση με τ' όνομά σας “Μανδάμ Σουσού”.

Δεν το προφέρεις ορθώς, πτωχέ! Μαντάμ, όχι Μανδάμ! Τελοσπάντων, ακούω.

Ψαθάς, Δημήτριος. Αν και τα θέατρα, τί θέατρα δηλαδή, αυτά εις το Παρίσι θα ονομάζονταν χωλς από ευγένεια και μόνον... Τί έλεγα; Α, ναι! Αν και τα θέατρα που ανέβασαν έργον του Ψαθά προσφάτως δεν έσκασαν στιγμή να λένε εις την οικουμένην πως ο συγγραφεύς είναι καίριος και διαχρονικός τελικώς, για κακήν μας τύχη. Τον συγγραφέα δεν τον έχουμε πολύ εις εκτίμηση θα έλεγε κανείς. Ούτε και εγώ τον είχα εις πολλήν εκτίμηση. Μετά την παράστασην της Άλφας εις τετράγωνον ήλλαξα την άποψήν μου. Μη βιαίως, ευπτυχώς.

Αυτή η φιγούρα της Μανδάμ Σουσού

Ω μον ντιε! Μαντάμ, πτωχέ! Μαντάμ!

Αυτή η φιγούρα της Μαντάμ Σουσούς, έλεγον, μου αφύπνισεν εικόνες τινές που είχον στον νου μου. Κυρίες και κύριοι, Κολωνακαίοι και Μπυθουλαίοι, η Μαντάμ Σουσού ΖΕΙ! Ξεύρετε πόσο δύσκολον είναι σήμερα να διαβιώνεις στον άτιμον αυτόν κόσμο; Διότι σήμερον ακόμη περισσότερον από ποτέ η σύγκρουση Κολωνακίου και Βούθουλα είναι μεγαλύτερη! Ήτοι η κρίσις αγαπητοί μου, ναι η κρίσις. Και εμείς πνιγμένοι σε ταύτας ασχολείες και στας ειδήσεις ξεχνάμεν ότι το ζήτημαν ήτο πάντα τοιουτοτρόπως πολιτικόν. Ω, με συγχωρείτε, η εξοχότης σας δεν επιθυμεί πολιτικάς συζητήσεις.

Και αλλάζομεν κλίμαν ώστε μη πέσει και μας πλακώσει. Το σκηνικόν απλόν, αυτό που λένε οι λαϊκοί τύποι “τη δουλειά του την έκαμε”

Άκου τι λέξεις που χρησιμοποιεί ένας κύριος εις μίαν κυρίαν καθωσπρέπει! Δια τους αμόρφωτους “την έκαμε”, δια τους μορφωμένους ήτο λειτουργικόν!

Μπαρδόν μαντάμ, αλλά εγώ θα προτιμούσα η χλιδή να είναι χλιδή.

Αριστούργημα ήτο ανόητε, που να καταλάβεις εσύ!

Και πάλιν μπαρδόν! Δεν εννόησα μαντάμ πως δεν ήτο καλό, είπα απλώς πως το φαντάστηκα άλλως. Κοστούμια υπέροχα, μουσικές ξένες μεν, διασκεδαστικές δε, σκηνοθεσία παιγνιώδης με όλον τον φωτισμόν και το σκηνικόν στο σύνολόν του.

Ω μετρ, νομίζω ότι χρειάζεστε λίγη παραμόφωση δια τα ανάλογα μαθήματα!

Η δε Σουσού αυτοπροσώπως... ήτο απόλαυσις. Απέφυγεν κάθε κλισεδάκι και δημιούργησεν μια Σουσού εκ του μηδενός. Δεν ξεύρω αν έλαβον υπόψιν άλλες Σουσούδες αλλά μου έδωσεν την εντύπωσην ότι ήθελον δημιουργήσει κάτι νέον και νεωτερικόν όσον της το επιτρέπουν τα πλαίσια. Είχε και εξαιρετικήν χημείαν με τον Παναγιωτάκη, τις υποκριτής εν ονόματι Στέλιος Ανδρονίκου. Απολαυστικοί ήτο και οι υπόλοιποι χαρακτήρας, γαργαλιστοί ρόλοι που έφεραν εις πέρας πάντες οι υποκριταί και αι ηθοποιαί. Α και δια να μην ξεχάσω, η κίνησις, η κινησιολογία, των υποκριτών ήτο προσεγμένη και προϊόν καταπληκτικόν.

Ήτο μια πανέμορφη παράστασις. Εμείς οι Αριστοκράτορες είμαστε λιγουλάκι σνομπαρίες, και καθ' ότι εγώ είμαι μεγάλη σνομπαρία δεν υπάρχει παρεξήγησις που άργησα να σας ομιλήσω δι' αυτό...

Άλε, αλέ πτωχούλη που ψάχνεις ψύλλους στ' άχυρα. Τεό, οδήγησε τον κύριο στην έξοδο. Αλεβουζάν Κρίνε, η σύζητηση θεωρείται λήξαν!

Ταυτότητα της παράστασης:

Σκηνοθεσία: Ανδρέας Αραούζος

Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Γιάννου

Ενδυματολόγος: Ρέα Ολυμπίου

Σχεδιασμός Φωτισμού: Καρολίνα Σπύρου

Κίνηση: Έλενα Χριστοδούλου

Ερμηνεύουν: Άννα Γιαγκιώζη, Θανάσης Δρακόπουλος, Στέλιος Ανδρονίκου, Νεκτάριος Θεοδώρου, Χριστίνα Κωνσταντίνου, Αλεξία Παρασκευά, Μαρίνα Βρόντη, Γιώργος Αναγιωτός, Αντρέας Μακρής και Τάκης Γιαγκιώζης.

Θεακρίνος: Το παλάτι του τέλους

Ποιά είναι η αλήθεια; Ποιό είναι το αντίθετο της αλήθειας; Το ψέμα ή μια άλλη αλήθεια;

Τί έγινε στους Δίδυμους Πύργους; Ήταν απλά μια αφορμή; Έχει κάποιος εκδικητής άφεση αμαρτιών αν του σκοτώσεις τη μάνα;

Θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια; Όχι μόνο για το Ιράκ. Για τους άλλους πολέμους;

Το έργο πραγματεύεται όλα αυτά τα ερωτήματα. Τρεις χαρακτήρες, υπαρκτά πρόσωπα, μας λένε τη δική τους αλήθεια. Θέλουν να μας την πουν, την αλήθεια. Και οι τρεις βρίσκονται σε μια κρίση, μια κρίση αλήθειας. Παλεύουν με τον εαυτό τους και τις τύψεις τους και όχι τυχαία, τους ενώνει ένας πόλεμος τεραστίων διαστάσεων και ο πόλεμος μας κάνει διαφορετικούς ανθρώπους, μας βγάζει έναν άλλο εαυτό που αγνοούσαμε (κάποιοι). Το αμερικανικό τέρας -θύμα ενός συστήματος, το εγγλέζικο μαύρο πρόβατο -κατά τ' άλλα επιστήμονας- και η μουσουλμάνα-μάνα -μάνα τελεία.

Ο λόγος είναι προϊόν μιας εξαιρετικής πρώτης ύλης και μιας εξαιρετικής μετάφρασης. Η πένα της καναδής Τζούντιθ Τόμσον τσακίζει κόκαλα. Μέσα σ' αυτό το σκληρό θέμα η συγγραφέας φλερτάρει με το χιούμορ -στους δυο πρώτους μονολόγους τουλάχιστον. Το χιούμορ στην σκληρότερη στιγμή είναι η υπογραφή της, ειδικά στον πρώτο τον μονόλογο δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις, αν και το κείμενο σε προκαλεί πολύ, γιατί είναι το θέμα τέτοιο.

Το να σκηνοθετείς τον εαυτό σου δυσκολεύομαι να το καταλάβω, αλλά από την άλλη στην καθημερινότητά μας υποδυόμαστε πολλούς ρόλους και ο σκηνοθέτης μας είναι ο εαυτός μας, φυσικά. Καθημερινά λέμε ψέματα, μικρά ή μεγάλα, ταυτόχρονα αναζητάμε την αλήθεια. Αυτοί οι άνθρωποι βαρέθηκαν να λένε ψέματα, θέλουν να λένε μόνο αλήθειες και προβαίνουν στις πιο βαθιές εξομολογήσεις που μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει. Ο κάθε ρόλος χτίστηκε με φροντίδα, με βάση το κείμενο της συγγραφέως και τα διάφορα άρθρα, δεν υπάρχει τίποτα επιπόλαιο. Ο κάθε χαρακτήρας έχει τα δικά του κουσούρια και τις δικές του ομορφιές.

Κάτι φοιτητές του πανεπιστημίου μιλούσαν για την -προβληματική- ψυχοσύνθεση της Λίντι Ίνγκλαντ (Σ. Φυρογένη), κάποιες φίλες μου για το πόσο έκλαψαν με τον Δρ. Κέλλυ (Α. Κατσαρής) και εγώ για το πόσο κράτησα μέσα μου την μάνα της Νάρζες Αλ Σαφάρ (Λ. Σορόκου). Πέραν του γούστου, και οι τρεις έχουν κάτι να σου πουν, να το φανταστείς, να το δεις μπροστά σου, να προβληματιστείς για αυτό. Ο λόγος που οφείλουμε όλοι να δούμε το έργο αυτό είναι αυτό ακριβώς.

Σε μια σχεδόν γυμνή σκηνή -άσε τον καθρέφτη και τους σωλήνες-αγωγούς- το κοινό καλείται να κάνει την πιο ουσιαστική δουλειά, αυτήν που κάνει έτσι κι αλλιώς σε όλες τις παραστάσεις. Τί εννοώ; Οι θεατές βλέπουν μια παράσταση αλλά σχηματίζουν στο μυαλό τους μια άλλη παράσταση. Το ότι ένα είδος θεάτρου ονομάζεται διαδραστικό δεν σημαίνει ότι στα υπόλοιπα είδη το κοινό είναι παθητικός δέκτης. Είναι το ίδιο όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, ο καθένας έχει κάνει μια ανάγνωση. Εν προκειμένω οι θεατές είναι το κλειδί για να φανταστούν και να προβληματιστούν πάνω σ' αυτό.

Κάποιος θα μπορούσε να πει πως η συγγραφέας παίρνει θέση σ' αυτά που γίνονται. Η μόνη θέση που πήρε είναι όταν ασχολήθηκε με αυτό και έγραψε αυτό το έργο. Η θέση της Τόμπσον -και εν μέρει και των ερμηνευτών-σκηνοθετών- είναι ότι η πραγματικότητα είναι μια πολύπλευρη αλήθεια και πως δεν υπάρχει μια, αλάνθαστη, οικουμενική αλήθεια. Αν το δούμε και πολιτικά είναι λυτρωτικό (για αυτά που έγιναν, για αυτά που θα γίνουν μάλλον βασανιστικό θα έλεγα) αλλά έχει κάτι επαναστατικό μέσα: αυτό θέλουμε; βρόμικους πολέμους και ψέματα; τί θέλουμε;

Φωτογραφία: Χρίστος Θεοδωρίδης

 Κλείνω με μερικούς στίχους μιας Ιρανής ποιήτριας και ακτιβίστριας, της Σιμίν Μπεχμπαχανί:

"Μπορεί να εύχεσαι να καώ, ή να αποφασίσεις να με λιθοβολήσεις,

μα στα χέρια σου το σπίρτο ή η πέτρα χάνουν την δύναμη τους να με βλάψουν"

(Σταματήστε να ρίχνετε την χώρα μου στον άνεμο, 2009)

Συντελεστές της παράστασης:

Μετάφραση: Νικολέτα Καλαθά, Στέλα Φυρογένη

Σκηνοθεσία: Αντώνης Κατσαρής, Νικολέτα Καλαθά, Λένια Σορόκου, Στέλα Φυρογένη

Σκηνικά – Κοστούμια: Λίζα Τσουλούπα

Μουσική: Αντώνης Αντωνίου

Video Art: Νικολέτα Καλαθά

Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Κουκουμάς

Σχεδιασμός Ήχου: Γιώργος Χριστοφή

Ερμηνεύουν: Αντώνης Κατσαρής, Λένια Σορόκου, Στέλα Φυρογένη

Θεακρίνος: Ηλέκτρα

Την Ηλέκτρα του Ευριπίδη την λατρεύω, την Ηλέκτρα του Σοφοκλή από την άλλη όχι... Όχι μέχρι πρόσφατα καλύτερα. Αιτία για αυτήν την μετατόπιση ήταν η παράσταση του Θεάτρου Καμέρι από το Ισραήλ σε σκηνοθεσία Κφιρ Αζουλάι, στο πλαίσιο του φετινού Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος. Ακόμη και τώρα δεν ξέρω τι ακριβώς με “άγγιξε” περισσότερο, τι μου “μίλησε” ή τι μου έκανε εντύπωση αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως η παράσταση αυτή ήταν μια... ανάγνωση της Ηλέκτρας του Σοφοκλή την οποία αδυνατούσα να κάνω.

Μετά την Μήδεια του Παντούρ, πέρσι, και μετά την Ηλέκτρα του Αζουλάι, φέτος, μπορώ να βγάλω το εξής συμπέρασμα: επειδή το αρχαιοελληνικό δράμα προέρχεται από μια χώρα την οποία θεωρούμε “οικεία” το ανεβάζουμε -αλλά καταρχάς το εκλαμβάνουμε- ελαφρά τη καρδία. Σκέφτομαι τις Κυπριακές παραγωγές που είδαμε τα τελευταία χρόνια στο Φεστιβάλ -με εξαίρεση την Ειρήνη σε σκηνοθεσία της Γ. Χριστοδούλου- και φαίνεται πως επιβεβαιώνομαι.

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω κι άλλες παραστάσεις από το Ισραήλ: την -κορυφαία- Αντιγόνη από το Εθνικό Θέατρο της Παλαιστίνης στα Ιεροσόλυμα σε σκηνοθεσία Ατέλ Χακίμ και την Ιφιγένεια εν Αυλίδι από το Θέατρο Herzliya Ensemble σε σκηνοθεσία του Γιόσι Ισραέλι -την δεύτερη παράσταση τη θυμάμαι αμυδρά αλλά θυμάμαι την εντύπωση που μου είχε προκαλέσει στο 13ο Φεστιβάλ. Και φυσικά δεν μπορώ να αφήσω πίσω την Δίκη του ΘΟΚ σε σκηνοθεσία του Ισραηλινού Χανάν Σνιρ. Οι Ισραηλινοί φαίνεται να είναι οι... μεσανατολίτες Καταλανοί (βλπ. Η μέθοδος Γκρόνχολμ, Δέρμα στις φλόγες, Nerium Park). Γιατί το κάθε εγχείρημά τους στη σκηνή μοιάζει με καινοτομία, η κάθε τους παράσταση φαίνεται σαν μια τεράστια πολιτική δήλωση.

Φωτογραφία από το ΚΚ-ΔΙΘ και την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ

Το κλειδί στο να ανεβάζεις τραγωδία είναι να έχεις πρώτα καταλάβει το κείμενο, νομίζω, για να μπορείς μετά να “απελευθερωθείς” απ' αυτό. Να έχεις επίσης συνειδητοποιήσει τι είναι τραγωδία κατά τα Αριστοτελικά πρότυπα ή έστω φιλοσοφικά. Αν δεν το κάνεις αυτό θα ανεβάσεις μια μέτρια παράσταση από την οποία ο θεατής θα αποχωρήσει λέγοντας μέτρια λόγια. Η τραγωδία δεν είναι απλά ένα θεατρικό είδος, είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε αφού η έννοια της τραγωδίας έχει εμποτιστεί με άλλες έννοιες οι οποίες της στερούν το φιλοσοφικό υπόβαθρο. Εν ολίγοις η τραγωδία δεν πρέπει να προσεγγίζεται... “φιλολογικά” ή επιδερμικά.

Ο σκηνοθέτης της Ηλέκτρας παρουσίασε μεν μια Ηλέκτρα με όρους ψυχολογικού, ρεαλιστικού, σύγχρονου τελοσπάντων θεάτρου, εγκλεισμένη, με τρομερά ψυχικά τραύματα, αλλά η παράσταση ήταν... η πράξη. Ο σκηνοθέτης εν προκειμένω αρκέστηκε στο να παραστήσει επί σκηνής την πράξη της ηρωίδας, αυτή την άξια, σπουδαία πράξη κτλ που μας λέει κι ο Αριστοτέλης. Το τέλος... απουσιάζει κειμενικά. Η κυκλική πορεία των ηρώων και ιδιαίτερα της Ηλέκτρας -η οποία είναι (σ)το κέντρο της δράσης- δεν αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια. Το τέλος... “αποδίδεται”, αλλά εναπόκειται στον θεατή να συμπληρώσει το παζλ. Μήπως είναι αυτή η έννοια του μυστικοπαθούς και πολύπλοκου όρου της κάθαρσης; Όχι, είναι πολύ... επιπόλαιο.

Ο Αζουλάι τονίζει στο σημείωμά του πως “η εκδίκηση δεν δύναται να φέρει δικαίωση”, “η εκδίκηση δεν ανακουφίζει, δεν λυτρώνει”. Αλλά η Ηλέκτρα, η ηρωίδα μας, η πρωταγωνίστρια μας, είναι εκεί, στο σφαγείο με ένα αιώνιο σύνθημα στον τοίχο, στο μυαλό της. Όπως είναι το σύνθημα στα εβραϊκά “Φόνος για τον φόνο” έτσι και για τα δικά μας πρότυπα η Ηλέκτρα είναι αντιμέτωπη με ένα “Δεν ξεχνώ” ή και “αγωνίζομαι” ή ακόμα χειρότερα -όπως είδα με φρίκη στο φέισμπουκ- “και θα εκδικηθώ”. Πως μπορεί όμως η ανάμνηση να βρίσκεται επί σκηνής; Βίντεο.

Με τις προβολές που γίνονταν στο αισθητικά προσεγμένο σκηνικό (της Πολίνα Αντάμοβ) οι αναμνήσεις της Ηλέκτρας μεταφέρονται από το μυαλό της στην σκηνή. Ίσως η πρώτη σκηνή, πριν καν αρχίσει το έργο, να ήταν και η πιο ουσιώδης. Τα άλλα βίντεο, δεν στερούνταν αισθητικής ή χρησιμότητας, αλλά με την συνοδεία των χορικών σε μοντέρνα απόδοση ήχου και στίχου μετατρέπονταν ελαφρώς σε προωθητικά, επιτρέψτε μου “διαφημιστικά”.

Φωτογραφία από το ΚΚ-ΔΙΘ και την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ

Δεν ξέρω την γλώσσα και έχω την απορία αν έκαναν οι ηθοποιοί κάποιο σαρδάμ επί σκηνής αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν για τον θεατή πολύ ευχάριστο -στο αυτί. Οι ηθοποιοί φαίνονται να κινούνται επί σκηνής με άνεση, φαίνονται να νιώθουν οικειότητα τόσο με το κείμενο όσο με την σκηνή. Η καλύτερη σκηνή αδιαμφισβήτητα για μένα ήταν η σκηνή της αναγνώρισης που με τόση μαεστρία αποδόθηκαν λεπτές ψυχολογικές εκφράσεις και από τους δυο ηθοποιούς, τον, στην αρχή ψυχρό, Ορέστη του Ούτι Ρότσιλντ και της Ηλέκτρας της Όλα Σ. Σελέκταρ.

Ο σκηνοθέτης αρκέστηκε στο να μας δείξει την πράξη και το τέλος... ανοικτό, αφημένο, σχηματίστηκε ίσως μόνο στον θεατή που πραγματικά βρισκόταν εκεί με το μυαλό του. Ο λόγος που στάθηκα στα πόδια μου για να χειροκροτήσω αυτήν την παράσταση είναι γιατί ήξερα πως θα με απασχολεί ακόμα και τώρα, δυο μήνες μετά.

Ταυτότητα της παράστασης:

Μετάφραση: Αχαρόν Σιάπταϊ
Σκηνοθεσία: Κφιρ Αζουλάι
Σκηνικά/Κοστούμια: Πολίνα Αντάμοβ
Μουσική σύνθεση: Ελντάτ Λιντόρ
Μουσική διεύθυνση και ρυθμίσεις: Ελάντ Χαντάρ
Σχεδιασμός φωτισμού: Κέρεν Γκράνικ
Καλλιτεχνική δημιουργία βίντεο: Γιοάβ Κοέν
Γλωσσική διδασκαλία: Νταν Ίνμπαρ
Βοηθός σκηνοθέτη και έρευνα: Ιτό Σέττερ

Διεύθυνση παραγωγής: Νάβα Λέβι, Νίλι Μπέερι
Διεύθυνση σκηνής/προγραμματισμός και λειτουργία φωτισμών: Έλι Χαντίντα
Ήχος: Ναντάβ Μπεντάρσκι
Προγραμματισμός και λειτουργία βίντεο: Οχάντ Λεβιτάν
Γκαρνταρόμπα και αντικείμενα: Ντάφνα Χέντελι-Ιτζχάκι
Μακιγιάζ: όλη η ομάδα

Μουσικός επί σκηνής: Ραν Ράιτεν

Ερμήνευσαν οι ηθοποιοί:
Όλα Σιορ Σελέκταρ, Ούτι Ρότσιλντ, Χέλενα Γιαράλοβα, Γιόσσι Καντζ, Αναστασία Φέιν, Γιγκάλ Ζαξ, Xαγκάρ Ντανόν, Μόνα Μάρκοβιτς-Μορ, Λιάτ Στέρεν, Ντάνα Βισίνσκι

Ο οπαδός (sic), ο φίλαθλος (sic), ο ταμ-ταμ-ταμ

Είδηση πρώτη. Κάτι παρα-πλάσματα που θέλουν να ονομάζουν τους εαυτούς τους οπαδούς και φίλαθλους αναρτούν στο Facebook φωτογραφία τους που κρατάνε πανό με το σύνθημα “Οι πρόσφυγες δεν είναι ευπρόσδεκτοι”. Είδηση δεύτερη. Τα πιο πάνω παραπλάσματα και οι... ανώτεροί τους κοινοποίησαν μια -γελοιοδέστατη κατά τ' άλλα- ανακοίνωση για να μας κάνουν “ντου” (ή “ουγκ” στην μητρική τους) και να μας ζητήσουν και τα ρέστα.

Πολύ μάπα αυτή η μάπα

Δεν πήγα ποτέ μου σε αγώνα ποδοσφαίρου, κι ούτε σκοπεύω να το κάνω. Μπορεί να παρακολουθήσω ποδόσφαιρο από την τηλεόραση, αυτές τις διοργανώσεις που είναι όντως διοργανώσεις αθλητισμού -όχι “πτωχά” πρωταθλήματα με ονόματα πολιτικών προσώπων και αμφιλεγόμενα αποτελέσματα- κάποιους αγώνες τελοσπάντων που οι φίλαθλοι είναι φίλαθλοι και σ' αφήνουν να παρακολουθήσεις που στα τσακίδια είναι η μπάλα. Φαίνεται πως και σ' αυτό είμαστε (χρόνια) πίσω.

Κατά τ' άλλα η σκόνη μας μάρανε...

Δείξε μου τον φίλ(αθλ)ο σου να σου πω ποιος είσαι

Μην κοροϊδευόμαστε τώρα... Το ΑΠΟΕΛ ξέρει. Απογοήτευση δεν το λες... Είναι εξοργιστικό όμως. Οι ποδοσφαιριστές της ομάδας, η διοίκηση τη ομάδας, έστω ο φυσιοθεραπευτής τους ρε γαμώτο, η καθαρίστρια που καθαρίζει τα αποδυτήρια, γιατί δεν λένε κάτι; Μια ομάδα με 33 παίχτες από τους οποίους οι 17 δεν είναι Κύπριοι, είναι κατά τα λεγόμενα ξένοι, αλλοδαποί, πρόσφυγες (δεν θέλω να σας πληγώσω) να επιτρέπει αυτό τον εμετό να κάθεται στο γήπεδο και -σπανίως- να επευφημεί τους παίχτες και να βρίζει τον Ομονοιάτη απέναντι ή τον κάθε Ομονοιάτη, ή την φιλοξενούμενη ομάδα ή την φάρα των παιχτών της φιλοξενούμενης ομάδας ή -ακόμα χειρότερα- τους πρόσφυγες!

Είναι οργανωμένοι, όπως ήταν οργανωμένοι οι αρχαίοι ημών προ-προ-πρόγονοι, με ρόπαλα και ξύλα. Το λέγειν δεν το κατέχουν, αν και ελάχιστες φορές τα υβριστικά συνθήματα που λένε -τα οποία κουβαλούν στο σχολείο- είναι ευφάνταστα. Anyhow, περιορίζονται στο να βρίσουν την μάνα, τον αδελφό, την αδελφή, το σόι γενικά από πλευρά μάνας και πατέρα άμα λάχει του απέναντι οπαδού (ξαναματα sic). Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχουν οπαδοί εκ φύσεως... ανώτεροι. Δεν είμαι βλάκας.

Κάθε φορά που εύχεσαι “Ειρήνη, αγάπη και ομόνοια” ένας Αποελίστας πεθαίνει

Η αιώνια κόντρα Ομόνοια-Αποέλ έχει τον ίδιο βαθμό σοβαρότητας με... το δίλημμα Βίσση-Βανδή. Για μας! Για τα παιδιά, τους φιλάθλους (sic) ένθεν και ένθεν το πράγμα φαίνεται να είναι πάρα πολύ σοβαρό. Οι Ομονοιάτες -Θύρα Εννιά- είναι αριστεροί (και το ΑΚΕΛ έτσι έλεγε, δεν είσαι ό,τι δηλώνεις) και οι Αποελίστες -AU79 (ολογραφώς Αού εβδομήντα εννέα)- δεν δηλώνουν κάτι, απλά είναι ενάντια σε κάθε τι που λέει η Θύρα Εννέα. Δεν μας κάνουν τον κόπο, να γλιτώσουμε λίγο χρόνο, και να μας πούνε ότι είναι φασίστες, ναζιστές, εθνικιστές, εθνοπατέρες, η επανάσταση του ΔηΚο ή κάτι που να υπονοεί τα πιο πάνω...

Αυτοκόλλητα με ναζιστικά σύμβολα, εκτρώματα της ιστορίας του ανθρώπου και συνθήματα που έχουν ξεπεράσει τα όρια της εφηβικής κόντρας, είναι παντού. Συνθήματα με μαύρο σπρέι λες και περνάμε κατοχή γράφουν AU (επιφώνημα πιθήκων φαντάζομαι) και “μόνο AU” ή συνθήματα με πράσινο σπρέι λες και περνάμε πράσινη επανάσταση γράφουν G9 (όχι δεν αναφέρεται στην σύνοδο, αυτοί είναι οκτώ). Πέρα από την “ρύπανση” είναι ένας φαύλος κύκλος που ποτέ δεν τελειώνει... Antifa οι Ομονοιάτες, Anti-Antifa οι Αποελίστες. Σχεδόν νηπιαγωγείο.

Έχεις άποψη; Έχω άποψη. Έχει αυτιά; Έχεις λαγό;

Αγαπητοί συνάνθρωποι,

ΜΗΝ προσπαθήσετε να μάθετε στο κάτι-μηνών παιδί σας να πει -ή έστω να προσπαθήσει να πει- Αποέλ, Αποελλί (το τραγικότερο), Ομόνοια, Ομονοιάκκα, Ανόρθωση, ΑΕΛ, ΑΕΚ κτλ κτλ γιατί θα τα βρεις μπροστά σου. Γιατί αυτοί οι φίλαθλοι που βγάλαν τα μάτια του άλλου, που κάψαν αυτοκίνητα, που αναποδογύρισαν άλλα αυτοκίνητα, που βάλαν φωτιές και αυτά είναι παιδιά κάποιων.

Δεν είμαστε μπροστά από εθνικό δίλημμα: αυτήν ή αυτήν την ομάδα. Αγόρασε του ένα βιβλίο, όχι φανέλα των οργανωμένων φιλάθλων. Πάρε το παιδί σου σε μια θεατρική παράσταση την Κυριακή και ξέχνα μια φορά τα γήπεδα.

Μην τους υποστηρίζεις, μην τους στηρίζεις. Τόσο απλό. Ξεκαθάρισε την θέση σου και ζήτα από την ομάδα... σου (!;) να πάρει θέση. Δώσε τέρμα στη βλακεία, δώσε τέρμα στη βία.

Τους ίππους λύσατε

Υπάρχει μια κοσμική τάξη στο σύμπαν μας που αν το σκεφτείς πολύ μπορεί και να χάσεις τα λογικά σου. Πολλοί αρχαίοι λαοί ασχολήθηκαν με τ' άστρα, Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι, Χαλδαίοι, Αιγύπτιοι και Αρχαίοι Έλληνες. Η συμπαντική τελεολογία του αρχαίου κόσμου εκδηλώνεται και στα σωζώμενα τουλάχιστον έργα της εποχής. Οι Αρχαίες Ελληνικές Τραγωδίες δεν αποτελούν εξαίρεση.

...και πράσινα άλογα

Το έργο είναι βαθιά υπαρξιακό, δεν μιλάει για έρωτα ή για το σεξ (μόνο). Μιλάει για τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο σαν ένα άτομο σε μια χημική ένωση... Ένας άνθρωπος σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο δεν μπορεί να πράττει όπως θέλει, χωρίς να αφαιρεί από αυτόν το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης. Έτσι κι ο Ιππόλυτος... Ένα άτομο σε μια χημική ένωση το οποίο θεώρησε ότι είναι ανώτερο (;) από άλλα και έτσι το σύστημα, η ένωση τον ξέρασε.

Συμβολισμοί και υπαινιγμοί

Οι άνθρωποι της τραγωδίας είναι έρμαια των θεών και της σύγκρουσης τους. Όπως και σήμερα... (ή έτσι νομίζουμε). Τελικά... η Ομηρική Αφροδίτη κάθεται με τα χέρια στον σβέρκο κι απολαμβάνει όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, όπως ο Θεός μετά την έκτη μέρα δημιουργίας του κόσμου... Τελικά... η Άρτεμις εισέρχεται στο “προσκήνιο” με την μορφή ανθρώπου. Η κάθαρση σ' αυτό το έργο περιορίζεται απόλυτα στην αποκατάσταση της αλήθειας. Ό,τι έγινε δεν μπορεί να ξεγίνει.

Και χωρίς να μας φτάνουν όλα αυτά η Άρτεμις διακηρύσσει την έναρξη ενός νέου Ιερού Πολέμου. Όπως και σήμερα... Αδίστακτοι θεοί ή αδίστακτοι εκπρόσωποι τους βροντοφωνάζουν από μικρόφωνα κι από παράθυρα ειδήσεων πως είναι ανηλεείς αλλά είναι οι “σωστοί”.

Ποιά θα είναι η δικαίωση για τον νέο κύκλο αίματος που πρόκειται να ανοίξει; Η αποκατάσταση της αλήθειας την επόμενη φορά νομίζω δεν θα είναι αρκετή.

Ο Ιππόλυτος δεν είναι ακριβώς ήρωας, αλλά ούτε και θύμα. Είναι ο νέος Άνθρωπος. Και νέος όχι ηλικιακά. Νέος ως προς το το επιζητεί. Πιστεύει σε κάτι και το υποστηρίζει με όλη του τη δύναμη. Πολλοί μιλάνε για την Φαίδρα, αλλά αν το θέμα μας ήταν η Φαίδρα η τραγωδία θα 'φερε το όνομά της -συγγνώμη Νιόβη για την ισοπέδωση. Ακριβώς αυτό γίνεται και σήμερα, η Σαλαμίνα είναι η Φαίδρα και ο Ιππόλυτος... είναι ο Ιππόλυτος.

Επικινδυνότητα δηλώσεων ή Πας μην Έλλην, Barbarós

Ας ξεκινήσουμε από το δύσκολο κομμάτι λοιπόν, την αποκατάσταση της αλήθειας, αν θέλουμε να δούμε και εμείς κάθαρση στη δική μας τραγωδία. Ας μιλήσουμε για την Σαλαμίνα και το πόσο “ελληνική” είναι, η πόλη και το ρωμαϊκό της θέατρο κ.ά.. Ας σκεφτούμε κιόλας πριν μιλήσουμε. Σε μια εποχή που η Μεσόγειος ξεβράζει ανθρώπους, σε μια εποχή που μεγαλώνουμε παιδιά χωρίς να ξέρουμε καλά-καλά γιατί, σε μια εποχή που η αταξία φαίνεται να εισβάλλει σε κάθε έννοια που έχουμε στο μυαλό μας μπορεί και να χάσουμε κάποιοι τα λογικά μας.

Αν είναι να καταφέρουμε κάτι καλό* τουλάχιστον, ας είναι... Αν είναι ευκαιρία το θέατρο (στην Κύπρο) να γίνει πλατφόρμα κριτικής σκέψης και κοινωνικής αλλαγής, ας είναι... Ένας πολιτικός μπορεί να είναι μόνο πολιτικός αλλά ο καλλιτέχνης μπορεί -και οφείλει (;)- να είναι και πολιτικός. Οι καλλιτέχνες δεν έχουν σύνορα, δεν έχουν σημαίες.

*Πληθυντικός ευγενείας, χαριτολογώντας. Η δήλωση δεν κρύβει κανένα Μεσσιανικό σύνδρομο.

 

Αντίο Ιππόλυτε... Καληνύχτα Αϊλάν...

Σαλαμίνα τις έστιν

"Μπροστά στις συμφορές δεν οφελεί να σιωπάμε"

Ευριπίδης, Ιππόλυτος 911

Σε ένα βιβλίο για την δημιουργικότητα και την τέχνη διάβασα μια εξαιρετική συμβουλή: “μην ταΐζετε τα τρολς”. Δεν είχα σκοπό να τοποθετηθώ ξανά επί του θέματος αλλά επειδή δέχτηκα προσωπική επίθεση για την Σαλαμίνα και νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτό, δημοσιεύω μια ανάρτηση που έχει γραφτεί πριν από ένα μήνα σχεδόν.

Η πρώτη επίσκεψη, σύντομο σημείωμα.

Ήθελα πολύ να ρθω εδώ... Ήθελα να δω πόσο διέφερε η πραγματικότητα από το οπισθόφυλλο του κίτρινου τετραδίου του Δημοτικού, με το περίφημο “Δεν ξεχνώ”. Ακόμα και όταν το βλέπεις με τα μάτια σου δεν σου περνά από το μυαλό ότι αυτό το θέατρο είναι το μεγαλύτερο Ρωμαϊκό θέατρο της Ανατολικής Μεσογείου. Αν και ο χώρος έχει την ίδια αντιμετώπιση με άλλους αρχαιολογικούς χώρους στην υπόλοιπη Κύπρο συνεχίζει να είναι τρομερά συγκινητικό... Με συγκινεί μόνο η σκέψη ότι ο Ευριπίδης θα... φτάσει εδώ.

Σαλαμίνα, 29 Ιουνίου 2015.

"Διότι οι συνετοί άθελά τους επιθυμούν τα κακά"
Ευριπίδης, Ιππόλυτος 358-359

Το πριν

Τετάρτη 22 Ιουλίου, προγραμματισμένη παράσταση του Ιππόλυτου στην Δερύνεια. Μαθαίνω εντελώς τυχαία στην δουλειά ότι στις 28 του μήνα που ήταν προγραμματισμένη η παράσταση στην Σαλαμίνα θα πραγματοποιηθεί μια άλλη εκδήλωση στην Αμμόχωστο. Σχόλασα και έφυγα κατευθείαν για Δερύνεια, ένιωθα την ανάγκη να δω το έργο περισσότερο από ποτέ. Έφτασα πολύ πιο νωρίς και είδα μια πινακίδα που έλεγε πως υπάρχει ένα σημείο από όπου βλέπεις την Αμμόχωστο. Πήγα και στάθηκα, ακίνητος σαν άγαλμα. Ρωτούσα συνεχώς “Μα είναι τα Βαρώσια; Αλήθεια; Είναι τα Βαρώσια;”.

Μνήμες δικές μου δεν έχω, μα πονάει. Περπάτησα τα Βαρώσια, ναι, στο google maps, όσο αστείο κι αν ακούγεται. Ξέρω να σου πω πως παράλληλα με την Λεωφόρο Ελευθερίας στο έμπα της συνοικίας είναι η οδός του συγγραφέα μου, του Ευριπίδη. Από την Εκκλησία του Σταυρού όλη η ευθεία κάτω είναι η οδός Εσπερίδων. Πόσο θα 'θελα να 'μενα εκεί, σε κάποια από τις οδούς με τα υπέροχα ονόματα. Οδός Πετράρχη, Βολταίρου, Κικέρωνα, Ομήρου, Βίκτορα Ουγγώ, Καρόλου Ντίκενς. Να τώρα, η ιστορία παγωμένη μπροστά στα μάτια μου.

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νου ήταν κάποιοι στίχοι από το δεύτερο στάσιμο: “Αχ και να έφτανα / στις ακτές των Εσπερίδων, / στην χώρα των αοιδών. / Εκεί, εκεί / που ο άρχοντας της σκοτεινής μητέρας, / δεν δείχνει πια το δρόμο, / στους ναύτες που βλέπουν τον ορίζοντα”. Τώρα ολοκληρώθηκε η εικόνα. Αχ αυτό το σκοτάδι... Δεν φοβούνται τα σπίτια; Δεν τρέμουν το σκοτάδι; Δεν ανάβει κανείς ένα φως, κανένας δεν διαβαίνει τους δρόμους με τα υπέροχα ονόματα, τα παιδιά δεν παίζουν στις αυλές και τα χωράφια, ούτε καν τα αυτοκίνητα δεν πατάνε την άσφαλτο, μα το χειρότερο απ' όλα... τα λουλούδια και τα δέντρα περιμένουν την βροχή να δροσιστούν! Πως φτάσαμε ως εδώ; Πως θα βγούμε από εδώ;

Το τώρα

Υπάρχει μια στιγμή στην παράσταση που οι ηθοποιοί μετά μανίας ξεστήνουν το σκηνικό, είναι η στιγμή μετά την απόγνωση τους. Αναρωτιούνται γιατί ένας άνθρωπος όπως ο Ιππόλυτος να τυγχάνει μιας τέτοιας συμπεριφοράς και γιατί να έχει αυτή την τύχη. Οι χαρακτήρες επί σκηνής ξεσηκώνουν ότι βρουν μπροστά τους για να ξεθάψουν την αλήθεια και τελικά έρχονται αντιμέτωποι με σκουπίδια ή με το τίποτα.

Υπάρχει και το παρόν. Μετά την αναγγελία της πρότασης της Δικοινοτικής* Τεχνικής Επιτροπής Πολιτισμού ο ΘΟΚ να παραστήσει την καλοκαιρινή παραγωγή του στο Αρχαίο Θέατρο της Σαλαμίνας, δημοσιογράφοι και πολιτικοί ή ακόμα χειρότερα... τ' ανάμεσό τους, ξεσκίζουν με την ίδια μανία τους καλλιτέχνες που έστησαν το έργο. Αποκλείεται να κρύβεται το τίποτα πίσω από αυτές τις επιθέσεις! Δήθεν πολιτικά διλήμματα και ψευδείς πληροφορίες. Όλες αυτές οι στήλες-“καταγγελίες” έχουν -ιστορικά μιλώντας- τα ίδια συστατικά με το Σύνταγμα του 1960 ήτοι φόβος, μένος και έχθρα.

*Ο Χρίστος Αρβανίτης του Φιλελεύθερου μας υποδεικνύει ότι δεν υπάρχει η λέξη δικοινοτικός αλλά για ό,τι αφορά πάνω από μία κοινότητα χρησιμοποιούμε το διακοινοτικός. Όσο υπάρχουν οι λέξεις δίκυκλο, δικύλινδρο, διφασικό, διγαμία, διμερής κ.ά. μπορεί να υπάρχει και η λέξη δικοινοτικός.

“Για αυτό επαινώ περισσότερο όσα γίνονται “με μέτρο”

και λιγότερο όσα γίνονται στην υπερβολή τους.

Και οι σοφοί θα συμφωνήσουν μαζί μου.” 

Ευριπιδης, Ιππόλυτος 264-266

Τα στραβά μάτια ή Επιλεκτική αντίληψη ή Παίζω πελλόν

Τα τελευταία χρόνια τελούνται θείες λειτουργίες σε όλη την κατεχόμενη Κύπρο. Αλλά φαίνεται ότι είναι κρατικό μυστικό πως όταν πας για προσκύνημα δεν επιδεικνύεις την πολιτική σου ταυτότητα γιατί οι διαφωνούντες κατακρίνουν ήδη αυτούς που επιθυμούν να πάνε στην Σαλαμίνα αλλά όχι αυτούς που επιθυμούν να πάνε στην εκκλησία του χωριού τους ή αλλού. Όλοι έτρεξαν να αναδείξουν το πολιτικώς ορθόν της περίστασης, γιατί ως γνωστόν όλοι είμαστε γνώστες. Ακόμα και να κατηγορήσεις τον οποιοδήποτε για την επιλογή του να πάει στην Σαλαμίνα ή κάπου αλλού, δεν αποτελεί “θέση” ή επιχείρημα γιατί είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει.

Λυπάμαι που αναγκάζομαι να γράψω την παρακάτω παράγραφο αλλά... πρέπει γιατί δεν βλέπω ότι συνειδητοποιούμε την διαφορά της έκφρασης λατρείας από την Τέχνη. Δεν πρόκειται να ισχυριστώ ότι μια θεατρική παράσταση μπορεί να φέρει την λύση ενός εθνικού προβλήματος. Θέλω να υποδείξω την διαφορά μιας κλειστής εκδήλωσης, της έκφρασης ενός θρησκευτικού δόγματος από την θεατρική παράσταση η οποία είναι ανοικτή για όλους τους ανθρώπους και προάγει -το συγκεκριμένο είδος θεάτρου τουλάχιστον- πανανθρώπινες αξίες όπως ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα. Η Τέχνη δεν είναι Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, η Τέχνη είναι Τέχνη.

Σιγά τα... άλογα

Η παράσταση κατηγορήθηκε μάλιστα ότι δεν πληροί... “θεματικές” προϋποθέσεις. Αν το έργο δεν είχε να πει τίποτα δεν θα έμπαινε κανείς στον κόπο να το μεταφράσει. Έχω μιλήσει για το θέμα σε άλλη ανάρτηση και έχω δημοσιεύσει και το σημείωμα μου, δεν θα επανέλθω σ' αυτό. Δεν έχει σημασία που δεν είναι οι Τρωάδες, σημασία είναι που είναι έργο της κλασικής εποχής, δείγμα και υπόδειγμα για μας καθώς εμπερικλείει, όπως και όλα τα έργα της εποχής αυτής, την αρμονία και την ισορροπία. Για τους υπερ-πατριώτες (υπέρ όπως υπερ-αγορά) είναι μονοσήμαντο, αλλά για τους ανθρώπους του πνεύματος είναι πολυσήμαντο.

"Αυτοί που είναι ασήμαντοι για τους έξπυνους ανθρώπους,

στους πολλούς φαίνονται πιο επιδέξιοι!"

Ευριπίδης, Ιππόλυτος 988-9

Περί αναγνώρισης. Περί σημαίας και άλλων κακών

Για να υπάρξει ένα κράτος πρέπει να υπάρχουν τα βασικά συστατικά: μόνιμος λαός, προσδιορισμένο έδαφος και ανεξάρτητη εξουσία (και αποτελεσματικός έλεγχος βλπ. Λιβύη, Λίβανος κτλ). Για να λειτουργεί και να έχει δικαιώματα αυτό το κράτος πρέπει να το αποδεχτούν και τα υπόλοιπα κράτη, αυτό σημαίνει αναγνώριση (αρχή της κρατικής ισότητας). Η αναγνώριση γίνεται για διάφορους λόγους και πρέπει να διαφοροποιηθεί από την διπλωματική αναγνώριση η οποία εκφράζει απλά την σύναψη διπλωματικών σχέσεων, λ.χ. η εγκαθίδρυση μιας πρεσβείας.

Η νομική αναγνώριση προϋποθέτει και θέληση ή... υπονοούμενο θέλησης. Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συναντάται με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη δεν σημαίνει ότι αναγνωρίζει την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου γιατί ξεκαθαρίζει ότι θα συναντηθεί με τον εκπρόσωπο της ΤΚ κοινότητας της Δημοκρατίας. Με την ίδια λογική όταν Πρόεδρος μεταβαίνει στην κατεχόμενη (από τουρκικά στρατεύματα, όχι από εξωγήινους ούτε από ΤΚ) Κύπρο, οφείλει να πάει χωρίς τις σημαίες του κράτους. Αν περάσει από οποιοδήποτε οδόφραγμα με τις σημαίες και τα εμβλήματα της Δημοκρατίας δίνει διπλωματικό... θάρρος κάποιοι να ισχυριστούν ότι εισέρχεται σε ένα άλλο κράτος. Για αυτό και οι διαπραγματεύσεις -ανέκαθεν- πραγματοποιούνται στην νεκρή ζώνη -εδάφη της Δημοκρατίας που παραχωρήθηκαν στις ειρηνευτικές δυνάμεις των ΗΕ.

Το μετά

Όσο οι πατριδοκάπηλοι χαίρονταν για την ματαίωση και τώρα τρώγονται για την παράσταση του Σεπτέμβρη, οι μητέρες πατρίδες και οι υπερδυνάμεις είναι ακόμα στο τραπέζι και οι λεγόμενοι ηγέτες (προσοχή, αναφέρομαι σε ΕΚ πολιτικούς) προτιμούν την διατήρηση της σημερινής κατάστασης της Κύπρου: εμείς από 'δω, εσείς από 'κει με κάποια κεντρική κυβέρνηση, γιατί έτσι χτίσανε την καριέρα τους.

Στην Κύπρο δεν ζούμε μόνο ΕΚ, ζούνε και ΤΚ, Αρμένιοι, Ελλαδίτες, Τούρκοι, Ευρωπαίοι κ.ά. Πρέπει να σεβαστούμε πάνω από όλα την αρχή της πολιτικής ισότητας των δυο κοινοτήτων. Όσο δεν αποδεχόμαστε αυτή την αρχή αφήνουμε την ιστορία να επαναληφθεί. Και αυτό γιατί το κάθε Σχέδιο που προτείνεται από άλλες χώρες, έχει πάντα ανακρίβειες και κινδύνους, όπως έκρυβε και το Σύνταγμα. Όσο υπάρχουν αυτά τα αντικρουόμενα συμφέροντα, όλων όσων εμπλέκονται με το Κυπριακό -ασχέτως αν έχουν ή όχι σχέση με αυτό- καμία λύση δεν θα είναι “βιώσιμη” και η Κύπρος θα συνεχίζει να μην είναι ανεξάρτητο κρατίδιο.

Ο “κόσμος” (άτυπος ορισμός για την εργατική τάξη, για αριστεροφοβικούς) είναι το κλειδί. Λύση είναι όταν και οι δύο κοινότητες το πουν, όχι οι ηγέτες τους, οι ίδιες οι κοινότητες, ο λαός. Από πολιτικούς δεν λαμβάνω υπόψη καμία τοποθέτηση επί του ζητήματος γενικότερα. Η Κύπρος για την οποία μας μιλάνε οι πολιτικοί είναι ψεύτικη. Είναι ένα καλογυαλισμένο -κατά το άσμα- χρυσοπράσινο νησί αλλά κάτω από την επιφάνεια κρύβεται η σαπίλα και η μούχλα, ακριβώς όπως το μετέφρασε ο σκηνοθέτης επί (ή υπό) σκηνής. Αρνούμαι να ζω σ' αυτήν την Κύπρο, αρνούμαι να πατώ ή να θαφτώ σ' αυτήν. Εγώ ξέρω ότι πατρίδα μου είναι η Κύπρος. Ολόκληρη! Ίδιο χώμα, ίδια άμμος, ίδια θάλασσα, ίδιο γιασεμί και βόρεια και νότια.

Υ.Γ. Ευριπίδη, σ' ευχαριστώ!

Ζήτω οι κοιλιακοί!

Παράλληλα με τις μπαρούφες μου και αυτά τα στρουμφάκια-κίστικα μου για θετική ενέργεια και δημιουργικότητα ταλανίζομαι, βασανίζομαι από τα υπαρξιακά μου. Διδύμι αγάπη μου, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, χίλια χρόνια κι αν περάσουν!

Γυμνάζομαι για να φαίνομαι καλή όταν είμαι γυμνή.

Βομβαρδίζομαι ανηλεώς -χωρίς έλεος- από κορμιά. Να μου πεις ιτς νοτ αλ αμπάουτ λουξ. Ναι, δεν είναι το λουξ μπορεί να 'ναι ένα άλλο σαπούνι. Αλλά όχι... Πάει, έχει παραγίνει το κακό! Δεν ξέρω, δεν έχω πρότυπα πια! Τί θέλω να γίνω; Άλλος ένας σφίχτης; Δεν έχω τη διάθεση να προχωρήσω σε γενοκτονία των πουλερικών για να γίνω τόσος, με το συμπάθιο! Το μέγεθος δεν έχει σημασία βλπ. iPhone 6.

Υγεία πάνω απ' όλα, ναι. Αλλά βρε παιδί μου και ένας κοιλιακός δεν βλάπτει; Ποιον βλάπτει; Α, δεν ξέρω, έχω συγχυστεί. Με βλέπεις, είναι σαν να είναι δυο φωνές μέσα στο κεφάλι μου και μιλάνε ταυτόχρονα. Αυτό, δεν είναι του Διδύμου, να το ξεπεράσεις, δε θέλω κουβέντα! Όχι να το πούμε κι αυτό... Δεν φταίει η μάνα μου που μια νύχτα του Σεπτέμβρη πέρασε καλά, ούτε εγώ που έκανα αμάν και πως να δω το φως του ήλιου ντάλα μεσημέρι στα μέσα του Ιούνη. Φταίει η πλύση εγκεφάλου. Όπου σταθείς, όπου βρεθείς βλέπεις πράματα και θαύματα ΜΕ κοιλιακούς!

Είχα αγοράσει προχθές εκείνο το καινούριο μαγιό... Στο μοντέλο υπέροχο! Αλλά έλα που δεν είμαι το μοντέλο. Η μαζική αγορά αγόρι μου αυτό κάνει όμως, παράγει ρούχα και αξεσουάρ για έναν άντε δυο τύπους ανθρώπων -ή σωμάτων. Και αυτά τα jeans που λένε tall and slim πάλι αρλούμπες. Ό,τι αγοράσω είναι επιεικώς αστείο πάνω μου. Και τώρα που κυκλοφορούν εκείνα τα αμάνικα μπλουζάκια -να γραφτεί κάπου σαν αμαρτία μπας και δούμε άσπρη μέρα- όλοι το παίζουν κουλ. Όταν τα φορούσα εγώ ήμουν nerd και άσχημος (εντάξει είχα 15-40-60 σπυριά παραπάνω αλλά δεν είναι λόγος να με κάνεις να νιώθω έτσι).

Όταν φτάνεις στο σημείο να σκέφτεσαι έστω να αλλάξεις την σωματική σου εμφάνιση κάτω από αυτές τις συνθήκες, έχουμε πρόβλημα. Ναι, μ' αρέσει το ωραίο σώμα, ναι, έχω και εγώ ανασφάλειες δεν το αρνούμαι, αλλά μ' αρέσει ρε γαμώτο το σώμα μου κι ας με λένε “μίντζιη” (κυπριακά για το πολύ λεπτός, δεν ακούγεται πολύ ευγενικό αλλά ντάξει δεν χάθηκε κι ο κόσμος). Ένιχαου, όποιος και να 'σαι, όπως και να 'σαι, λεπτός, γεματούλης ή χοντρός, πρώτα μάθε και αγάπησε τον εαυτό σου και μετά θα καταλάβεις και τι σημαίνει να σέβεσαι το σώμα σου.

Ο καθένας είναι διαφορετικός, έτσι και τα σώματα μας.

Η ομορφιά δεν σημαίνει επιτυχία και δεν θα 'πρεπε. Η ευτυχία δεν κρύβεται σε ένα καλοσχηματισμένο six-pack και η ασχήμια δεν πρέπει να είναι κάτι κατακριτέο. Ας αφήσουμε πια την τυραννία του τέλειου σώματος, της νεότητας και του Κεν και της Μπάρμπυ γιατί όλοι άνθρωποι είμαστε!