Αστερισμοί, αντί Θεακρίνου

Έχω σβήσει και έχω ξαναγράψει αυτό το κείμενο ούτε εγώ ξέρω πόσες φορές και ποτέ δεν έγραψα την ίδια πρόταση δυο φορές. Αυτό εξηγείται με μια θεωρία στη φυσική: οι ίδιες αρχικές συνθήκες δεν δίνουν πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. Δηλαδή η επιθυμία μου να μιλήσω για την εμπειρία μου στους Αστερισμούς στον ΘΟΚ κάθε φορά με οδηγεί στο να γράφω κάτι άλλο. Μόνο αυτό πρέπει να ξέρει κάποιος πριν δει αυτή την παράσταση, την θεωρία της αβεβαιότητας.

Αυτή την στιγμή διαβάζεις αυτό το κείμενο. Αυτό το κείμενο θα αναρτηθεί και ίσως μοιραστεί κάποιες φορές και θα διαβαστεί -ελπίζω- άλλες τόσες. Αυτά που διαβάζεις δεν είναι αυτά που έχω γράψει αλλά αυτά που γράφω τώρα.

Ξέρεις ότι το φως που εκπέμπει ο ήλιος χρειάζεται 8 λεπτά να φτάσει στην γη; Ναι, έτσι είναι. Άρα το φως που είδες το πρωί ήταν αυτό που εξέπεμψε ο ήλιος πριν 8 λεπτά. Έτσι και το κείμενο αυτό. Αυτή τη στιγμή διαβάζεις αυτό το κείμενο. Επίσης αυτή την στιγμή το γράφω. Βλέπω τον κέρσορα στον υπολογιστή να προχωρεί και να εμφανίζονται ένα-ένα τα γράμματα των λέξεων.... και εσύ τώρα διαβάζεις τις λέξεις μια-μια!

Πολύς κόσμος φοβάται όταν του μιλάς για την θεωρία των παράλληλων συμπάντων ή το απορρίπτει χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν ξέρω γιατί. Γιατί δεν είναι τόσο οικείες; Γιατί δεν είναι ακόμη τόσο mainstream; Ναι, και σε μένα στην αρχή όλα αυτά ακούγονταν κουλά γιατί δεν είχα ιδέα περί τίνος επρόκειτο. Έπειτα μετά από καιρό δοκίμασα να παρακολουθήσω -ανεπιτυχώς- ειδικά ντοκιμαντέρ. Αλλά αφορμή να το ψάξω λιγότερο στάθηκε η γνωριμία μου με την Μάριαν και τον Ρόλαντ.

Η Μάριαν είναι καθηγήτρια θεωρητικής φυσικής στο πανεπιστήμιου του Σάσεξ και ο Ρόλαντ είναι ένας -σχεδόν πάντα- άτσαλος άντρας, μελισσοκόμος στο επάγγελμα. Είναι και οι δυο χαρακτήρες ενός θεατρικού έργου, των Αστερισμών του Νικ Πέιν. Και τους γνώρισα δυο φορές... Η πρώτη ήταν διαβάζοντας το έργο, είχα παραγγείλει το βιβλίο -εκδόσεις Θεάτρου Νέου Κόσμου- υπό την επήρεια ενός ενστίκτου. Η δεύτερη φορά ήταν στις πρόβες στον 2ο όροφο του ΘΟΚ.

Υπάρχουν πάμπολλες θεωρίες που υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα και ότι όλα όσα βλέπουμε είναι ολογράμματα, γνωστά και ως matrix. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό, ούτε με απλά ούτε με μπαρόκ ελληνικά γιατί δεν το κατέχω. Αλλά να πως εξηγείται από την ματιά μου. Οι άνθρωποι στα θεατρικά έργα δεν υπάρχουν αλλά μπορούμε να τους αντιληφθούμε μέσω των matrix τους, των ηθοποιών που τους ενσαρκώνουν. Έτσι γνώρισα την Μάριαν και τον Ρόλαντ, μέσω της Στέλας και του Νεοκλή.

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα διάβαζα φυσική για ένα θεατρικό, ποτέ δεν πίστευα ότι θα μάθαινα φυσική από ένα θεατρικό! Αλλά το θέατρο είναι τελικά λίγο... φυσική και μαθηματικά. Ο κόσμος του θεατρικού έργου είναι ένας κόσμος ξέχωρος από τον δικό μας, δηλαδή αυτόν που αντιλαμβανόμαστε. Οι ήρωες ενός θεατρικού υπάρχουν (στο χαρτί αν αγαπάτε) και ζωντανεύουν για λίγο, μετά χάνουν το matrix τους. Ένα είναι το σίγουρο, δεν πεθαίνουν! -Για μια ιδέα σαν κι αυτή έγραψε ο Νικ Πέιν το έργο άλλωστε.

Οι άνθρωποι είμαστε βιολογικοί υπολογιστές. Αντιλαμβανόμαστε πράγματα μόνο στο πλαίσιο των αισθήσεων μας... Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός και πηγαίναμε στο αεροδρόμιο της Λάρνακας γιατί μου άρεσε να κοιτάμε τα αεροπλάνα που απογειωνόταν. Είχα κάνει μόνο ένα ταξίδι τότε και δεν ήξερα τι ακριβώς ήταν αυτό το αεροπλάνο. Ήξερα όμως ότι το έβλεπα, το αντιλαμβανόμουν. Όταν όμως χανόταν στον ορίζοντα εγώ νόμιζα πως το αεροπλάνο εξαφανιζόταν, γιατί πολύ απλά δεν ήταν πια στο οπτικό μου πεδίο.

Έτσι αυτό το θεατρικό έργο στάθηκε για μένα ευκαιρία να ανοίξω τους ορίζοντες μου σε αρκετά επίπεδα. Ξέρω ότι δεν μπορώ να δω, να αντιληφθώ, τον έρωτα τώρα αλλά ξέρω με σιγουριά ότι δεν χάθηκε σαν ένα αεροπλάνο κάπου... Αν μη τι άλλο αυτό το έργο σου δίνει ελπίδες. Η ιστορία της Μάριαν και του Ρόλαντ, το θεατρικό του Νικ Πέιν είναι η ιστορία όλου του έρωτα και της ανθρώπινης ζωής... του έρωτα χωρίς ανταπόκριση, του ανεκπλήρωτου, του πρώτου, του τελευταίου, του παθιασμένου, του τυχαίου, του μοιραίου, του άτυχου, του απόλυτου, του ρομαντικού ή και του άπιστου ακόμη έρωτα. Και αυτό επιτεύχθηκε με την ενσωμάτωση θεωριών της κβαντικής μηχανικής και θεωρητικής φυσικής.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους συνέβαλαν στην παράσταση αυτή... Για άνοιξη την περιμέναμε, φθινόπωρο μας ήρθε... Έστω. Ήθελα να ευχαριστήσω ειδικότερα την Στέλα και τον Νεοκλή -ή τα matrix τους;- για την συνεργασία και την όμορφη και υποδειγματική δουλειά τους. Ανταλλάξαμε ρόλους μαθητή-δασκάλου τόσες φορές, ίσως και άθελα, και ελπίζω να το χάρηκαν όσο και εγώ. Ήταν μια εμπειρία μοναδική! Σας ευχαριστώ.

Λίγα για την παράσταση:

Το σκηνικό είναι άσπρο, ουσιαστικά είναι το απόλυτο άσπρο... το άσπρο του εργαστηρίου, το αποστειρωμένο από κάθε τι περιττό. Κάθε συνθήκη και ένα χρώμα. Κάθε θεματική του έρωτα και ένα βίντεο. Κάθε πιθανότητα και μια ερμηνεία υποκριτικά. Ο θεατής έτσι νιώθει σαν ένας κβαντικός φυσικός που εξετάζει υπό το ειδικό μικροσκόπιο του δύο άτομα (και με τις δυο έννοιες της λέξης). Αυτό καταφέρνει το έργο του Νικ Πέιν με ένα αριστουργηματικό σχεδόν τρόπο. Είπαμε πως ο άνθρωπος είναι ένας βιολογικός υπολογιστής και κατανοεί μόνο πράγματα μέσα από τις αισθήσεις του, αλλά κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει με τις αισθήσεις την θεωρία των παράλληλων συμπάντων. Ο Νικ Πέιν έγραψε τους Αστερισμούς σε μια απλή γλώσσα... -βιολογικών- υπολογιστών όχι ακριβώς για να εξηγήσει την θεωρία των παράλληλων συμπάντων αλλά για να εξηγήσει το αστείρευτο των δυνατοτήτων και πιθανοτήτων του έρωτα.

Ταυτότητα της παράστασης:
Μετάφραση: Δημήτρης Κιούσης
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Βίντεο/Σκηνικό περιβάλλον/Κοστούμια: Παντελής Μάκκας
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Κίνηση: Έλενα Αντωνίου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γεώργιος Κουκουμάς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Χριστίνα Χριστόφια
Ερμηνεύουν:
Στέλα Φυρογένη, Νεοκλής Νεοκλέους

ALS Ice Bucket Callenge

Το αυτομπουγέλωμα, η Αφρική, το ALS και η Κύπρος

Το ότι η Κύπρος είναι χρόνια πίσω το ξέρω, δεν χρειάζεται να το γράψει κάποιος, μου το επιβεβαιώνουν αυτά που βλέπουν τα ματάκια μου -και ενίοτε αυτά που ακούνε τα αυτάκια μου. Ότι (παροδικό) συλλογικό τρόπο διασκέδασης, σκέψης, συμπεριφοράς κτλ -κατά κόσμον μόδα- βλέπουμε το φέρνουμε εδώ και το αποτελειώνουμε. Στο μάτι του κυκλώνα της κοινωνίας μας -από την... “υψηλή” εν προκειμένω- βρέθηκε και το ALS Ice bucket challenge.

Το... αυτομπουγέλωμα

Τί είναι αυτό το πράγμα; Το Ice Bucket Challenge είναι αυτό που λένε οι λέξεις, φυσικά πρέπει να το κάνεις spelling σωστά για να το καταλάβεις. Το Ice Bucket Challenge είναι ένα παιχνίδι-δοκιμασία όπου προκαλείς τρία άτομα να λουστούν ένα κουβά με νερό με πάγο και να το βιντεογραφήσουν. Στην Αμερική όποιος δεν τολμά να το κάνει πρέπει να πληρώσει ένα ποσό, αντίτιμο, ως εισφορά στον Σύνδεσμο Παθόντων ALS.

Τι είναι το ALS;

ALS, η Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση είναι μια νευρομυϊκή πάθηση η οποία προκαλεί ατροφία των μυών. Ανήκει στις νευροεκφυλιστικές παθήσεις, όπως και το Αλτσχάιμερ, που και πάλι όπως το λέει η λέξη (νευρο- και εκφυλίζω) τα νεύρα, οι κινητικοί νευρόνες συγκεκριμένα, χάνουν σταδιακά τη δομή και τη λειτουργία τους μέχρι και την ολική απώλεια ελέγχου. Ο κοσμολόγος Στήβεν Χώκινς, πάσχει από αυτή την πάθηση. Δεν ξέρουμε ακριβώς τι προκαλεί την πάθηση αυτή και κατ' επέκταση δεν είναι γνωστή η θεραπεία, τα φάρμακα που χορηγούνται σε παθόντες δεν αναστρέφουν την κατάσταση τους.

Stephen Hawkings

Σε αυτό το πλαίσιο ξεκίνησε το ALS Ice Bucket Challenge για την δωρεά στο Ινστιτούτο ALS στην Αμερική για συνέχιση των ερευνών. Μέχρι τώρα έχουν μαζευτεί περισσότερα από 40 εκατομμύρια δολάρια.

Η Αφρική και το μπουγέλωμα

Φυσικά και οι καλοσυνάτοι Κύπριοι που αγαπάνε να μισούν κάθε τι ξενικό έβγαλαν το φαρμάκι τους για το Ice Bucket Challenge και προώθησαν μια εικόνα που στην μισή απεικονίζεται ένα τσούρμο άνθρωποι να μπουγελώνονται και στην άλλη μισή ένα μωρό στην Αφρική να πίνει νερό από καπάκι μπουκάλας. Λες και η λύση στο πρόβλημα του νερού στην Αφρική είναι να σταματήσει το Ice Bucket Challenge.

Παρόλα αυτά...

Έχω δει κάποια video με διάσημους -εννοώ διάσημους του Χόλυγουντ- να δέχονται την πρόκληση. Είναι άδικο που προτιμούν να λουστούν νερό παρά να πληρώσουν; Όχι. Και η νικήτρια της Eurovision, Conchita Wurst, κλήθηκε να λάβει μέρος στην παγκόσμια -πια- πρόκληση. Στην αρχή φαινόταν ότι θα το έκανε αλλά μετά αρνήθηκε λανσάροντας ουσιαστικά ακόμα μια τάση στο Ice Bucket Challenge, Donate twice instead of ice, δηλαδή Δώρισε διπλά, παρά πάγο. Το νόημα αυτής της πρόκλησης είναι και να ευαισθητοποιηθεί το κοινό, να μάθει τι είναι το ALS και αν μπορεί να κάνει μια δωρεά. Και αυτό έγινε, πολλοί άνθρωποι -όπως και εγώ- δεν ήξεραν τι είναι το ALS, αλλά είμαστε εδώ για να μάθουμε και αν μπορούμε γιατί όχι και να βοηθήσουμε.

Φυσικά είναι και ένα άλλο βίντεο το οποίο με ενέπνευσε να δω την άλλη μεριά του νομίσματος. Το ALS μπορεί να μην μας αφορά άμεσα, δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για την Κύπρο ενώ ο σύνδεσμος ασθενών με Αμυοτροφική Πλευκρική Σκλήρυνση στην Ελλάδα έκλεισε. Αλλά το ALS είναι εδώ, μπορεί όχι δίπλα μας, αλλά υπάρχει. Ένας νέος με το όνομα Antony Carbajal ανέβασε το δικό του πρωτότυπο βίντεο λίγο καιρό αφού διαγνώστηκε και ο ίδιος με τον ALS. Το βασικό είναι να διασκεδάσουμε με αυτό που κάνουμε και να το κάνουμε για καλό σκοπό.

Καλώ όλους μου τους φίλους να μαζέψουμε όσα λεφτά μπορούμε τα οποία θα σταλούν, κατόπιν συνεννοήσης, στον Σύνδεσμο ALS, η μοναδική μη-κυβερνητική οργάνωση στην Αμερική για τo ALS, στο Ινστιτούτο Ανάπτυξης Θεραπείας ALS, μια μη-κερδοσκοπική βιοτεχνολογική οργάνωση που ψάχνει αποτελεσματικούς τρόπους θεραπείας του ALS και στον Σύνδεσμο Μυοπαθών Κύπρου. Φυσικά όσοι θέλουν μπορούν να κάνουν το βίντεο με ή χωρίς μπουγέλωμα, με εναλλακτικό ή κοινότυπο μπουγέλωμα!

Περισσότερες πληροφορίες:

Σύνδεσμος Μυοπαθών Κύπρου

www.mdacyprus.org

Μπορείτε να ενημερωθείτε για το ALS και άλλες νευρομυϊκές παθήσεις.

ALS Association

www.ALSa.org

ALS Therapy Development Institute

www.ALS.net

Heartbreaker

Καθόμασταν σε γνωστό καφέ της Φανερωμένης και ένας τυπάς πίσω μας, ο τυπικός -πια- Κύπριος, (ήτοι η νέα Αγία Τριάς: γένια, μύες και αποτρίχωση) καυχιόταν για τις διακοπές του σε γνωστή τριτοκοσμική περιοχή της Κύπρου γνωστή απλά για την υπερηχητική μετάδοση Σεξουαλικών Μεταδιδόμενων Νοσημάτων. Δεν ήταν απλά σεξιστής ήταν κάτι περισσότερο. Ήταν αυτό που λέμε “τόππουζος” και οι φίλοι του άκουγαν με τόση προσοχή αυτά που έλεγε. Γνώρισε δυο κοπέλες, έκανε κονέ και με τις δυο και μετά, κατά τα λεγόμενά του, πήδηξε την μια και τους έδειξε και φωτογραφία της τύπισσας... γυμνή!

Και μετά έχουμε πρόβλημα αν δυο άντρες κρατάνε χεράκια. Βρε άστα διάλα! Ο σαβουρογάμης πίσω μου να λέει τα αναίσχυντα και περιμένουμε να δούμε προκοπή; Δεν είναι μόνο αυτός! Αν όλη η παρέα του -η αντροπαρέα- δεν έχει φέρει ένσταση σε αυτά που λέει σημαίνει ότι πολύ πιθανόν να τα κάνουν και αυτοί! Οι ίδιοι του οι φίλοι επιβράβευσαν ουσιαστικά τις πράξεις του τύπου, με το να γουρλώνουν μάτια και να περιμένουν να δουν κι άλλες φωτογραφίες της νεαράς έτσι όπως την γέννησε η μάνα της... Δεν θα παραθέσω αυτούσια τα ευφάνταστα επιφωνήματα των συν-τοππούζων πέρα από το “Αμμάναμου ιντα shi&@ο$”. Μερσί.

Και επειδή εμένα το μυαλό μου τρέχει με ταχύτητα φωτός δεν μπορούσα να κρατηθώ από το να διατυπώσω τις σκέψεις μου...

Ερωτευόμαστε το άγνωστο. Βλέπουμε κάποιον που δεν ξέρουμε και νομίζουμε ότι τον ξέρουμε αιώνες... Από βιασύνη μάλλον γίνεται αυτό. Επειδή έχουμε όλοι, λίγο ή πολύ, εκείνη την λύσσα κακιά να κάνουμε μια σχέση. Καλά τώρα, σχέση... Αυτές οι σχέσεις -με την άδεια του κυρίου Μπαμπινιώτη και λοιπών λεξικολόγων ας τις λέμε σχέσεις- διαρκούν για λίγο. Δεν γνωρίζουμε τον άλλον, δεν ξέρουμε ποιος πραγματικά είναι και αφού χωρίσουμε ή πάει στραβά μας φταίνε για παράδειγμα όλοι οι άντρες που είναι Λέοντες στο ζώδιο. Κοινώς πνιγόμαστε από προκαταλήψεις! Άρα στο τέλος της ημέρας παθαίνουμε ανοσία και δεν μπορούμε να ερωτευτούμε.

Ένα άλλο “κοινό” λάθος είναι ότι κηρύξαμε την πολυγαμία ως διασκεδαστική -κοινώς fun- και την μονογαμία ως κάτι ξενέρωτο και βαρετό. Εδώ, πολυγαμία και μονογαμία με το δεύτερο συνθετικό το ρήμα γαμώ το κυπριακό, as in fuck, και όχι το αρχαιοελληνικό που σημαίνει την σύναψη γάμου. Φτάσαμε σε ένα στάδιο να βλέπουμε σαν εξωγήινους αυτούς που δεν πηδούν ή πηδιούνται κάθε μέρα και με κάτι άλλο. Δεν λέω ότι το σεξ είναι κακό πράγμα, δεν είμαι παιδί του κατηχητικού, τουναντίον. Βγάλτε τα μάτια σας, αλλά με μέτρο. Δεν ξέρω αν σας έχουν ενημερώσει για την επόμενη υποτιθέμενη καταστροφή του κόσμου αλλά έτσι κάνετε όλοι, σεξ λες και θα πεθάνουμε όλοι αύριο.

Είμαστε ένας λαός συναισθηματικά ανάπηρος! Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Δεν ξέρουμε να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα μας και δεν μας νοιάζουν τα συναισθήματα των άλλων. Δεν καλλιεργούμε με κανένα τρόπο το πνεύμα μας και αυτά παθαίνουμε... Είναι λες και ζούμε την εποχή της σεξουαλικής απελευθέρωσης χωρίς να έχουμε περάσει μια εποχή καταπίεσης. Και μην μου πείτε ότι υπήρχε καταπίεση τόσα χρόνια... θα σας μαλώσω!

Μια μέρα μετά. Σκέφτομαι ότι υπερβάλλω... Αλλά έτσι νιώθω. Ή έτσι... δεν νιώθω.

Θεακρίνος: Φιλοκτήτης

Ο Φιλοκτήτης είναι ένα έργο του Σοφοκλή το οποίο διδάχθηκε το 409 π.Χ. και έλαβε το πρώτο βραβείο στους δραματικούς αγώνες. Ο Φιλοκτήτης είναι ένας Έλληνας πολεμιστής τον οποίον εγκατέλειψαν οι ίδιοι οι Έλληνες στο δρόμο τους προς την Τροία, επειδή από ένα δάγκωμα φιδιού μαύρισε το πόδι του και μύριζε άσχημα. Ο Φιλοκτήτης ζει δέκα χρόνια στην Λήμνο, μόνος και παρατημένος από τους Έλληνες.

Ο Οδυσσέας ο οποίος ανέλαβε να ξεφορτωθεί τον Φιλοκτήτη βρίσκεται τώρα στην ανάγκη του. Ένας χρησμός λέει πως οι Έλληνες θα νικήσουν τον Τρωικό Πόλεμο μόνο αν ο Φιλοκτήτης πάει στην Τροία με τα όπλα του Ηρακλή. Ο Οδυσσέας ξεγελά τον Νεοπτόλεμο, γιο του Αχιλλέα, και τον αναγκάζει να σκαρφιστεί μια ιστορία για να πάρει το τόξο χωρίς να ξέρει όμως την αλήθεια.

Πολλά από αυτά τα πράγματα δεν έγιναν κατανοητά στην παράσταση. Σίγουρα δεν ήταν πρόβλημα της μετάφρασης, η μετάφραση αν μη τι άλλο ήταν το κόσμημα της παράστασης αυτής. Απλός λόγος, προσεγμένος και καθόλου κουραστικός για το αυτί. Που εντοπίζω τα κενά ως προς την κατανόηση του έργου; Σε κάποιες, ας πούμε, ατοπίες με πρώτη και καλύτερη την παρουσία του Χορού. Δεν ξέρω αν είναι ατόπημα του σκηνοθέτη ή θέση του μεταφραστή, αλλά ο Χορός στην παράσταση ήταν κάτι μεταξύ προσφύγων και εκδιωγμένων. Στο έργο του Σοφοκλή ο Χορός αποτελείται από ναύτες του Ελληνικού στόλου, συνοδούς του Νεοπτόλεμου.

Ας τονίσουμε εδώ ότι η παράσταση τοποθετήθηκε ξεκάθαρα ιστορικά και με την συμβολή του σκηνογράφου. Βρισκόμαστε στην Λήμνο, το οποίο δεν είναι ένα ερημονήσι τώρα αλλά ένα νησί της μετεμφυλιακής Ελλάδας όπου εξορίζονται οι αντιφρονούντες. Σίγουρα υπήρχαν και τεχνικά ατοπήματα ως προς την παρουσία του Χορού. Ο Χορός στην αρχαία Ελληνική τραγωδία είναι “ένα σώμα” αλλά στην παράσταση αυτή ο Χορός αποτελείτο ουσιαστικά από δυο ομάδες: τον Χορό -για το υποκριτικό κομμάτι- και τους μουσικούς, αν και ενίοτε λειτουργούσαν ως ένα σύνολο. Η δουλειά που έγινε όμως και στα δυο αυτά μέρη δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη.

Κυρίαρχα θέματα της τραγωδίας αυτής του Σοφοκλή είναι η ηθική και το τι είναι σωστό για τον άνθρωπο και το όλον. Με την παρουσία όμως του Χορού ως συν-αντιφρονούντες των πολεμοχαρών Ελλήνων αποδυναμώνεται το δράμα του Νεοπτολέμου, ο οποίος αδυνατεί να επιλέξει τι είναι ηθικά σωστό να κάνει -ναι μεν πρέπει να βοηθήσει τους Έλληνες να νικήσουν στην Τροία αλλά δεν μπορεί να ξεγελάσει τον αδικημένο Φιλοκτήτη και να του κλέψει το όπλο. Αλλά αυτό το αγνοεί ακόμη και το σκηνοθετικό σημείωμα! Επιπλέον το περιβόητο όπλο του Ηρακλή -κατά κόσμον τόξο του Ηρακλή- “υλοποιήθηκε” επί σκηνής με βιβλία, παραδοσιακές στολές και γενικά έργα πολιτισμικής κληρονομίας. Με αυτό δυσκολεύθηκε υποκριτικά ο Νεοπτόλεμος -ο απλός και μετρημένος Κωνσταντίνος Γαβριήλ- να αναδείξει την αμφιταλάντευση που προανέφερα.

Ο Νεοπτόλεμος -η προσωποποίηση της πειθούς- έρχεται σε σύγκρουση με τον Οδυσσέα -προσωποποίηση της βίας- και αρνείται να οδηγήσει τον Φιλοκτήτη χωρίς την δική του συγκατάθεση στην Τροία. Αφού έχει εξαντλήσει όλα τα μέσα να πείσει τον Φιλοκτήτη, ο Σοφοκλής φέρνει τον νεκρό Ηρακλή, ως από μηχανής θεό, για να δώσει λύση στο αδιέξοδο του ήρωα. Την θέση του Ηρακλή στην παράσταση παίρνουν ποιήματα Ελλήνων -αριστερών- διανοούμενων όπως Ρίτσος, Αναγνωστάκης, Βάρναλης, Πατρίκιος, Λειβαδίτης κ.ά.

Ο Φιλοκτήτης είναι αναμφισβήτητα πολιτικό έργο. Κάθε Αρχαίο Δράμα -συμπεριλαμβανομένων των κωμωδιών- κρύβει πίσω του ένα πολιτικό για μας θέμα. Οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε αυτό στο αρχαίο Ελληνικό δράμα ως θεατρικό είδος. Η πρόθεση του σκηνοθέτη να αναδείξει την πολιτική πλευρά του έργου ήταν ξεκάθαρη αλλά το αποτέλεσμα μάλλον όχι και τόσο. Η λειτουργία του Χορού για χάρην... της χάρης της παράστασης δημιούργησε κάποια κενά κατανόησης στο κοινό και χρέωσε ατοπήματα στην παραγωγή συγχύζοντας νοήματα και μηνύματα.

Τέλος, το τέλος της παράστασης ήταν η μεγαλύτερη παραδοξότητα. Ο Σοφοκλής κρατά τον Φιλοκτήτη ζωντανό, διότι αν ο Φιλοκτήτης αρνείτο να πάει στην Τροία, αυτό θα σήμαινε ότι οι χρησμοί δεν θα επαληθεύονταν, ο κ. Τίγκιλης όμως τον σκοτώνει... Αυτό έρχεται -κατ' εμέ πάντα- σε κάθετη ρήξη πρώτον με την έννοια του τραγικού στις αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες και δεν συνάδει με το πνεύμα της χρονικής τοποθέτησης της παράστασης.

Αν δεχτούμε ότι είναι ένα αντιπολεμικό μήνυμα -ο Φιλοκτήτης αυτοκτονεί γιατί οι Έλληνες δεν είχαν κανέναν πραγματικό λόγο να πολεμούν τους ξένους- η τοποχρονική τοποθέτηση της παράστασης το αναιρεί -οι Έλληνες του 13ου αι. π.Χ. πολεμούσαν ναι τους Τρώες, η Χούντα όμως πολεμούσε τους ίδιους τους Έλληνες. Ο Καρυωτάκης αυτοκτόνησε γιατί ζούσε στα χρόνια της διάψευσης, στα μαύρα χρόνια των επιπτώσεων της Μικρασιατικής καταστροφής. Ο Αναγνωστάκης όμως και οι άλλοι αριστεροί ποιητές είχαν πείσμα, τόσο όσο ποτέ άλλοτε, να ζήσουν, να γράψουν και να αντισταθούν. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, ο ήρωας του Σοφοκλή έγινε αμέσως, με την αυτοκτονία του, αντιήρωας. Και μετά;

Ταυτότητα της παράστασης:

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Μηνάς Τίγκιλης
Σκηνικά/Κοστούμια: Εδουάρδος Γεωργίου
Σχεδιασμοί Φωτισμών: Βασίλης Πετεινάρης
Μουσική Σύνθεση: Γιώργος Κολιάς
Κίνηση: Χλόη Μελίδου
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Παναγιώτα Παπαγεωργίου & Έλενα Μελετίου
Βοηθός Σκηνογράφου: Θέλμα Κασουλίδου
Μουσική Διδασκαλία Χορού: Νίκος Βήχας (χορωδία Αμμοχώστου)

Διανομή
Φιλοκτήτης: Ευτύχιος Πουλλαΐδης
Οδυσσέας: Κώστας Καζάκας
Νεοπτόλεμος: Κωνσταντίνος Γαβριήλ
Ναυτικός: Αλέξανδρος Παρίσης

Χορός:
Κορυφαίος Α: Γιάννος Αντωνίου,
Κορυφαία Β: Παναγιώτα Παπαγεωργίου,
Κορυφαίος Γ: Μιχάλης Χρήστου
Ευριπίδης Δίκαιος,Στέφανη Νέρου, , Ζαχαρίας Ιορδανίδης, Αντρέας Δανιήλ

Μουσικός: Θεόδωρος Πολυκάρπου

Συμμετέχουν: Χρίστος Χριστοφίδης, Κώστας Μπάφας, Ιάκωβος Καντούνας, Γιώργος Διαμαντίδης (Χορωδία«Μοντέρνοι Καιροί») και Άγγελος Γκουτοσίδης, Άννα Αντωνίου (εθελοντές)

Θεακρίνος: Μήδεια

Μια σπουδαία παράσταση παρακολουθήσαμε στο Αμφιθέατρο Σχολής Τυφλών, την Μήδεια μια συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου Κροατίας στο Ζάγκρεμπ, των Pandur Theaters της Σλοβενίας και του Καλοκαιρινού Φεστιβάλ Dubronvik της Κροατίας. Μια σπουδαία παράσταση που προσέγγισε την Μήδεια -σαν μύθο και όχι τόσο σαν έργο- τόσο εικαστικά όσο και δραματουργικά. Ο σκηνοθέτης επέλεξε να “αλλάξει” την τραγωδία και να επέμβει με τόλμη στην πλοκή, όπως ακριβώς έκανε και ο Ευριπίδης με τους μύθους.

Πρώτον ο Χορός δεν αποτελείται από γυναίκες της Κορίνθου αλλά από άντρες, Αργοναύτες! Έτσι η Μήδεια βρίσκεται στο απόγειο της συμφοράς της, είναι περικυκλωμένη από άντρες και αντρικά μυαλά, είναι η μοναδική γυναίκα επί σκηνής. Αυτό την κάνει να ξεχωρίζει, όπως ξεχώρισε ως βάρβαρη μάντισσα στην Ελλάδα, όμως τώρα ως η μόνη γυναίκα στη σκηνή την κάνει και μοναδική.

Η Μήδεια ανάχθηκε στον μέγιστο συμβολισμό. Δεν τίθεται θέμα αν η Μήδεια είναι θύμα ή ήρωας, ερωτήματα που είχα στις περσινές Μήδειες. Η Μήδεια δεν είχε άλλη επιλογή από το να σκοτώσει τα ίδια της τα παιδιά και να αποχωρήσει ταπεινωμένη και μόνη από μια χώρα η οποία κρίθηκε ανίκανη να την σεβαστεί και να την δεχτεί. Η Μήδεια περικυκλωμένη από το -φαινομενικά- ισχυρό ανδρικό στοιχείο γίνεται κι αυτή άντρας, κοινωνικά τουλάχιστον, και μόνο για αυτόν τον λόγο οι πράξεις της έχουν επενέργεια στον Ιάσονα.

Η εμφάνιση του Ιάσονα και η ερμηνεία του αποδεικνύουν περίτρανα την θέση αυτή. Ο Ιάσονας εμφανίζεται όχι στερεοτυπικός αλλά θεμιτός για την εποχή του άντρας. Είναι ευθύς, όπως και η Μήδεια. Και σε αυτή την παράσταση Ιάσονας και Μήδεια ήταν ίσος προς ίσο. Η σκηνική φόρμα, η στάση του σώματος, οι χειρονομίες και τα σκηνοθετικά τρικ με το τσιγάρο κάνουν τους δυο συγκρουόμενους χαρακτήρες ίσους αλλά η ζυγαριά κλίνει τελικά προς την Μήδεια γιατί είναι η μόνη που κατανοεί πραγματικά τη δύναμή της.

Η ερμηνεία της Μήδειας, από την άλλη, ξεπέρασε κάθε άλλη Μήδεια. Ένας χαρακτήρας με ένα συνονθύλευμα αντιθετικών και συγκρουόμενων στοιχείων. Η καλή και στοργική μάνα, η αδίστακτη και απόλυτη μάνα, η εραστής και η γυναίκα, η καθωσπρέπει σύζυγος και η αχαλίνωτη γυναίκα, η πονόψυχη και αποφασισμένη. Δεν τίθεται θέμα αν είναι θύμα ή ήρωας ή φονιάς, τα παιδιά της ήταν δίπλα της σε κάθε στιγμή και τον φόνο τον έκανα μαζί, και οι τρεις τους.

Το δεύτερο σκηνοθετικό τόλμημα του σκηνοθέτη είναι η παρουσία των δυο γιων της Μήδειας και του Ιάσονα, του Φέρη και του Μέρμερου, οι οποίοι δεν είναι βωβοί χαρακτήρες, έχουν λόγια και είναι σπαραχτικοί χαρακτήρες. Αποχωρίζονται την μητέρα τους σε κάθε σκηνή, εκτός την τελευταία σκηνή, αυτήν της δολοφονίας τους. Η δολοφονία επί σκηνής ήταν και αυτό τόλμημα, ποτέ δεν βλέπουμε φόνο επί σκηνής σε αρχαίο δράμα. Αυτός ο φόνος όμως δεν ήταν καθόλου βίαιος. Με τις χάρτινες σακούλες, με τις οποίες συνεπάγεται μόνο θάνατος από ασφυξία, ο φόνος γίνεται εν μέρει με τη συγκατάθεση των ίδιων των παιδιών της. Αυτό κάνει την Μήδεια λιγότερο ένοχη και περισσότερο περίπλοκη.

Η χρήση της μουσικής λειτούργησε υπέρ της απουσίας αυτούσιων κομματιών των χορικών ενώ η αρχή ανέδειξε τις επικοινωνιακές ικανότητες του Χορού και επιβεβαιώνοντας ξανά πόσο μικρό μπορεί να είναι το γλωσσικό εμπόδιο στο θέατρο. Τέλος ευρηματική έως και αριστουργηματική η χρήση του video-wall με ένα πρωτότυπο και εξαιρετικό concept. Η χρήση του νερού δένει την ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος, οι Αργοναύτες ήταν ναύτες, έφθασαν με τον Ιάσονα και την Μήδεια στην Κόρινθο, τώρα δεν έχουν δουλειά αλλά είναι ακόμη εδώ, ίσως ένα νέο ταξίδι τους περιμένει;

Ταυτότητα της παράστασης:

Διασκευή: Ντάρκο Λούκιτς
Μετάφραση: Λάντα Καστέλαν
Σκηνοθεσία: Τομάζ Παντούρ
Screen play: Τομάζ Παντούρ, Λίβιγια Παντούρ
Δραματουργία: Λίβιγια Παντούρ
Σχεδιασμός σκηνικών: Σβεν Γιόνκε για NUMEN
Σχεδιασμός κοστουμιών: Ντάνιτσα Ντέντιγερ
Μουσική: SILENCE
Σχεδιασμός βίντεο: Ντόριγιαν Κολούντζιγια/ Γκαλέριγια 12+
Σχεδιασμός φωτισμού: Αντρέϊ Χαγιντινάκ
Σύμβουλος γλωσσικών θεμάτων: Τζούρτζα Σκάβιτς
Φωτογραφία: Άλιόσα Ρεμπόλ
Βοηθός σκηνοθέτης: Πάολο Τίσλιαριτς
Βοηθός δραματουργός: Μίρνα Ρουστέμοβιτς
Βοηθός σχεδιασμού κοστουμιών: Ζιένα Γκλαμότσανιν
Διεύθυνση σκηνής: Ρόκο Γκρμπιν

Παίζουν οι ηθοποιοί
Μήδεια: Άλμα Πρίτσα
Ιάσονας: Μπόγιαν Ναβόγιετς
Φύλακας του Χρυσόμαλλου Δέρατος: Λίβιο Μπαντούρινα
Φέρης: Ίβαν Γκλοβάτσκι
Μέρμερος: Ρομάνο Νίκολιτς
Αιγέας: Ντάμιρ Μαρκόβινα

Χορός - Αργοναύτες: Κρίστιγιαν Ποτότσκι, Άντρεϊ Ντόϊκιτς, Πέταρ Τσβίριν, Τόμισλαβ Κρστάνοβιτς, Γιούρε Ράντνιτς, Ίβαν Μάγκουντ, Άντριαν Πεζντίρτς, Ίβαν Όζέγκοβιτς.

Πριν το #CyprusPride

Είμαι με τέσσερις ώρες ύπνου και θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο κόσμιος γίνεται. Κυκλοφόρησε ένα κείμενο με τις θέσεις δυο ατόμων υπέρ και εναντίον της πορείας υπερηφάνειας που λαμβάνει χώρα σήμερα Σάββατο, 31 Μαΐου στην Λευκωσία. Ο υπερασπιστής (του δικαιώματος άραγε) της πορείας είναι ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος τα είπε ωραία και καλά...

Θα βασιστώ όμως στην θέση (sic) της κυρίας Μαύρου, της “εκπροσώπου” των ενάντιων της υπερηφάνειας. Ξεκινά τον λόγο της με το εξής – κουφό - “Εγώ γεννήθηκα Ορθόδοξη Χριστιανή”. Όχι. Γεννηθήκατε όπως όλοι μας γυμνή με τρεις βασικές ανάγκες, την αναπνοή, την τροφή και τον ύπνο. Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται ένθεος. Κανένα παιδί δεν έχει στα γονίδια του τον Χριστιανισμό, το Βουδισμό ή την αθεΐα, γιατί ως γνωστόν η θρησκεία είναι κοινωνικό εύρημα.

Θα προσπεράσω την τοποθέτησή σας για την Ορθόδοξη εκκλησία η οποία κατά την άποψη σας δεν ομοιάζει με τον Παποκαισαρισμό (sic) της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. By the way Καισαροπαπισμός είναι η σωστή λέξη.* Γελάω ακόμη, γιατί τώρα κατάλαβα πως προέκυψε το Σχίσμα “μιας αρκής”. Πιο πολύ γέλασα με το “δεν μπορούν ούτε και πρέπει να διαχωριστούν” Κράτος και Εκκλησίας γιατί η Εκκλησία συντήρησε την εθνική ταυτότητα. I rest my case.

Μετά ξεκινάνε τα μπαγλαμαδάκια. Επιλογή η ομοφυλοφιλία; Α ναι; Όχι, η θρησκεία είναι επιλογή. Να γίνετε ιστορικός ήταν μια επιλογή. Να μείνετε στην Κύπρο και να δουλεύετε εδώ ήταν μια άλλη επιλογή. Ο έρωτας δεν είναι επιλογή... Εκτός και αν εσείς λειτουργείτε με αυτόν τον τρόπο, τύπου: βγαίνω έξω, αχ τι να κάνω βαριέμαι, ας ερωτευτώ αυτόν με τα μούσια πίσω μου. Η έλξη δεν είναι επιλογή.

Η ομοφυλοφιλία (αρχαιοπρεπής λέξη) είναι η έλξη (προσωπική και ερωτική) ατόμων του ιδίου φύλου. Τόσο η ομοφυλοφιλία όσο και η ετεροφυλοφιλία δεν έχουν ιατρικές “αποδείξεις”, οι επιστήμονες δεν ξέρουν πως “εξηγείται” η σεξουαλικότητα (δηλ. η συναισθηματική, ρομαντική ή και σεξουαλική έλξη σε άνδρες ή και γυναίκες). Για περισσότερες απορίες μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Αμερικανικού Συλλόγου Ψυχολόγων στην οποία θα βρείτε επιστημονική θέση γιατί η ομοφυλοφιλία (και η ετεροφυλοφιλία) δεν είναι ασθένειες.

Συμφωνώ πάραυτα μαζί σας για το bullying το οποίο οφείλουμε να εξαλείψουμε όχι μόνο από τα σχολεία αλλά και από τα πανεπιστήμια και από τον κόσμο όλο. Αν δεν έχετε ακούσει για βια εναντίον ομοφυλοφίλων ψάξτε στο Google “Ουγκάντα και ομοφυλοφιλία”. Λιθοβολούν ανθρώπους, καίνε ανθρώπους και αν δεν τους σκοτώσουν φροντίζουν να τους κάνουν τη ζωή τους κόλαση. Αν δεν έχετε ακούσει για προκατάληψη και ρατσισμό εις βάρος ομοφυλοφίλων τότε δεν ξέρετε. Άλλο το δεν άκουσα, άλλο το δεν ξέρω.

Ο Θεός (σας) είπε να αυξανόμαστε και να πληθυνόμαστε. Ωραία, να σκοτώσουμε λοιπόν όσες γυναίκες και όσους άντρες δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν και να ζήσουμε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση ενός Θεού που ποτέ δεν παντρεύτηκε και που ποτέ δεν έκανε παιδιά. Ωραία ιδέα. Παρόμοιες ιδέες είχε και ένας Γερμανός, μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή το ονοματάκι του... Αδόλφος κάτι. Δεν λέω ότι αυτό θέλετε, αλλά ρίξατε την αναπαραγωγή σαν επιχείρημα και εγώ λειτουργώ αναγωγικά.

Να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα των επιλογών. Επιλογή λοιπόν είναι να σπουδάσω κάτι, να φάω σήμερα μακαρόνια και αύριο ψητό, είναι επιλογή σας να είστε εχθρική στους ρωμαιοκαθολικούς και στους ομοφυλόφιλους. Η ομοφυλοφιλία έχει παρατηρηθεί σε πολλούς λαούς, σε διαφορετικές εποχές και διαφορετικές χώρες, ακόμα και σε ζώα. Το μίσος όμως νομίζω είναι καθαρά ανθρώπινο προνόμιο. Διότι όλα αποδεικνύουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι κάτι φυσιολογικό, όσο φυσιολογικό είναι να έχεις καφέ μάτι.

ΥΓ. Ο Θεός -για όσους πιστεύουν σ' αυτόν έστω σαν ιστορικό πρόσωπο- είπε πολλά πράγματα, αλλά αυτά τα οποία έχουμε είναι δευτερεύουσες πηγές. Είναι δηλαδή αυτά που είπαν οι μαθητές του ή άνθρωποι που είπαν ότι επικοινωνούν μαζί του. Είπατε ότι ο Θεός είπε ότι πρέπει να αυξανόμαστε (γιατί χανόμαστε κτλ). Επίσης ο Θεός -σας- είπε να μην πλησιάζουμε τις γυναίκες όσο έχουν εμμηνόρροια (Λευ. 18, 19) ή να μην κάνουμε τατουάζ (19, 28) ή να φοράτε ρούχα με δυο ανεμειγμένα υλικά (19, 19). Αλλά αυτά τα κάνουν άλλοι, τρανταχτή απόδειξη του ότι ακούτε ότι σας συμφέρει γιατί ο δικός σας ο Θεός -και για αυτό οι χριστιανοί καυχιούνται περισσότερο από κάθε άλλο ένθεο- είπε και ένα “αγαπάτε αλλήλους”. Και για τις προγαμιαίες σχέσεις κάτι είπε...

ΥΓ. 2ο. Το ότι εσείς είστε (και ΔΕΝ γεννηθήκατε, ελπίζω αυτό να είναι ξεκάθαρο) Χριστιανή Ορθόδοξη δεν σας κάνει σωστότερη από μένα ή οποιονδήποτε άλλον (ή αλάθητη κατά τον Καισαροπαπισμό).

Καλή συνέχεια ή Καλό Μεσαίωνα, ό,τι αγαπάτε.

*Update: Μετά από προσωπική απάντηση της κα. Μαύρου συμφωνήσαμε σε ένα πράγμα: ότι υπάρχει και η λέξη Παποκαισαρισμός. Και πάλιν, I rest my case.

Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος

Το καλοκαίρι πλησιάζει ενώ τα θεατρικά σχήματα κλείνουν την σεζόν με τις τελευταίες τους παραγωγές. Ακόμα τα πράγματα είναι ρευστά λόγω... κρίσης αλλά η σεζόν συνεχίζεται. Πριν κλείσει η σεζόν 2013-2014 δυο φεστιβάλ αναμένεται να δώσουν ψωμί στο θεατρόφιλο κοινό, το Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, τον Ιούλιο, και το Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρια το φθινόπωρο.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος ενηλικιώνεται φέτος και μας χαρίζει -παρά τον μειωμένο προϋπολογισμό- έξι ευκαιρίες να απολαύσουμε θέατρο στον πολιτισμικά-αδρανή Ιούλιο. 

Για πρώτη φορά ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου απουσιάζει από το ρεπερτόριο του Φεστιβάλ και η ΕΘΑΛ συμμετέχει για πρώτη φορά στο φεστιβάλ. Τι θα δούμε φέτος; Η Κροατία ανοίγει φέτος το φεστιβάλ στις 04 Ιουλίου. Μια αλλιώτικη Μήδεια -είδαμε και δυο Μήδειες πέρσι- που φτάνει στο φεστιβάλ με τις καλύτερες συστάσεις, διθυραμβικές κριτικές από την προσφάτως ανεβασμένη παράσταση σε σκηνοθεσία Tomaz Pandur. Η ΕΘΑΛ κάνει την παρθενική της εμφάνιση στο φεστιβάλ με τον Φιλοκτήτη του Σοφοκλή με τους Ευτύχιο Πουλλαΐδη, Κώστα Καζάκα και Κωνσταντίνο Γαβριήλ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. 

Μετά την Αριστοφανική απουσία από το περσινό ρεπερτόριο, ο Αριστοφάνης θα δώσει το παρόν του στο φεστιβάλ με την μοναδική εξ Ελλάδος παραγωγή, με την Λυσιστράτη. Η Μαρία Καβογιάννη ενσαρκώνει την Λυσιστράτη υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Τσέζαρις Γκραουζίνις, σε μια συμπαραγωγή Higway Productions, Λυκόφως και Δη.Πε.Θε Αγρινίου.

Το Εθνικό Ινστιτούτο Αρχαίου Δράματος της Ιταλίας, με έδρα τις Συρακούσες παρουσιάζει τις Χοηφόρους και Ευμενίδες από την τριλογία του Αισχύλου Ορέστεια και ο Χοσέ Μπεζμπροβάνι με τον θίασο του παρουσιάζει μια μουσικοθεατρική παράσταση που παρουσιάστηκε στην Ευρώπη πέρσι βασισμένη στον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή. Το Φεστιβάλ κλείνει το Αμφίκτιο Θέατρο με την Άλκηστη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους.

Παράλληλα με τις παραστάσεις αυτές το Κυπριακό Κέντρο Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, διοργανωτής του Φεστιβάλ, εντάσσει στο πρόγραμμα του την παραγωγή του Θεατρικού Εργαστηρίου Πανεπιστημίου Κύπρου (ΘΕΠΑΚ) Λυσιστράτη του Αριστοφάνη σε απόδοση στο Κυπριακό ιδίωμα του Κώστα Μόντη. Θα δοθούν δυο παραστάσεις στο Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Κύπρου, στο Αρχοντικό της οδού Αξιοθέας, στις 8 και 9 Ιουλίου με ελεύθερη είσοδο στο κοινό.

Όλες οι παραστάσεις ξεκινούν στις 9 το βράδυ και θα έχουν Ελληνικούς και Αγγλικούς υπέρτιτλους. Όπως και πέρσι έτσι και φέτος οι τιμές των εισιτηρίων είναι μειωμένες με 10 ευρώ το κανονικό και 5 το μειωμένο (φοιτητές, στρατιώτες και συνταξιούχοι).

Οι παραστάσεις λαμβάνουν χώρα σε Λευκωσία, Λεμεσό και Πάφο, Αμφιθέατρο Σχολής Τυφλών, Αρχαίο Θέατρο Κουρίου και Αρχαίο Ωδείο Πάφου αντίστοιχα.

18ο Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος

Μήδεια, Ευριπίδη

Εθνικό Θέατρο Κροατίας, Pandur Theaters και Dubronvik Summer Festival

04 Ιουλίου, Πάφος

06 Ιουλίου, Λευκωσία

Φιλοκτήτης, Σοφοκλή

Εταιρεία Θεατρικής Ανάπτυξης Λεμεσού

08 Ιουλίου, Λεμεσός

11 Ιουλίου, Λευκωσία

12 Ιουλίου, Πάφος

Λυσιστράτη, Αριστοφάνη

Higway Productions, Λυκόφως και Δη.Πε.Θε Αγρινίου

13 και 14 Ιουλίου, Λεμεσός

Χοηφόροι, Ευμενίδες, Αισχύλου

Εθνικό Ινστιτούτο Αρχαίου Δράματος

18 Ιουλίου, Λευκωσία

19 Ιουλίου, Πάφος

Οιδίποδας, βασισμένο στο έργο Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή

Compagnie José Besprosvany, Theatre Royal du Parc και Theatre d’Ivry Antoine Vitez

21 Ιουλίου, Λευκωσία

22 Ιουλίου, Λεμεσός

Άλκηστις, Ευριπίδη

Αμφίκτιο Θέατρο

25 Ιουλίου, Λευκωσία

27 Ιουλίου, Λεμεσός

28 Ιουλίου, Πάφος