Γιατί όχι;

Ανοικτή απάντηση στο άρθρο -και όχι στον συντάκτη του άρθρου- “Άραγε η λύση περνάει από την Σαλαμίνα;” (Φιλελεύθερος, 21 Ιουνίου 2015, 20).

Υπάρχει μια πτυχή του θεάτρου την οποία πολλοί αγνοούν: η πολιτική. Η Αρχαία Δραματική Ποίηση, προσφιλές είδος για μας -ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, συμπτύσσει στην έκταση της τόσα πολλά θέματα όσο κανένα άλλο θεατρικό είδος. Πίσω από τους μύθους της Τροίας, του Οιδίποδα, της Αργοναυτικής εκστρατείας των λίγων σωζόμενων τραγωδιών κρύβεται και η πολιτική. Δεν θα μπορούσαν να λείπουν αυτά καθώς το θέατρο του 5ου αιώνα π.Χ. ήταν κοινωνικός θεσμός, και όχι πολιτιστικός θεσμός όπως σήμερα.

Χωρίς ιδιαίτερη κινητικότητα από τα ΜΜΕ κυκλοφόρησε η είδηση πως ο ΘΟΚ πρότεινε ο Ιππόλυτος να παιχτεί στην Σαλαμίνα. Βρέθηκα στον ξάδελφό μου προχθές για να κόψω τα μαλλιά μου. Με ρωτάει τι κάνω και του λέω για τις πρόβες που είναι στην τελική ευθεία, άσχετος αυτός με το θέατρο, με ρωτάει να του ξαναπώ ποιο έργο είναι. Στο άκουσμα του τίτλου μου λέει “Α! Τούτο που θα πάει στη Σαλαμίνα!” και τρέχει να μου φέρει την εφημερίδα απ' όπου το διάβασε. Στις συζητήσεις είναι ακόμα το ζήτημα φαντάζομαι. Ούτε εγώ ξέρω... Ελπίζω όμως πως θα γίνει.

Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη για πολιτική ορθότητα και την σέβομαι. Αντιλαμβάνομαι ότι η είσοδος στον αρχαιολογικό χώρο της Σαλαμίνας θα πρέπει να είναι δωρεάν, αντιλαμβάνομαι ότι δεν πρέπει να υπάρξει ενοίκιο του χώρου και ότι όλα πρέπει να κυλήσουν ομαλά. Το ενστερνίζομαι και το απαιτώ και εγώ με την σειρά μου. Αλλά αυτά είναι “λεπτομέρειες”. Όπως είπε και ο Γιώργος στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook: “Όρεξη να υπάρχει παιδιά, όρεξη και όραμα, τα άλλα ούλλα εν δικαιολογίες...”.

“Αυτοί που είναι ασήμαντοι για τους έξυπνους ανθρώπους, στους πολλούς φαίνονται πιο επιδέξιοι” Ιππόλυτος. Ευριπίδης.

Υπάρχουν όμως τα όρια μεταξύ της πολιτικής ορθότητας και της δημαγωγίας ή της κενολογίας. Δηλώσεις τύπου “καταφέραμε να αποτρέψουμε (sic, πληθυντικός της άτοπης ευγένειας) την τάδε τραγουδίστρια από το να 'ρθει να τραγουδήσει στα κατεχόμενα” μου είναι παντελώς αδιάφορες. Γιατί σαν λαός έχουμε την τάση να ασχολούμαστε με τρίχες... Θέλετε να με πείσετε δηλαδή ότι αν έρθει η Τζένιφερ Λόπεζ ή η Μαράια Κάρει στην Κύπρο, και δη στην Βόρεια (φτου φτου σκόρδα!!!), αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζεται το Βόρειο τμήμα της Κύπρου ως κράτος;

Συγγνώμη που σας χαλάω το συννεφάκι αλλά έχουν έρθει στην Βόρεια Κύπρο πάρα πολλοί καλλιτέχνες μέχρι σήμερα, αλλά φαντάζομαι επειδή δεν είναι του βεληνεκούς κάποιων από μας δεν μετράνε. Και ας μου εξηγήσει επιτέλους κάποιος τί σχέση έχει να κάνει η τέρψη της ψυχής με την νομική κατοχύρωση ενός κράτους. Υπάρχει κάτι που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας. Πέρασαν περισσότερα από 40 χρόνια, κοντά μισός αιώνας, από τότε που έγινε ό,τι έγινε: ξεπούλημα, απομόνωση, πραξικόπημα, πόλεμος. Και είναι χαζό να νομίζει κανείς ότι η ζωή στην Βόρεια Κύπρο σταμάτησε ή πάγωσε από τότε και περιμένει τους καλούς Ε/Κ να επιστρέψουν.

Μου προκαλεί ευφορία και συγκίνηση όταν ακούω ανθρώπους να μιλάνε για τα κοινά μας συναισθήματα, για τις κοινές μας εμπειρίες, τις ευχάριστες και τις δυσάρεστες. τις προπολεμικές και τις μεταπολεμικές, γιατί Κυπριακή Ιστορία δεν είναι μόνο οι ζοφερές σελίδες της Ιστορίας που διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο. Είδα όρεξη και όραμα στην σκηνή του Σατιρικού εκ... στόματος Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας, είδα όρεξη και στο φουαγιέ του θεάτρου μετά την παράσταση. Φαντάζομαι οι ίδιες συνθήκες θα επικρατούσαν και στο Ριάλτο, όταν οι θεατές απόλαυσαν το εξαίσιο ποιητικό έργο της Φαϊζέ Οζντεμιρτζιλέρ “Πικράθηκα στα ελληνικά, πληγώθηκα στα τουρικά”. Ιδιαίτερα οι τρεις Λεμεσιανοί, ο Νίκος, ο Μεχμέτ και ο Γιασάρ θα προβληματίστηκαν πολύ ή έτσι εύχομαι.

Δεν είναι η -μπακαλίστικη- τακτική “μία σου και μία μου” (κατά τον συντάκτη). Είναι στο πλαίσιο της αλλαγής και λυπάμαι αν το βλέπουν κι άλλοι όπως ο συντάκτης. Κάτι “κινείται” επιτέλους! Δεν ξέρω αν η λύση περνάει από την Σαλαμίνα, αλλά ξέρω πως η λύση δεν πρέπει να περνάει μόνο από ένα τραπέζι. 40 χρόνια είναι πολλά για να μένουμε στα λόγια. Γιατί η λειτουργία στον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό να είναι “σημάδι” και το Αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας να μην είναι; Είναι τρομερό έως τρομαχτικό πάντως που ο Ευριπίδης μιλά και για αυτά στον Ιππόλυτο...

“Διάθεση χρημάτων για τις τέχνες προϋποθέτει, βέβαια, ενθουσιασμό για αυτές” H. C. Baldry, Το τραγικό θέατρο στην Αρχαία Ελλάδα, μετάφραση: Γ. Χριστοδούλου, Λ. Χατζηκώστα, Εκδόσεις Καρδαμίτσα, Αθήνα 1992

Ο Ιππόλυτος του Ευριπίδη είναι έργο βαθιά υπαρξιακό. Είναι η στιγμή που ο κόσμος του συγγραφέα αλλάζει, είναι η στιγμή που ο Άνθρωπος βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή. Ο Ευριπίδης μετά τον Ιππόλυτο αλλάζει, μετατοπίζεται και πολιτικά: από τον πατριωτισμό οδηγείται σταδιακά στην καταδίκη κάθε υπεροψίας των δημαγωγών της μεσαίας τάξης. Ο Περικλής, ο μύθος αυτός της Πολιτικής, χάνεται και μαζί του χάθηκαν οι ιδέες, οι ευκαιρίες, κανείς δεν φάνηκε αντάξιος της εποχής του. Εδώ είμαστε και εμείς. Στις ίδιες συνθήκες και ίσως καταφέρουμε να κάνουμε αυτό που δεν καταφέραμε τόσα χρόνια.

Θεακρίνος: Nerium Park

Εναλλακτικός τίτλος ανάρτησης: Η σημασία του Καταλανικού Θεάτρου

Πληθώρα έργων Καταλανών συγγραφέων ανέβηκαν τα τελευταία χρόνια σε Κυπριακές σκηνές. Η Μέθοδος Γκρόνχολμ, του αείμνηστου Διαγόρα Χρονόπουλου, από τον ΘΟΚ και τρεις παραγωγές του Θεάτρου Διόνυσος: το -αδικημένο- Δέρμα στις Φλόγες σε σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή, Δυο γυναίκες χορεύουν σε σκηνοθεσία Έντμοντ Νανούση και τώρα το Nerium Park σε σκηνοθεσία Λέανδρου Ταλιώτη. Όλα τα παραπάνω έργα γραμμένα από Καταλανούς συγγραφείς, τον Τζόρντι Γκαλθεράν, τον Γκιλιέμ Κλούα, τον Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ-Ζουρνέτ και τον Ζουζέπ Μαρία Μιρό αντίστοιχα.

Τα έργα αυτά αναδεικνύουν μια ευστροφία. Ευστροφία εκ μέρους των συγγραφέων τους καταρχάς, οι οποίοι στέκονται μπροστά στις εξελίξεις όπως πρέπει να στέκονται οι καλλιτέχνες, με άποψη και δημιουργικότητα. Γκαλθεράν, Κλούα, Μπενέτ-Ζουρνέτ και Μιρό συνέγραψαν ο καθένας αρκετά θεατρικά έργα τα οποία καταπιάνονται κυρίως με την πολιτική και τους προβληματισμούς του σύγχρονου ανθρώπου. Και έπειτα ευστροφία εκ μέρους του ίδιου του κειμένου, που γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης από τους συντελεστές της εκάστοτε παραγωγής. Και το έργο πετυχαίνει τον σκοπό του μόνο εάν οι συντελεστές της παραγωγής έχουν μια ανάλογη (καλλιτεχνική, πολιτική, κοινωνική κτλ) ευστροφία.

Το Nerium Park αν και γράφτηκε το 2013 συνεχίζει να είναι ένα έργο του σήμερα. Στο έργο αυτό ακολουθούμε την ζωή δυο ανθρώπων, δυο νέων ανθρώπων, ενός ζευγαριού. Το ζευγάρι αυτό, που έχει μπροστά του ένα λαμπρό μέλλον, αποφασίζει να αγοράσει ένα διαμέρισμα σε ένα πολυτελές συγκρότημα, το Nerium Park, στο οποίο όμως δεν κατοικεί κανένας άλλος. Είναι ένα ταξίδι νωπό, με κούτες να προστατεύουν ακόμα μνήμες, ανάγκες και όνειρα (βλπ. σκηνικά).

Το Nerium Park είναι μια πολιτική δήλωση. Το έργο αυτό ενδιαφέρει τόσο πολύ την Κύπρο -ή και της δεύτερης μοίρας Ευρωπαϊκές χώρες. Το νεαρό ζευγάρι είναι η αδικημένη γενιά της εποχής μας που φαινομενικά και μόνο έχει μπροστά της ένα λαμπρό μέλλον γιατί το παρόν είναι πολύ... σκούρο. Το παρόν αυτό είναι το ίδιο το συγκρότημα, το Nerium Park, ο Καπιταλισμός, τα διαμερίσματα του οποίου είναι απούλητα, όπως και τα πολυτελή παραθαλάσσια εξοχικά στην χώρα μας.

Το ταξίδι του νέου ανθρώπου για να βρει κάτι καλύτερο είναι κάπως μοιραίο στις μέρες μας (βλπ. μουσική). Ο άνθρωπος στην αναζήτηση της νέας του ταυτότητας τελικά χάνει και αυτήν που είχε. Αυτοί που ανελίσσονται (Μάρτα) αλλάζουν, αυτοί που ακολουθούν μια πτωτική πορεία αλλάζουν πάλι (Ζεράρ), και οι δυο προς το χειρότερο. Οι άνθρωποι στα νέα εργασιακά δεδομένα -ευθυνοφοβία, ανταγωνισμός, αλλαγή σχέσεων εξουσιαστών και εξουσιαζομένων, εργοδοτών και εργαζομένων- αποξενώνονται, δεν αλλάζουν απλά.

Αυτό είναι το χάος της εποχής μας. Θα μπορούσα να βάλω στη “συζήτηση” αυτή ζητήματα όπως τα σχέδια της ΑΝΑΔ και την πρόσφατη φιλονικία στη βουλή για τις Κυριακές, δεν θα το κάνω όμως. Τα λέει -ή τα υπονοεί- ο Μιρό στο έργο του, με καυστικότητα. Το μοντέλο της -και καλά- πολιτισμένης Δύσης έχει αποτύχει, μας λέει, και οι νέοι δεν είναι έτοιμοι να κάνουν αυτό το ταξίδι αναζήτησης. Γιατί να πιέζουμε τους νέους να βιώσουν... τις τράπεζες, τους εργοδότες -κατά και την Μέθοδο Γκρόνχολμ, και κάθε σάπιο σύστημα ή αξία όπως και η οικογένεια του σήμερα;

Γιατί όλα αυτά να είναι ταμπού ειδικά σήμερα;

Η παράσταση είναι στημένη με πολύ συγκεκριμένη μέθοδο. Προσγειωμένη πραγματικότητα αλλά και υποκριτική ταυτόχρονα. Δυο ερμηνευτές εφοδιασμένοι με γκάμα τεχνικών καταφέρνουν να ζωντανέψουν το έργο και να το κρατήσουν ζωντανό μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Στο τέλος η Μαρίνα Αργυρίδου μας εκμυστηρεύτηκε ότι η παράσταση που είδαμε ήταν η καλύτερη τους αλλά πιστεύω ότι οι επόμενες παραστάσεις μπορούν να τα πάνε ακόμα καλύτερα. Σωματικές ενέργειες, ψυχολογικό υπόβαθρο και εσωτερικότητα. Η μεθοδολογία του σκηνοθέτη δεν είναι άγνωστη για μένα και δεν με ξενίζει, ίσως κάποιους τους ξενίσει αλλά όχι σε τόσο βαθμό που να μην καταλάβουν το έργο. Το κείμενο έχει ζωντανέψει και μιλάει στο κοινό χωρίς ταμπού, χωρίς αμφιβολίες. Έτσι έπρεπε να ήταν τα πράγματα τώρα.

Ταυτότητα της παράστασης:

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ, Δημήτρης Ψαράς

Σκηνοθεσία: Λέανδρος Ταλιώτης

Σκηνικά/Κοστούμια: Θέλμα Κασουλίδου

Φωτισμοί: Σταύρος Ευλαμπίου

Ερμηνεύουν: Μαρίνα Αργυρίδου, Γιώργος Αναγιωτός

#Προτεραιότητες

Δυσκολεύομαι να γράψω, ακόμα και τώρα που ξέρω πως δεν θα βαθμολογηθεί η αυτή η... έκθεση ιδεών μου.

Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου εμφανίστηκε στο φόντο πρώτος, δειλά-δειλά, με μια επιστολή, αμφιλεγόμενη. Έπειτα αυτό το γελοίο σχέδιο του Υπουργ(ει)ού. Όντως, το Πανεπιστήμιο Κύπρου (ΠΚ) έχει χάσει πρεστίζ και το επίπεδο έχει πέσει. Αλλά αναρωτιέμαι με ποιά αφορμή ξεπετάχτηκε αυτή η επιστολή... Αναρωτιέμαι ποιά στατιστικά, ποιανού τμήματος έχει δει για να γράψει αυτή την επιστολή. Επειδή ο Πρύτανης είναι Φυσικός, με τελευταίες σπουδές την δεκαετία του '80, απορώ τί κατάφερε να του κινήσει την περιέργεια; Φυσικά τώρα είναι πολύ ήρεμος αφού το ηλιακό πάρκο στην Πανεπιστημιούπολη είναι γεγονός...

Η ανθρώπινη ιδιοφυΐα είναι πλουσιότερη και πιο δυναμική από ότι μας κάνει να πιστεύουμε η επίσημη ακαδημαϊκή εκπαίδευση - Σερ Κεν Ρόμπινσον

Χρειαζόμαστε ανθρώπους με όραμα όχι ανθρώπους με θέσεις.

Πρώτα ο Πρύτανης, μετά ο... Υπουργός, κατά κόσμον κάποιος-που-και-καλά-έχει-όραμα. Έχω δει πολλές Αρχαίες Ελληνικές Τραγωδίες μέχρι σήμερα αλλά τέτοιο παίξιμο δεν έχω ξαναδεί! Και οι δυο είναι υποψήφιοι για την χειρότερη Κασσάνδρα όλων των εποχών, χωρίς να υποτιμώ φυσικά τον πρώην Υπουργό, βλπ. Κενεβέζος, ο οποίος τώρα ζει και εργάζεται ειρωνικά πάντα στην χώρα του Αριστοτέλη.

Η Φαντασία είναι πιο σημαντική από την γνώση - Άλμπερτ Άινσταϊν

Αφού διαλύσαμε την Ειδική Εκπαίδευση είπαμε να κάνουμε κάτι και με την Μέση. Φυσικά οι υπεύθυνοι δεν θεωρούν ότι διέλυσαν την Ειδική Εκπαίδευση αλλά προέβηκαν σε ριζικές αλλαγές. Ποιες είναι αυτές; Θα σας πω εν τάχει. Τα παιδιά με σοβαρές και βαριάς μορφής αναπηρίες τα κλείσαμε σε υποστελεχωμένα -λόγω κρίσης- και ακατάλληλα σχολεία που μοιάζουν με ιδρύματα ή φυλακές (γιατί κάποιος είπε πως δεν “μαθαίνουν”) και τα παιδιά με ελαφράς μορφής αναπηρίες τα κλείσαμε στα “κανονικά” σχολεία για χάριν της “κοινωνικοποίησης” και “ενσωμάτωσης”.

Το λάδι στη φωτιά το έβαλε για μένα ο Πρόεδρος -που τελευταία τουλάχιστον αποφεύγει τη χρήση της λέξης δεσμεύομαι, να του το αναγνωρίσουμε αυτό- άθελά του ψες με την ομιλία του στα Βραβεία Θεάτρου. Συνήθως όταν έρχεται η σειρά για αυτές τις ομιλίες αλλάζουμε κανάλι. Όχι πια, εγώ δεν το κάνω, σε αυτά ακούγονται ωραίες κουβέντες, κατάλληλες για ανταπόκριση από το twitter και άλλες κατάλληλες για την προετοιμασία μας για το μέλλον. Εκεί κρύβονται μυστικά νοήματα τύπου Κώδικας Ντα Βίντσι...Υπονοούμενα για τον ΘΟΚ, υπονοούμενα για τα αναλυτικά προγράμματα και πάει λέγοντας.

Το κατά... λάθος σύστημα

Τα παιδιά είχαν ένα χαρακτηριστικό: να μην ντρέπονται όταν κάνουν λάθος. Και τους το αφαιρέσαμε κι αυτό! Στα σχολεία σήμερα καλύτερα να μην μιλάς αν δεν ξέρεις την σωστή απάντηση, καλύτερα να μην γράφεις την άποψη σου αν αυτή δεν είναι η ίδια με αυτή του καθηγητή ή των οδηγιών διόρθωσης γραπτών/εξετάσεων/Παγκυπρίων κ.ά. Στα σχολεία μας σήμερα αφαιρέσαμε το δικαίωμα του μαθητή να κάνει λάθος και για αυτό οι βαθμοί πέφτουν, για αυτό η αναγωγή είναι στο απόγειο της καριέρας της, για αυτό και τα σχολεία δεν παράγουν έργο, για αυτό τα παιδιά μας δεν είναι δημιουργικά, για αυτό τα παιδιά μας είναι απλά καλοί διεκπεραιωτές.

Αν δεν είσαι προετοιμασμένος να κάνεις λάθος, τότε δεν θα σκεφτείς τίποτα πρωτότυπο - Σερ Κεν Ρόμπινσον

Τα σχολεία, ως προς τον τρόπο δομής τους -και της διακόσμησης- είναι κακά παραδείγματα για την κοινωνία. Τα σχολεία σήμερα, όπως είπε και ο Καμύ, μας προετοιμάζουν για ένα κόσμο που δεν υπάρχει. Στα σχολεία σήμερα πρέπει όλα να είναι ομοιόμορφα: από την εμφάνιση (“Μην φοράς παιδί μου αυτά” ή “Μάμα, θέλω να αγοράσω τούτο γιατί το έχει η διπλανή μου”) μέχρι τους βαθμούς (αναγωγή, μεικτά τμήματα πολλαπλών ταχυτήτων κ.ά.). Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό όπως και ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός από τον άλλον.

Κοιτάξτε, τα πράγματα είναι απλά και όσο πάνε γίνονται όλο και πιο απλά, ως προς τις απαιτήσεις της εποχής. Δεν θα μπω καν στον κόπο να υπονοήσω ότι υπάρχουν μαθήματα πιο σημαντικά από άλλα. Η Εκπαίδευση οφείλει να δίνει ίση βαρύτητα στις Τέχνες, στην Σωματική εξάσκηση, στις Ανθρωπιστικές και Θετικές επιστήμες. Αυτό που γίνεται στην Κύπρο -και σε άλλες χώρες φυσικά- είναι ακριβώς το αντίθετο... δίνουμε βαρύτητα σε ένα από αυτά. Στις θετικές επιστήμες. Και από αυτές στα μαθηματικά. Επιστημονικά τα παιδιά μαθαίνουν ευκολότερα από έναν ενήλικα. Άρα θεωρώ πως η ίση κατανομή μαθημάτων πρέπει να ξεκινήσει από το Δημοτικό, όταν τα παιδιά έχουν ακόμη αυτό το μυαλό που δουλεύει τόσο αποτελεσματικά όσο η πιο απορροφητική βιλέτα σφουγγαρίστρα.

Δεν είναι μόνο οι μαθητές που υπομένουν το σύστημα, είναι και οι καθηγητές... Οι καθηγητές πρέπει να είναι περισσότερο δημιουργικοί από τα παιδιά. Αλλά αφού όπως προείπα το σχολείο ευνουχίζει την δημιουργία σου, τα παιδιά που μεγάλωσαν και έγιναν εκπαιδευτικοί θα αντιμετωπίσουν πολλές δυσκολίες. Χωρίς να εννοώ ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα. Εκπαίδευση δεν είναι να διδάσκεις, είναι και να μαθαίνει ο άλλος. Και επανέρχομαι στο ζήτημα της αύξησης των ωρών διδασκαλίας των Νέων Ελληνικών. Αγαπούλες μου, όσες ώρες και να διδάσκουμε στα παιδιά Νέα Ελληνικά με αυτόν τον τρόπο, ορθογραφία δεν θα μάθουν, ούτε θα αλλάξει ο τρόπος που μιλούν! Δεν είναι οι ώρες το πρόβλημα, δεν είναι τα παιδιά το πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ότι δεν μαθαίνουν γιατί δεν υπάρχει κατάλληλος τρόπος να μεταφερθούν οι γνώσεις.

Τελευταία και καταϊδρωμένη η Τέχνη

Μίλησε ο Πρύτανης του ΠΚ για τις Τέχνες; Όχι φυσικά! Γιατί αν το ΠΚ ήθελε την Σχολή Τεχνών δεν θα την είχε τώρα το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο. Μίλησε ο Υπουργός για τις Τέχνες; Όχι φυσικά! Γιατί πρέπει να επαναφέρουμε τις δέσμες και καταργούμε τα μαθήματα ενδιαφέροντος έτσι ώστε τα παιδιά να πλήξουν περισσότερο στην τάξη. Μίλησε ο Πρόεδρος για τις τέχνες; Ναι! Μίλησε και είπε: “Είναι γνωστό ότι η Παιδεία, οι Τέχνες και ο Πολιτισμός ευδοκιμούν σε συνθήκες ελευθερίας, ανεξαρτησίας και οικονομικής επάρκειας” άρα για αυτό δεν ευδοκιμούν αυτά, γιατί δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες...

Η έμπνευση υπάρχει, αλλά πρέπει να βρει δουλεύοντας - Πάμπλο Πικάσο

Υ.Γ. Κάποιος να φέρει τον Sir Ken Robinson!!!

Βραβεία Θεάτρου ΘΕΣΠΙΣ 2013-2014

Αγαπητοί αναγνώστες και αναγνώστριες, αγαπητοί φίλοι,

αυτή είναι η ετήσια ανάρτηση απονομής των διαδικτυακών βραβείων θεάτρου.

Αυτή θα ήταν μια πολύ κλισέ εισαγωγή, τύπου Μαντάμ Φλυαρώ. Τις εισαγωγές για το θέμα τις κάναμε στην προηγούμενη ανάρτηση και ακόμα με προβληματίζουν πράγματα. Έτσι, γιατί μπορώ. Με μότο την λατινική ρήση “De gustibus non est disputandum”, που κάποιος Ρωμαίος σοφός θα ξεστόμισε αφήνοντας τους άλλους κάγκελο, σε αυτή την ανάρτηση θα ξεχωρίσω σε δεύτερο επίπεδο συντελεστές από παραστάσεις που παρακολούθησα την προηγούμενη σεζόν.

Από τις 42 συνολικά παραστάσεις γύρω στις 25 παραγωγές είχαν ξεχωρίσει για μένα σε περισσότερες από 10 κατηγορίες. Σήμερα από αυτές θα “βραβευθούν” μερικές μόνο. Υποψηφιότητες διεκδίκησαν παραστάσεις από θεατρικά σχήματα και οργανισμούς που παρουσιάστηκαν στην Κύπρο από τον Σεπτέμβριο του 2013 μέχρι τον Σεπτέμβριο της περασμένης χρονιάς. Μερικές παραγωγές εξ Ελλάδος, όπως το Εγώ είμαι ένας άλλος με τον Γιάννη Στάνκογλου και η Οδύσσεια του Λιβαθινού, μένουν εκτός διαγωνισμού αφού δεν εμπίπτουν σε καμιά κατηγορία. Κανείς από τους υποψηφίους δεν είναι συγγενής μου, σε κανένα βαθμό.

Το βραβείο όπως και πέρσι είναι εικονικό, αν είχα προϋπολογισμό θα το τύπωνα τουλάχιστον και θα το μοίραζα. Φιλοτεχνημένο από εμένα και τα προγράμματα επεξεργασίας εικόνων στον υπολογιστή μου -χρυσές δουλειές αυτό το Paint- το βραβείο έχει την μορφή νομίσματος και απεικονίζει στην μια του όψη τον Θέσπη, του πρώτου ηθοποιού, από χαρακτικό προτομής αρχαιολογικού ευρήματος από το Ερκολάνο της Ιταλίας, και στην άλλη του όψη μια μάσκα τραγωδίας και ανάγλυφο το όνομα του Θέσπη.

Πριν να ξεκινήσω να “απονέμω” ή να ξεχωρίζω, όπως αγαπάτε, μπορείτε για αποφυγή... παρεξηγήσεων να αντικαταστήσετε την έκφραση “Το βραβείο απονέμεται...” με το “Κατ' εμέ αυτός/ή/οί που ξεχώρισε/σαν ήταν...”. Δείτε το κάτι σαν το δικό μου ψηφοδέλτιο σε βραβεία κοινού, εγώ έτσι το βλέπω.

Προηγήθηκε κλήρωση για την σειρά ανακοίνωσης των κατηγοριών -γιατί μιλάμε για οργανωμένη τρέλα εδώ- και θα ξεκινήσουμε χωρίς καθυστέρηση. Πρώτη κατηγορίας για σήμερα:

Μετά το πρώτο ξέσπασμα της κρίσης, βλπ. κούρεμα, το οποίο επισκίασε και τον καλλιτεχνικό χώρο κάποια θέατρα, σχήματα αναλώνονται στα ίδια έργα προσπαθώντας -μάταια πολλές φορές- να βρουν μια ισορροπία. Με χαρά όμως ανακαλύπτεις ότι κάποιοι άλλοι τολμούν και δημιουργούν κάτι καινούργιο, όπως ο Θανάσης Θεολόγη, ο Κώστας Μαννούρης και η Λέα Μαλένη με την Χριστίνα Κωνσταντίνου και τον Βαλεντίνο Κόκκινο. Ενώ άλλοι τολμούν να διασκευάσουν κλασικά έργα, Σαιξπηρικά και τα δυο κατά σύμπτωση, τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα και τον Μάκμπεθ, και ήταν λες και έγραψαν κάτι καινούργιο.

Το Βραβείο Καλύτερου Διασκευασμένου ή Πρωτότυπου έργου απονέμεται στους Κώστα Γάκη, Αθηνά Μουστάκα και Κωνσταντίνο Μπιμπή για την διασκευή του έργου του Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Δεν ήταν απλά φιλόδοξο, πέτυχε κιόλας. Ανέδειξαν πτυχές του Σαίξπηρ που κάποιοι αγνοούσαμε, ανέδειξαν τη σημασία του χιούμορ στα έργα της εποχής αυτής και παράλληλα με απόλυτο σεβασμό στο έργο και στις προεκτάσεις του δημιούργησαν κάτι καινούργιο και αμιγώς θεατρικό.

Θα έκανα μια σύγκριση της περασμένης σεζόν με την τρέχουσα αλλά θα το αποφύγω. Είναι πιο καλό να κρίνεις όταν έχει την ολική εικόνα της σεζόν... Η περασμένη σεζόν πάντως με εξέπληξε από την γκάμα των σκηνοθεσιών και των σκηνοθετικών γραμμών. Δεν ξέρω αν φέτος είμαι πιο “παρατηρητικός” ή κάτι άλλο, αλλά η ανάγκη το θέατρο να ασχολείται με πράγματα που απασχολούν τον άνθρωπο και τις σκέψεις του επιβεβαιώθηκε πέρσι με τα έργα που ανέβηκαν στο σανίδι. Η εμβληματική Πέτρα του Marius Von Mayenburg ανέβηκε σε Πανελλήνια πρώτη από τον ΘΟΚ και άφησε πίσω του τις καλύτερες εντυπώσεις. Ο πανανθρώπινος -δικός μας- Μανώλης του δικού μας Γιώργου Νεοφύτου και ο Εχθρός του Λαού του Ίψεν από τον Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς συμπλήρωσαν το παζλ των “πολιτικών” έργων. Έπειτα είχαμε το κλασικό έργο του Σαίξπηρ, μια τραγωδία που διασκευάστηκε όσο κανένα άλλο έργο, τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα, ένα συγκινησιακό έργο του Καταλανού Ζουρνέτ και τις δυο γυναίκες που χόρεψαν για την ζωή και την αγάπη και το “τραυματικό” και σκληρό Stallerhof που και πάλι ανέδειξε άλλες πανανθρώπινες αξίες.

Το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας απονέμεται στη Μαρία Κυριάκου για τη σκηνοθεσία του έργου Φρανς Ξαβιέ Κρετς. Με ακούραστο πνεύμα και χωρίς λιγότερη τόλμη από τον συγγραφέα του έργου η Μαρία Κυριακού ανέδειξε ένα έργο γραμμένο στην δεκαετία του '70 λες και γράφτηκε χθες. Είτε είναι κοντά στα δικά μας δεδομένα είτε όχι, παρακολουθώντας την παράσταση της ΕΘΑΛ και της ομάδας One/Off ο θεατής έφυγε γεμάτος. Κοινωνική ανισότητα, περιθωριοποίηση και εξαθλίωση πρέπει να αντιμετωπίζονται με απόλυτη σοβαρότητα στα θέατρα και αυτό έκανε, μας χάρισε μια “στιγμή” άψογης δουλειάς και σημαντικού έργου.

 Ο ηθοποιός δεν είναι ολοκληρώνει την δουλειά του αν δεν βρει και “κοστούμι”, την εμφάνιση του ρόλου του. Εικαστικά υπεύθυνοι για αυτό είναι σκηνογράφοι. Όμως πολλές φορές οι δουλειά που γίνεται στα σκηνικά είναι πολύ διαφορετική από αυτήν που γίνεται στα κοστούμια. Η περίοδος είναι δύσκολη και κάποιοι δυσκολεύονται να “δημιουργήσουν”, παρ' όλα αυτά κάποιοι ξεχώρισαν με τον τρόπο τους και κατάφεραν να ζωντανέψουν τα σκίτσα τους και να τα κάνουν... ρούχα.

Το Βραβείο Καλύτερης Ενδυματολογίας απονέμεται στην Έλενα Κατσούρη για τα κοστούμια των τρισχαριτωμένων καλικαντζάρων στο έργο Καλι-καντζάρ και Σία. Κατάφερε να αποδώσει σε αυτά μια “χαριτωμένη” αθωότητα συνδυάζοντας φαντασία και δημιουργικότητα, ζωντανεύοντας τους μαγικούς χαρακτήρες που θαύμασαν μικροί και μεγάλοι στην Σκηνή 018 του ΘΟΚ.

Δεν χρειάζεσαι πάντα φανταχτερά και πανάκριβα σκηνικά για να αποδώσεις τον σκηνικό σου χώρο. Δεν είναι ανάγκη να κουβαλήσεις ένα δέντρο ολόκληρο, δεν είναι απαραίτητο να κτίσεις ένα σπίτι στην σκηνή, αλλά... απλά να ζωντανέψεις τη σκηνή. Πράγμα όχι και τόσο απλό πολλές φορές. Πέρσι είδαμε τρομερά σκηνικά... Τρεις κουζίνες, ένα τρένο, ένα σπίτι, μια παράγκα, μια διώροφη κατοικία και αφαιρετικά γεωμετρικά σκηνικά. Μια δύσκολη κατηγορία για φέτος.

Το Βραβείο Καλύτερης Σκηνογραφίας απονέμεται στον Γιώργο Γιάννου για τα σκηνικά στην παραγωγή Κουζίνες του Θεάτρου Ένα. Ένα έργο το οποίο απαιτούσε την αλλαγή του σκηνικού τρεις φορές σε ένα χώρο περιορισμένο. Μυστικά τρικς, γουστόζικα εναρμονισμένες αλλαγές και ζωντανά σκηνικά χαρίζουν στο έργο ουσία και σοβαρότητα.

Τώρα σειρά έχει ένα από τα δυο βραβεία ερμηνείας, αυτό της Ερμηνείας από άνδρα ηθοποιό. Οι υποψήφιοι στην κατηγορία αυτή είναι:

Αντρέας Παπαμιχαλόπουλος, Μόνα (ανεξάρτητη παραγωγή)

Γιώργος Κισσανδράκης, Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δυο (ΘΟΚ)

Νεοκλής Νεοκλέους, Η Όπερα της Πεντάρας (ΘΟΚ)

Παναγιώτης Λάρκου, Τα ψέματα που λένε πάντα την αλήθεια (ΘΟΚ)

Χριστόδουλος Μαρτάς, Λαίδη Μάκμπεθ (Θέατρο Δέντρο)

Το Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας από άνδρα ηθοποιό απονέμεται στον Χριστόδουλο Μαρτά για την ερμηνεία του στην παράσταση Λαίδη Μάκμπεθ. Ο χαρακτήρας του στην σκηνή, στις σκάλες και στα πλαϊνά πλαστικά σελοφάν της σκηνής ήταν μεστός, από την αλληλεπίδρασή του με τους άλλους δυο ηθοποιούς και στην ερμηνεία των τραγουδιών. Κατάφερε να συντονιστεί στο μεγάλο κατόρθωμα του σκηνοθέτη και διασκευαστή του έργου και να αποδώσει με πλήρη ευκρίνεια την πολλαπλότητα του ρόλου του χωρίς καμία “παραφωνία”

Πως μπορεί μια παράσταση να ενσωματώσει την χρήση πολυμέσων; Πολυμέσα δεν είναι απλά η προβολή εικόνων ή η παρουσίαση βίντεο. Δεν μπορώ να σκεφτώ μια αμιγώς πολυμεσική παράσταση που να είδα αλλά μπορώ να σκεφτώ κάποιες παραστάσεις χωρίς την τεχνολογία του βίντεο, των γραφικών, του ήχου δεν θα ήταν τόσο έντονες.

Το Βραβείο Καλύτερης Χρήσης Πολυμέσων απονέμεται στην Άννα Φωτιάδου για το video art στην παράσταση η Πέτρα στην Νέα Σκηνή ΘΟΚ. Με συνεχή ροή και ζωντανές εικόνες το σκηνικό μεταμορφώθηκε σε ένα πειραματικό χώρο. Ο συνδυασμός των video με το κατάλευκο σκηνικό και τους καταλυτικούς φωτισμούς ανέδειξε κάτι εσώτερο από την απλότητα. Βρισκόμαστε σε κάτι που μοιάζει με απομόνωση και οι εικόνες του έξω κόσμου είναι στο πίσω μέρος, είναι το μυαλό, είναι ένα σπήλαιο, είναι ο κόσμος;

Πολλοί από εμάς περιμένουμε το καλοκαίρι για εξορμήσεις στην παραλία και για ξεκούραση. Κάποιοι άλλοι ή κάποιοι από αυτούς περιμένουμε και τις παραστάσεις Αρχαίου Ελληνικού Δράματος γιατί υπάρχει μια “παράδοση” αυτά τα έργα να παρουσιάζονται μόνο καλοκαίρι, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο. Πέρσι, όπως και κάθε χρόνο, είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε ενδιαφέρουσες παραστάσεις Αρχαίου Ελληνικού Δράματος στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος. Και από αυτές ξεχώρισα τρεις μονάχα, δυο τραγωδίες και μια κωμωδία.

Το Βραβείο Καλύτερης παραγωγής Αρχαίου Ελληνικού Δράματος απονέμεται στην συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου Κροατίας στο Ζάγκρεμπ, των Pandur Theaters και του Dubronvik Summer Festival για την παράσταση Μήδεια σε διασκευή Ντάρκο Λούκιτς και σηνοθεσία Τομάζ Παντούρ. Μήδειες είδαμε πολλές, τέτοια Μήδεια όμως όχι. Η παράσταση έσφυζε από ζωή και δημιουργία. Ήταν για τα δικά μας δεδομένα καινοτόμα. Η Μήδεια είναι ένα σύμβολο και ο διασκευαστής και ο σκηνοθέτης το αντιμετώπισαν με κάθε σοβαρότητα και απέφυγαν την κάθε “εύκολη” οδό. Ακόμα και το αρχέγονο στοιχείο του νερού χρησιμοποιήθηκε έντονα με το εξαιρετικό video art τόσο έντεχνα. Μόνο έτσι, με σοβαρή δουλειά, μελέτη και πίστη μπορείς να αποδώσεις με άρτιο τρόπο ένα τόσο μεγάλο έργο.

 

Μπορεί να μην κατανοούμε την έννοια του σχεδιασμού φωτισμού αλλά στο θέατρο είναι ανάγκη ακόμα και τα φώτα να είναι προσεγμένα έτσι ώστε υποσυνείδητα να δημιουργούνται οι σωστές ατμόσφαιρες και πάει λέγοντας. Ίσως να ήταν αμέλεια εκ μέρους μου που δεν είχα και τους φωτισμούς της Πέτρας του ΘΟΚ στις υποψηφιότητες (σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Κουκουμάς) οφείλω να το παραδεχτώ. Αλλά πάμε για το βραβείο.

Το Βραβείο Καλύτερου Φωτισμού απονέμεται στον Βασίλη Πετεινάρη. Ένα έργο σκληρό αλλά αληθινό απαιτεί και τους ανάλογους φωτισμούς, σαν αχυρώνας τα φώτα έμπαιναν άλλοτε από τους σκελετούς των παραθύρων και άλλοτε φώτιζαν γωνιές απλά. Η σωστή ατμόσφαιρα, αυτό που είπα και πιο πάνω, αυτό που λένε άνθρωποι του θεάτρου, λειτούργησε με τη βοήθεια των φωτισμών.

 

Αυτή κι αν είναι δύσκολη κατηγορία... Σε μια μικρή κοινωνία όπως και η δική μας πολλοί έχουν τη τάση να επαναλαμβάνονται, μένουμε καθηλωμένοι στο γνωστό από φόβο του άγνωστου. Δεν θα αναλύσω τώρα ψυχαναλυτικές θεωρίες και δεν ξέρω πόσο έχουν αυτές αντίκρυσμα στο θέατρο. Έξι μαγικές ερμηνείες που απέφυγαν κάθε ίχνος κλισέ και επανάληψης, έξι γυναίκες που μεταμορφώθηκαν σε έξι διαφορετικούς ρόλους. Οι υποψήφιες είναι:

Άννα Γιαγκιώζη, Δυο γυναίκες χορεύουν (Θέατρο Διόνυσος)

Αννίτα Σαντοριναίου, Η Πέτρα (ΘΟΚ)

Ιωάννα Σιαφκάλη, Μανώλης (Θέατρο Εστία)

Μαρίνα Αργυρίδου, Στάλλερχοφ (ΕΘΑΛ)

Μαριάννα Καυκαρίδου, Ο Βιολιστής στη στέγη (Σατιρικό Θέατρο)

Μαρία Μιχαήλ, Οι Δούλες (Θέατρο Κράμα)

Το Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας από γυναίκα ηθοποιό απονέμεται στην Μαρίνα Αργυρίδου για τον ρόλο της Μπέππι στο Στάλλερχοφ του Φραντς Ξαβιέ Κρετς. Τα λόγια είναι περιττά. Δεν είναι απλά η τόλμη που χρειαζόταν ο ρόλος, δεν ήταν μόνο η φαινομενικά αβίαστη ευκολία που αναδείκνυε, δεν ήταν απλά η λεπτότητα με την οποία δημιούργησε τον χαρακτήρα της, ήταν όλα αυτά. Ήταν η βαρύτητα του έργου, ήταν η βαρύτητα της παραγωγής και σ' αυτό δοκιμάστηκε και πέτυχε. Μπορεί να μην στάθηκα όρθιος στο χειροκρότημα στην παράσταση στις Αποθήκες του ΘΟΚ αλλά θα θυμάμαι για καιρό εκείνη την Καθαρά Δευτέρα του 2014 και ένας λόγος ήταν αυτός, αυτή.

 

Πέρσι δεν είχαμε καν κατηγορία κινησιολογίας γιατί δεν είχα τους υποψήφιους, φέτος όμως που τους βρήκα δεν τους αφήνω. Η κινησιολογία δεν πρέπει να συγχέεται με την χορογραφία, για αρχή και έπειτα ένας ηθοποιός δεν στέκεται ή δεν μεταφέρει το σώμα του πάνω στη σκηνή αλλά κινείται σ' αυτήν. Μπορεί ένας ηθοποιός να είναι ακίνητος για μεγάλα χρονικά διαστήματα (βλπ. Πέτρα) χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αδρανοποιείται όσο δεν μιλά.

Το Βραβείο Καλύτερης Κίνησης απονέμεται στον Φώτη Νικολάου για την δουλειά του στην Όπερα της Πεντάρας. Οι σκηνές όπου όλος ο θίασος ήταν επί σκηνής και τραγουδούσε τα δημιουργήματα των Μπρεχτ και Βάιλ ήταν αυτό που κράτησε την παράσταση ζωντανή και ενιαία. Μπορεί η παράσταση να έπασχε για πολλούς λόγους αλλά κινησιολογικά δεν συνέβηκε κάτι τέτοιο. Ένα έργο ιδιαίτερα απαιτητικό και δομημένο με αυτόν τον -σκηνοθετικό- τρόπο δεν θα έλαμπε χωρίς την δουλειά του Φώτη Νικολάου.

Λέγεται πως το θέατρο εμπερικλείει όλες τις τέχνες. Η Μουσική είναι μια από τις τέχνες αυτές, σπάνια θα δεις παράσταση χωρίς μουσική, ποτέ δεν θα δεις ταινία χωρίς ήχο -ακόμα και οι βουβές ταινίες πια έχουν μουσική. Άλλοτε η μουσική για το θέατρο είναι πρωτότυπη και άλλοτε η παράσταση “επενδύεται” με μουσική. Και όταν λέμε μουσική δεν εννοούμε απλά τα τραγούδια... μπορεί να εννοούμε και “περίεργους”, απόκοσμους άλλες φορές, ήχους, αλλά εννοούμε και την ζωντανή εκτέλεση και τον σχεδιασμό μουσικής.

Το Βραβείο Καλύτερης Μουσικής απονέμεται στον Νίκο Βίττη για την πρωτότυπη μουσική σύνθεση του για την παράσταση “Κάποιος θα 'ρθει” του Θεάτρου Versus. Ένα έργο, σε παγκύπρια πρώτη, με υπαρξιακό χαρακτήρα και βαθιά αινιγματικό θα χρειαζόταν μια ανάλογη μουσική. Αυτή η μουσική μπορεί να μην είχε ένα συμβατικό πεντάγραμμο αλλά αποδόθηκε και δημιουργήθηκε για την παράσταση αυτή. Κλιμακώσεις, ισορροπίες και εξωπραγματικά στοιχεία ακολουθήθηκαν τόσο στην σκηνοθεσία όσο και στην μουσική.

Ευχαριστώ εσάς που διαβάσατε την ανάρτηση μέχρι και το τέλος της ή έστω όσους διάβασαν μόνο τα bold. Αυτά είχαμε για φέτος! Ευχαριστώ θερμά τους ανθρώπους του θεάτρου και όσους δουλεύουν με αγάπη για αυτό που κάνουν και μας προσφέρουν όχι μόνο θέαμα αλλά τροφή για το μυαλό μας. Καλή συνέχεια σε όλους!

ΘΕΣΠΙΣ 2013-2014 - Υποψηφιότητες

Αγαπητοί αναγνώστες, αγαπητοί φίλοι,

η ανάρτηση αυτή είχε μπει στα πρόχειρα και είχε διαγραφεί πριν καιρό... Προηγήθηκε ένας ντόρος γύρω από την ιδέα των βραβείων θεάτρου, τη σημασία και τη λειτουργικότητά τους. Αλλά σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα το ζήτημα και κατέληξα σ' αυτό που πίστευα από παλαιότερα: Η φύση των διαγωνισμών είναι άδικη. Αυτό δεν αλλάζει, ότι και να κάνουμε.

De gustibus non est disputandum. Ο καθένας έχει το γούστο του και την αισθητική του... και πολλές φορές συναντιούνται άνθρωποι με κοινή αισθητική ή κοινό γούστο. Αν αυτοί οι άνθρωποι συναντηθούν σε μια θεατρική σκηνή το αποτέλεσμα μπορεί να σε καταπλήξει, αν αυτοί οι άνθρωποι συναντηθούν σε μια επιτροπή βραβείων το αποτέλεσμα μπορεί και πάλι να σε καταπλήξει. Η τρέχουσα θεατρική σεζόν βρίσκεται στο μέσο της και αποφασίζω τώρα, 2 μήνες μετά την συγγραφή της ανάρτησης, για διάφορους -προαναφερθέντες και μη- λόγους να την αναρτήσω.

Την σεζόν που μας πέρασε είχα την τύχη να δω συνολικά 42 επαγγελματικές παραστάσεις από τις οποίες οι δυο μόνο ήταν παιδικές. Οι “κανονισμοί” αλλάζουν ελάχιστα σε σχέση με την προηγούμενη ανάρτηση-απονομή. Σε κάθε κατηγορία πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 2 υποψηφιότητες, αντί 3 που ήταν πέρσι, και όχι περισσότερες από 6 συνολικά υποψηφιότητες. Το ίδιο ισχύει και για τις κατηγορίες ερμηνείας τόσο από άντρα όσο και από γυναίκα ηθοποιό. Και οι κατηγορίες είναι οι ίδιες με πέρσι σκηνοθεσία, φωτισμός, σκηνογραφία, μουσική, φωτισμού, χρήσης πολυμέσων, ερμηνεία και παράσταση Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, η μόνη κατηγορία για διεθνείς παραγωγές. Φέτος θα υπάρξει και βραβείο για κίνηση και το βραβείο σκηνογραφίας χωρίζεται σε βραβείο σκηνογραφίας και βραβείο ενδυματολογίας. Τέλος φέτος θα απονεμηθεί και βραβείο καλύτερου διασκευασμένου ή πρωτότυπου έργου.

Πριν δούμε τις υποψηφιότητες να σημειώσω τις παραστάσεις τις οποίες και παρακολούθησα, πρώτον για να τονίσουμε ποιες ξεχώρισαν -η φύσις των βραβείων- και για να δικαιολογηθώ αν δεν είδα μια παράσταση που άλλοι -όσοι διαβάζουν τελοσπάντων- θεώρησαν αριστούργημα και δεν την δουν καν στην λίστα με τις υποψηφιότητες. Παρακολούθησα:

2 παραστάσεις από το Θεατρικό Πολυχώρο ΕΣΤΙΑ: Μανώλης, Ο Εραστής

8 παραστάσεις από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου: Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δυο, Η Όπερα της Πεντάρας, Η Πέτρα, Μια ζωή την έχουμε, Καλί-καντζάρ και Σια (παιδικό), Απόψε θα πετάξω την τέφρα σου, Ένας εχθρός του λαού, Τα ψέματα που λένε πάντα την αλήθεια

2 παραστάσεις από το Θέατρο Ένα: Το Πάθος του Δράκουλα, Κουζίνες

3 παραστάσεις από το Θέατρο Διόνυσος: Από έρωτα... , Δέρμα στις φλόγες, Δυο γυναίκες χορεύουν

5 παραστάσεις από το Σατιρικό Θέατρο: Νάσος, Ladykillers, Μορμόλης (παιδικό), Ο Βιολιστής στη στέγη, Τι ψυχή θα παραδώσεις

3 παραστάσεις από την ΕΘΑΛ: Φονικές απιστίες (ΕΘΑΛ), Stallerhof (συμπαραγωγή με την ομάδα One/Off), Φιλοκτήτης

1 παράσταση από το Θέατρο Δέντρο: Λαίδη Μάκμπεθ

1 παράσταση από το Θέατρο Versus: Κάποιος θα 'ρθει

1 παράσταση από το Θέατρο Σκάλα: Μην πυροβολείτε τον τενόρο

1 παράσταση από την Θεατρική Ομάδα Νηπενθείς: Κόλπερτ

1 παράσταση από την Θεατρική Ομάδα Όλβος: Ωχ! Τα νεφρά μου

1 παράσταση από το Θέατρο Λέξη: Κορίτσια Ημερολογίου

1 παράσταση από το Θέατρο Κράμα: Δούλες

1 παράσταση από την Θεατρική Ομάδα Paravan: Η καρδιά ενός σκύλου (συνεργασία με Μάριο Κακουλλή και Ειρήνη Ανδρονίκου)

1 παράσταση από την X.M.A.S Events: Η Σεξουαλική Ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη

1 παράσταση από το Αμφίκτιο Θέατρο: Άλκηστις

1 παράσταση από την Point-to: Ένας γάμος σε μια κηδεία (συμπαραγωγή με την Θεατρική Ομάδα Όλβος)

3 ανεξάρτητες παραγωγές: Μόνα (Διεύθυνση Παραγωγής: Έλενα Γιώργαλλου, Νίκος Ζαβαλλής), Η Εβραία (Παραγωγή: Ανθή Αντωνιάδου), Άγγελος στην εσοχή (Διεύθυνση Παραγωγής: Ανθούλλης Δημοσθένους)

και 4 διεθνείς παραγωγές: Μήδεια (Συμπαραγωγή, Εθνικό Θέατρο Κροατίας στο Ζάγκρεμπ, Pandur Theaters, Dubronvik Summer Festival), Οιδίποδας ( Compagnie Jose Besprosvany, IDEA asbl), Λυσιστράτη (Highway Productions, Λυκόφως ΑΜΚΕ, ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου), Ιλιάδα (Polyplanity Productions) Είμαι ένας άλλος (Από μηχανής Θέατρο).

Οι υποψηφιότητες:

Για το βραβείο Καλύτερου Διασκευασμένου ή Πρωτότυπου έργου υποψήφιοι είναι:

Θανάσης Θεολόγη, Τι ψυχή θα παραδώσεις (Σατιρικό Θέατρο)

Κώστας Γάκης, Αθηνά Μουστάκα και Κωνσταντίνος Μπιμπής, Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δυο (ΘΟΚ)

Κώστας Μαννούρης, Απόψε θα πετάξω την τέφρα σου (ΘΟΚ)

Λέα Μαλένη, Χριστίνα Κωνσταντίνου και Βαλεντίνος Κόκκινος, Καλί-καντζάρ και Σία (ΘΟΚ)

Μάριος Μεττής, Λαίδη Μάκμπεθ (Θέατρο Δέντρο)

Για το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας υποψήφιοι είναι:

Άγις Παΐκος, Μανώλης (Θεατρικός Πολυχώρος Εστία)

Αθηνά Ξενίδου, Η Πέτρα (ΘΟΚ)

Έντομντ Νανούση, Δυο γυναίκες χορεύουν (Θέατρο Διόνυσος)

Κώστας Γάκης, Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δυο (ΘΟΚ)

Μαρία Κυριάκου, Stallerhof (ΕΘΑΛ – Ομάδα One/Off)

Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς, Ένας εχθρός του λαού (ΘΟΚ)

Για το Βραβείο Καλύτερης Σκηνογραφίας υποψήφιοι είναι:

Γιώργος Γιάννου, Κουζίνες (Θέατρο Ένα)

Εδουάρδος Γεωργίου, Τα ψέματα που λένε πάντα την αλήθεια (ΘΟΚ)

Έλενα Κατσούρη, Κάποιος θα 'ρθει (Θέατρο Versus)

Σιμόνη Σιμεωνίδου, Ωχ! τα νεφρά μου (Θέατρο Όλβος)

Χάρης Καυκαρίδης, Ladykillers (Σατιρικό Θέατρο)

Χάρης Καυκαρίδης και Μελίνα Κούτα, Η όπερα της Πεντάρας (ΘΟΚ)

Για το Βραβείο Καλύτερης Ενδυματολογίας οι υποψήφιοι είναι:

Γιώργος Χιώτης, Απόψε θα πετάξω την τέφρα σου (ΘΟΚ)

Έλενα Κατσούρη, Καλι-καντζάρ και Σία (ΘΟΚ)

Χάρης Καυκαρίδης και Μελίνα Κούτα, Η όπερα της Πεντάρας (ΘΟΚ)

Σταύρος Αντωνόπουλος, Η Πέτρα (ΘΟΚ)

Για το Βραβείο Καλύτερης Κίνησης υποψήφιοι είναι:

Αντιγόνη Τασουρή, Ο Βιολιστής στη στέγη (Σατιρικό Θέατρο)

Λέα Μαλένη και οι ηθοποιοί της παράστασης, Καλι-καντζάρ και Σία (ΘΟΚ)

Μαρία Μέση, Η Πέτρα (ΘΟΚ)

Μάριος Μεττής και Διομήδης Κουφτερός, Η καρδιά ενός σκύλου (Paravan)

Φώτης Νικολάου, Η όπερα της Πεντάρας (ΘΟΚ)

Για το Βραβείο Καλύτερης Μουσικής υποψήφιοι είναι:

Βασίλης Βουρβόπουλος, Μόνα (Ανεξάρτητη Παραγωγή)

Γιώργος Κολιάς, Η Πέτρα (ΘΟΚ)

Δημήτρης Ζαβρός, Καλι-καντζάρ και Σία (ΘΟΚ)

Κώστας Κακογιάννης, Τα ψέματα που λένε πάντα την αλήθεια (ΘΟΚ)

Νίκος Βίττης, Κάποιος θα 'ρθει (Versus)

Νίκος Ευαγγέλου, Μην πυροβολείτε τον τενόρο (Θέατρο Σκάλα)

Για το Βραβείο Καλύτερου Φωτισμού υποψήφιοι είναι:

* Από έρωτα (Θέατρο Διόνυσος)

Αχιλλέας Μουσκής, Η καρδιά ενός σκύλου (Paravan)

Βασίλης Πετεινάρης, Stallerhof (ΕΘΑΛ – Ομάδα One/Off)

*Το Θέατρο Διόνυσος δεν αναφέρει τον συντελεστή.

Για το Βραβείο Καλύτερης Χρήσης Πολυμέσων υποψήφιοι είναι:

Άννα Φωτιάδου, Η Πέτρα (ΘΟΚ)

Νικολέτα Καλαθά, Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δυο (ΘΟΚ)

Παναγιώτης Μηνά, Απόψε θα πετάξω την τέφρα σου (ΘΟΚ)

Για το βραβείο Καλύτερης ερμηνείας από άνδρα ηθοποιό υποψήφιοι είναι:

Αντρέας Παπαμιχαλόπουλος, Μόνα (ανεξάρτητη παραγωγή)

Γιώργος Κισσανδράκης, Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δυο (ΘΟΚ)

Νεοκλής Νεοκλέους, Η Όπερα της Πεντάρας (ΘΟΚ)

Παναγιώτης Λάρκου, Τα ψέματα που λένε πάντα την αλήθεια (ΘΟΚ)

Χριστόδουλος Μαρτάς, Λαίδη Μάκμπεθ (Θέατρο Δέντρο)

Για το βραβείο Καλύτερης ερμηνείας από γυναίκα ηθοποιό υποψήφιες είναι:

Άννα Γιαγκιώζη, Δυο γυναίκες χορεύουν (Θέατρο Διόνυσος)

Αννίτα Σαντοριναίου, Η Πέτρα (ΘΟΚ)

Ιωάννα Σιαφκάλη, Μανώλης (Θέατρο Εστία)

Μαρίνα Αργυρίδου, Στάλλερχοφ (ΕΘΑΛ)

Μαριάννα Καυκαρίδου, Ο Βιολιστής στη στέγη (Σατιρικό Θέατρο)

Μαρία Μιχαήλ, Οι Δούλες (Θέατρο Κράμα)

Για το Βραβείο Καλύτερου Αρχαίου Δράματος (Τραγωδίας ή Κωμωδίας) υποψήφιοι είναι:

Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, Σκηνοθεσία: Τσέζαρις Γκραουζίνις, Παραγωγή: συμπαραγωγή της Highway Productions με το Λυκόφως ΑΜΚΕ, ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου (Ελλάδα).

Μήδεια του Ευριπίδη, Διασκευή: Ντάρκο Λούκιτς, Σκηνοθεσία: Τομάζ Παντούρ, Παραγωγή: συμπαραγωγή Εθνικού Θεάτρου Κροατίας στο Ζάγκρεμπ (Κροατία) και των Pandur Theaters (Σλοβενία) και του Dubronvik Summer Festival (Κροατία)

Οιδίποδας (Βασισμένο στον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή), Διασκευή: Ολιβιέρ Κεμέιντ, Σκηνοθεσία: Χοζέ Μπεσμπροσβανύ, Παραγωγή: συμπαραγωγή του Compagnie Jose Besprosvany / IDEA asbl (Βέλγιο) με το Theatre Roual du Par (Βέλγιο) και το Theatre d' Ivry Antoine Vitez (Γαλλία)

Η απονομή των βραβείων θα γίνει σε μια εβδομάδα.
Λόγω έλλειψης χρόνου η ανάρτηση της απονομής αναβάλλεται για λίγες μέρες.

Θεακρίνος: The 39 steps

Πολλές φορές αναρωτιέμαι που ξεκινά και που τελειώνει η δουλειά του ηθοποιού. Νοουμένου ότι υπάρχει ένα κείμενο, η πλοκή, και ο σκηνοθέτης με την σκηνοθετική γραμμή του. Ακόμα και μερικοί επαγγελματίες ηθοποιοί βρίσκονται σε μια “φιλοσοφική” αναζήτηση της φύσης της δουλειάς τους, και όχι τυχαία. Γιατί όλοι βλέπουμε και κρίνουμε το αποτέλεσμα, μια παράσταση, αλλά η δουλειά του ηθοποιού δεν είναι τόσο το αποτέλεσμα όσο η διαδικασία. Τώρα αν αυτή η διαδικασία είναι επίπονη μερικές φορές είναι άλλο ζήτημα.

Υπό αυτό το πλαίσιο κάποιοι μπορούν να σκεφτούν ότι ο ηθοποιός είναι περιορισμένος, αλλά ευτυχώς υπάρχουν και παραστάσεις σαν και το 39 Steps για να διαψεύδουν κάποιους και να δίνουν ελπίδες σε κάποιους άλλους. Στην παράσταση αυτή η φαντασία ήταν το κύριο χαρακτηριστικό και συστατικό. Όχι μόνο η φαντασία των ηθοποιών κατά τη διαδικασία αλλά και αυτή του κοινού κατά το... αποτέλεσμα.

Αν και είδαμε όλοι την παράσταση ο κάθε θεατής είδε κάτι διαφορετικό. Κάποιοι θεωρητικοί της λογοτεχνίας λένε πως ένας αναγνώστης ίσον μια ανάγνωση και αυτό θεωρώ πως αντιπροσωπεύει και το θέατρο. Όμως οι “αναγνώσεις” του κοινού στον Διόνυσο δεν είχαν αισθητικές αποκλίσεις, η πρόταση ήταν ξεκάθαρη, οι εικόνες φτιάχτηκαν πρώτα με την φαντασία των ηθοποιών -ο σκηνοθέτης εν προκειμένω άνηκε και στην ομάδα των ηθοποιών- κατά την διάρκεια των προβών και ξαναφτιάχτηκαν με την φαντασία των θεατών κατά την διάρκεια της παράστασης.

Εντυπωσιάστηκα από το κοινό. Κυριακή, 9 το βράδυ και το θέατρο σχεδόν γεμάτο, οι περισσότεροι από αυτούς δουλεύουν αύριο κι όμως είναι στο θέατρο! Τέσσερις νέοι ηθοποιοί, ένα έργο άγνωστο για τους περισσότερους και ένα εισιτήριο 15 ευρώ δεν στάθηκαν εμπόδια στο να γεμίσει το θέατρο. Και έχω να πω πως άξιζε, άξιζε για πολλούς λόγους!

Η μίνιμαλ σκηνογραφικά παράσταση ακολουθεί την δομή της διασκευής του έργου, την οποία -μεγάλη παρένθεση- οφείλουμε στον Πάτρικ Μπάρλοου η οποία με τη σειρά της οφείλεται στην θεατρική ανακατασκευή της ταινίας του Χίτσκοκ που βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Μπούκαν από τους Σάιμον Κόρμπλ και Νόμπυ Ντίμον. Η διασκευή αυτή έγινε το 2005 και από τότε το έργο γνωρίζει τεράστια επιτυχία ανά το παγκόσμιο. Τα σκηνικά και τα κοστούμια φέρουν τη υπογραφή της Μαρίνας Χατζηλουκά, σκηνογράφος που έχει παρόμοια πείρα από την παράσταση “Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δυο”. Η σκηνογράφος λοιπόν φρόντισε να κάνει την δουλειά των ηθοποιών εύκολη ακολουθώντας και το πνεύμα της παράστασης. Οφείλω να παραδεχτώ πως τα κοστούμια ήταν πιο ενδιαφέροντα όσο τα σκηνικά, αλλά κάποια από αυτά έκλεψαν την παράσταση (βλπ. τζάκι, αεροπλάνο και σάντουιτς).

4 ηθοποιοί -και τι ηθοποιοί- καλούνται να δημιουργήσουν 100 και -εκχέμ- 39 αντικείμενα και χαρακτήρες. Οι τέσσερις ταλαντούχοι ηθοποιοί Μαρίνα Αργυρίδου, Μάριος Μεττής, Νεκτάριος Θεοδώρου και Χριστόδουλος Μαρτάς έδωσαν ψυχή τε και σώματι στο σανίδι. Τονίζω αυτό το και σώματι γιατί ήταν τόση η προσπάθεια που έκαναν αλλά μόνο έτσι κατάφεραν να δώσουν στο έργο ενέργεια και ρυθμό. Όσο προχωρούσε η παράσταση τόσο περισσότερο γελούσες και ενδιαφερόσουν. Και η μουσική έκανε το θαύμα της, πρωτότυπος σχεδιασμός μουσικής από τον Λευτέρη Μουμτζή που έντυσε καλλιτεχνικά την παράσταση.

Ταυτότητα παράστασης:

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Μάριος Μεττής

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Δημητρίου

Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρίνα Χατζηλουκά

Φωτισμοί: Egor Dubensky

Μουσική: Λευτέρης Μουμτζής

Ερμηνεύουν: Χριστόδουλος Μαρτάς, Μαρίνα Αργυρίδου, Νεκτάριος Θεοδώρου, Μάριος Μεττής

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Χρήστος Γιάγκου

Θεακρίνος: La Belote

Συνήθως όταν γράφω τα... δικά μου ξεκινώ με την υπόθεση του έργου, τον συγγραφέα, με κάτι εξω-κειμενικό, εξω-θεατρικό. Σε αυτή την περίπτωση δεν έχω να πω προλογικά μιας και το έργο είναι πρωτότυπο. Δεν έχω δει άλλα έργα του Αντώνη Γεωργίου, συγγραφέα του La Belote, και όταν το εν λόγω έργο παρουσιάστηκε σε μορφή αναλογίου στο PLAY δεν έτυχε να το δω. 

 

Και τώρα στο ψητό. Ωμά. Όπως ωμό είναι το κείμενο. Ιδιότητα του κειμένου που μεταφέρθηκε στην σκηνή ως πραγματικότητα... Ναι, αυτή είναι η Κύπρος, ναι, αυτή είναι η κοινωνία και ναι, αυτοί είμαστε εμείς. Μια παρέα συναντιέται για να παίξει χαρτιά, πιλότα συγκεκριμένα, γαλλιστί belote. Ναι, μιλάμε για ένα παιχνίδι χαρτιών που ακούγεται κυπριακό έως και χωριάτικο αλλά τελικά είναι ένα εξευγενισμένο παιχνίδι εξ Ευρώπης, ειδική μνεία στο Παρίσι παρακαλώ.

Ακούγεται “ανάλαφρο” όλο αυτό αλλά δεν είναι. Η παρέα συναντιέται και 12 χρόνια μετά... Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα, αναρωτιέται κανείς. Εδώ, τα τελευταία δυο χρόνια έχουν αλλάξει τόσα πολλά, σκεφτείτε μια ντουζίνα χρόνια πως μας έχουν κάνει. Συνειδητοποίηση. Αν έπρεπε να περιγράψω με μια λέξη την παράσταση, θα έλεγα συνειδητοποίηση. Και θεωρητικά και πρακτικά. Όταν έσπασε η φούσκα του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου (ΧΑΚ) ήμουν παιδί, πολύ παιδί, αλλά ξέρω πως αυτή η φούσκα έσπασε τα μούτρα πολλών ανθρώπων ενώ άλλοι την ίδια ώρα έμειναν αλώβητοι και η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Ναι το έργο είναι και πολιτικό. Το 'λεγε ο Αριστοτέλης, ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ζώο πολιτικό, αλλά τί ξέρουμε εμείς στην Κύπρο για τον Αριστοτέλη; Το έργο είναι επιπλέον φιλοσοφικό, όπως και η πολιτική είναι θέμα φιλοσοφικό. Ποιες είναι οι δυνατότητες του ανθρώπου; Ποια είναι τα όρια του ανθρώπου; Ένας καθηγητής φιλοσοφίας θυμάμαι μας έλεγε πως δεν είναι δουλειά της φιλοσοφίας να απαντά ερωτήματα. Αυτά τα ερωτήματα οφείλουν να μείνουν αναπάντητα. Ποια είναι η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την απληστία από την επιθυμία;

Τότε, με την φούσκα του Χρηματιστηρίου, αλλά και τώρα, με την κρίση και τα μοδάτα κουρέματα, αναρωτιόμαστε όσο ποτέ άλλοτε φιλοσοφικά και εγκλωβιζόμαστε στην παραφιλολογία της κρίσης και των τόσο ειδικών οικονομολόγων -με ή χωρίς Νόμπελ το ίδιο πράγμα. Σήμερα σκεφτόμαστε πως ο άνθρωπος είναι άπληστο ον και ότι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε γιατί φταίμε -άκουσον!- όλοι. Αστείο. Ή τραγικό.

Υπάρχει όμως “η ώρα που σπάζει το πλάσμαν” όπως λέει και στο κείμενο. Αυτή η ώρα ήταν καθοριστική, γιατί σε εκείνη την ώρα γράφτηκε το έργο. Το ευρηματικότατο έργο του Αντώνη Γεωργίου είναι mind-blowing, που λένε και στο χωριό μου. Όλοι είμαστε τελικά εν δυνάμει... άνθρωποι! Τα όνειρα που είχε η γενιά πριν το ΧΑΚ τώρα είναι σκουπίδια, τα όνειρα που έκανε η γενιά μου πριν το κούρεμα είναι και πάλι σκουπιδια. Τίποτα δεν είναι δεδομένο... Και εμείς το μάθαμε με τον σκληρό τρόπο: τα λεφτά δεν είναι δεδομένα. Ούτε οι σχέσεις, ούτε οι φιλίες, ούτε η θάλασσα (βλπ. σκηνικό). Κι όμως, ο μέσος Κύπριος μπορεί να γουστάρει το Παρίσι, όπως ένας χαρακτήρας του έργου, χωρίς καν να πάει! Αλλά για την Κύπρο δεν σκέφτεται έτσι.

Η σκηνοθεσία ήταν ακριβής. Δεν υπήρχε τίποτα μετέωρο, όλα εξηγημένα (μετά ο θεατής θα αναλογιστεί, με παρέα ή μόνος). Εξαιρετική και η χρήση του μήλου, του αρχετυπικού συμβόλου ηθικής, άλλοτε γυαλιστερό και φρέσκο κι άλλοτε σκουληκιασμένο... Τα σκηνικά ήταν εύστοχα. Αυτό το τραπέζι, αυτές τις καρέκλες όλοι τα έχουμε ξαναδεί, αλλά δεν τα είδαμε έτσι. Το χώμα στο πάτωμα και ο τοίχος, που μόνο τοίχος δεν ήταν τελικά, ήταν οι εικαστικές πινελιές που έδωσαν κι άλλο βάθος -στην εικόνα ναι- στο έργο καθεαυτό. Η μουσική χωρίς να υπερβαίνει το μέτρο, χωρίς να ενοχλεί, συγχρονίζει την όραση και την ακοή στην κατανόηση του έργου.

Υποκριτικά τώρα. Κάποιους από τους ηθοποιούς τους έχουμε ξαναδεί, σε κάτι άλλο, σε κάτι παρόμοιο ίσως... αλλά ήταν σαν να τους βλέπαμε σαν ηθοποιούς για πρώτη φορά. Φαντάζομαι αυτό οφείλεται εν μέρει και στον σκηνοθέτη αλλά οι ίδιοι ξέχασαν καλούπια, ξέχασαν τι συνήθιζαν να κάνουν, δεν έδωσαν έμφαση στις αδυναμίες τους και απλώθηκαν στην σκηνή. Μεγάλο κατόρθωμα! Οι ομαδικές σκηνές ήταν άρτια δουλεμένες με την σκηνή αναπαράστασης του τηλεφωνήματος να σε αφήνει με το στόμα ανοικτό.

Μια εξαιρετικά καλή δουλειά! Μπράβο!

Ταυτότητα παράστασης:

Συγγραφέας: Αντώνης Γεωργίου
Σκηνοθεσία: Ευριπίδης Δίκαιος
Σκηνικά / Κοστούμια: Γιώργος Γιάννου
Πρωτότυπη μουσική / Σχεδιασμός ήχου: Γιώργος Κολιάς
Φωτισμοί: Ευριπιδης Δίκαιος

Ερμηνεύουν: Νικόλας Αρκαδίου, Ζαχαρίας Ιορδανίδης, Μάριος Κακουλλή, Χρίστος Κωνσταντινίδης, Μαρία Παπακώστα & Μάριος Στυλιανού