Θεακρίνος: Ένας Εχθρός του Λαού

Προλογικό σημείωμα: Αυτό ίσως θα φανεί περισσότερο λόγος προς υπεράσπισην της παράστασης παρά αμιγής κριτική.

Η θεατρική “πολυφωνία” στην Κύπρο είναι κάτι για το οποίο έπρεπε να είμαστε περήφανοι και την εκτιμάμε. Πέρασε ένας χρόνος από το μεγάλο οικονομικό κραχ της χώρας και πολλά θεατρικά σχήματα δεν έχουν συνέλθει από το σοκ (ή τις συνέπειες του). Το κρατικό θέατρο συνεχίζει να προσφέρει στο θεατρόφιλο κοινό επιλογές. Την περασμένη βδομάδα τελείωσε τον κύκλο παραστάσεων η παραγωγή “Απόψε θα πετάξω την τέφρα σου” του Κώστα Μαννούρη που πρωτοπαρουσιάστηκε στο πρόγραμμα PLAY του Κυπριακού Κέντρου Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου σε συνεργασία με τον ΘΟΚ και συνεχίζονται οι παραστάσεις της πρώτης παραγωγής στα ιστορικά του κρατικού θεάτρου η οποία είναι βασισμένη στην Κυπριακή ποίηση, “Τα ψέματα που λένε πάντα την αλήθεια”. Παράλληλα με αυτά η Κεντρική Σκηνή παρουσιάσει ένα κλασσικό έργο του Ίψεν, “Ένας εχθρός του Λαού”.

Πριν πάω στην παράσταση ήθελα να δω ποιος είναι αυτός ο σκηνοθέτης, βρίσκω μια συνέντευξη του Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς στον Φιλελεύθερο και απόρησα πως ένας σκηνοθέτης δηλώνει μια βδομάδα πριν την παράσταση πως δεν θαυμάζει τον Ίψεν. Είναι λες και σβήστηκαν όλα όσα είπε και έδωσα έμφαση στο ότι δεν θαυμάζει ένα από τους κορυφαίους δραματουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Σε άλλες κριτικές μου έγραφα πολύ συχνά “με σεβασμό στο έργο/στο κείμενο/στο συγγραφέα” κτλ. Αυτό φοβόμουν περισσότερο, ότι σε αυτή την παράσταση δεν θα υπήρχε σεβασμός στο έργο... Αντίθετα.

Φωτογραφία από το αρχείο ΘΟΚ.

Ο Εχθρός του Λαού του Μιλιβόγιεβιτς είναι μια έξοχη, εύστοχη και “ευανάγνωστη” διασκευή του Εχθρού του Λαού του Ίψεν. Καθώς μπαίνουμε στο θέατρο παρατηρώ τη σκηνή, μια γυμνή σκηνή, χωρίς ίχνος σκηνικού. Ακόμη και όταν οι ηθοποιοί εισέρχονται στη σκηνή δεν δίδεται η εντύπωση ότι βγαίνουν για να κάνουν θέατρο, λόγω κουστουμιών. Επίσης δεν υπήρξε καμία μεταβολή του φωτισμού, με τα φώτα της πλατείας να είναι ορθάνοιχτα κατά την έναρξη του έργου. Ναι, το έργο είχε ήδη ξεκινήσει. 

Προτρέχω τώρα και φτάνω στο τέλος της παράστασης και η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι ο Ίψεν ήταν... “λίγος”. Και ήταν μια όμορφη αφορμή για μένα, να συνειδητοποιήσω για ποιον λόγο πάω θέατρο. Για τους ηθοποιούς; Για το κείμενο; Για τον συγγραφέα; Για τις ιδέες και τα μηνύματα του έργου; Για όλα; Όχι, ο Ίψεν ήταν παρών, και δεν αναφέρομαι μόνο στο πορτραίτο του Ίψεν που το κράταγε η Αντωνία Χαραλάμπους αλλά και στο πνεύμα της παράστασης.

Ο Ίψεν ήταν παρών! Φωτογραφία από το αρχείο ΘΟΚ

Σε μια -κατεδαφιστική και καθαρά αντιΘΟΚική- κριτική διάβασα ότι η παράσταση ήταν πρόχειρη και είχε κακό γούστο. Αν η παράσταση ήταν μια καλή μετάφραση του έργου του Ίψεν -ακόμα και αν ήταν Η καλύτερη μετάφραση- τότε οι θεατές θα έβλεπαν “ξερά” τον Ίψεν. Όχι άμεσα, ξερά. Και μόνο οι, επιτρέψτε μου το επίθετο, “ψαγμένοι” θα αντιλαμβάνονταν το “υπερκείμενο” (κατά Στανισλάφσκι). Το θέατρο δεν είναι το έργο, δεν είναι οι όμορφες και έξυπνες ατάκες του Όσκαρ Ουάιλντ ή ο ωραίος λόγος του Ίψεν. Οφείλουμε να αμφισβητούμε και να αποδομούμε βασικές ιδέες και σκέψεις γιατί μόνο έτσι πάμε μπροστά, και αυτό ισχύει και στο θέατρο.

Στα πλαίσια του αυτοσχεδιασμού και του επινοημένου θεάτρου ο σκηνοθέτης μαζί με τους ηθοποιούς έστησε μια παράσταση, βασισμένη στο έργο του Ίψεν, με αυτούσια κομμάτια του έργου και επεξηγηματικά σχόλια σε θεατρική μορφή. Ο τρόπος που δούλεψε ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρων και αποτελεσματικός θεωρώ και για τον ηθοποιό και για τον θεατή. Η παράσταση αναδεικνύει τα κακώς κείμενα της Κυπριακής κοινωνίας για την οποία όλοι εμείς είμαστε υπόλογοι. Αυτό ακριβώς κάνει και ο Ίψεν, όχι μόνο στον Εχθρό του Λαού αλλά και σε άλλα έργα. Όχι μόνο ο Ίψεν αλλά και ο Τσέχοφ και άλλοι θεατρικοί συγγραφείς.

Και ας μιλήσουμε και για τον Εχθρό τον ίδιο. Μέσα από την απόφαση του σκηνοθέτη πως οι μισοί σχεδόν ηθοποιοί θα υποδυθούν τον ρόλο του γιατρού Στόκμαν δίδεται η έμφαση... ή αποδομείται -καλύτερα- η “μοναδικότητα” του ήρωα. Όλοι μπορούμε να είμαστε Εχθροί του Λαού... Ποιος είναι ο λαός τελικά; Και για ποιόν είναι εχθρός ο Εχθρός του Λαού;

Η αλήθεια είναι υπήρξαν πολλοί Εχθροί του Λαού μέχρι σήμερα... για κακή μας τύχη. Ο τελευταίος Εχθρός του Λαού ήταν η ΕΡΤ με την οποία αποφάσισε ο σκηνοθέτης να κλείσει την παράσταση. Τα τελευταία λεπτά εκπομπής του σήματος της Ελληνικής ραδιοφωνίας ακούστηκαν στο θέατρο και στα κενά μεταξύ ανταπόκρισης και ησυχίας, οι ηθοποιοί “γυμνοί” από θεατρινισμούς διαβάζουν διάσημα λόγια, διάσημων “Εχθρών”, του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, του Μαντέλα, του Τσε Γκεβάρα, του Γκάντι και άλλων.

Ο σκηνοθέτης έδωσε μια πάρα πολύ καλή ιδέα, η οποία έτυχε πολύ καλής υλοποίησης.

Ταυτότητα της παράστασης:

Μετάφραση/Επιμέλεια Κειμένων: Μαργαρίτα Μέλμπεργκ
Διασκευή/Σκηνοθεσία: Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς
Συνεργασία στη σκηνοθεσία: Αμάλια Μπένετ
Σκηνικά-Κοστούμια: Άγγελος Αγγελή
Μουσική: Κώστας Λώλος, Αντρέας Παντελή
Μουσική Επιμέλεια: Κώστας Λώλος
Σχεδιασμός Φωτισμών: Σταύρος Τάρταρης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Σιδερά
Μετάφραση Κειμένων Αφηγητή: Ισμήνη Ραντούλοβιτς

Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά):
Προκόπης Αγαθοκλέους, Λουκάς Ζήκος, Βαλεντίνος Κόκκινος, Βαρνάβας Κυριαζής, Γιώργος Κυριάκου, Μαρίνα Μανδρή, Μιχάλης Μουστάκας, Έλενα Παπαδοπούλου, Αντωνία Χαραλάμπους

Μουσικοί επί σκηνής: Κώστας Λώλος (Βιολί), Αντρέας Παντελή (Πιάνο)

#WeAreAllAHK

Ο μύθος της ασυδοσίας και άλλων μπούρδων

Κακοδιαχείριση υπάρχει (μνημονεύοντας πάλαι πολιτικό σελέμπριτι της Ελλάδας). Αλλά αστειεύεσαι λέγοντας ότι πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν ημικρατικοί οργανισμοί για να καταπολεμήσεις την ασυδοσία έτσι; Μου κάνεις πλάκα... Αυτό κι αν είναι ειρωνεία. Δηλαδή μάνα μου, όταν ο Ευριπίδης έγραφε τραγωδίες και λέγαμε για την τόσο τραγική ειρωνεία εσάς είχε υπόψη! Αν θέλουν οι κυβερνώντες και οι συγκυβερνώντες και όλα τα παρακλάδια της υγιούς -sick- πολιτικής ζωής να καταπολεμήσουν την ασυδοσία οφείλουν πρώτα να παραιτηθούν. Τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην Κύπρο έγιναν πρωί-πρωί! Και ας κρύβονται πίσω από τα δάκτυλα τους, καλή ώρα σαν το δακτυλάκι που κούνησε ο θρασύς -δεν έχω άλλο επίθετο κόσμιο προς το παρόν- Υπουργός Οικονομικών στους διαμαρτυρόμενους.

Είναι αΔΗΚΟ καλέ να μιλάτε εσείς για ασυδοσία! Και όχι τίποτα, την ρίξατε την βόμβα αλλά δεν λέτε και αλήθειες.

Ο μύθος της ταλαιπωρίας.

Ποια ταλαιπωρία μανίτσα μου; Σου κόψανε μια ώρα το ρεύμα και θα το πει και ο κώλος σου... Πραγματικά! Και εγκλωβίστηκαν άνθρωποι στους ανελκυστήρες... Και φταίνε οι υπάλληλοι της ΑΗΚ (άκου τώρα παραφιλολογία) γιατί εγκλωβίστηκαν ένα μάτσο τύποι που ενώ ξέρουν ότι υπάρχει πρόγραμμα διακοπής ρεύματος δεν έπιασαν τα πόδια τους να ανεβούν τον όροφο! Αν βαριέσαι εσύ δεν φταίει κανένας άλλος... Μωρέ κόψτε μου εμένα το ρεύμα 24 ώρες και μην κόψετε ρεύμα στους ανθρώπους με ιατρικά μηχανήματα! Να σας πω τη διεύθυνση μου!

Ποια ταλαιπωρία και πράσινα -οικολογικά πάντα- άλογα; Τα φώτα τροχαίας είναι ταλαιπωρία. Ε οι αστυνομικοί -παύλα- τροχονομοί που κάνουν τόσο καιρό εκπαίδευση τι κάνουν; Ταλαιπωρία ήταν όταν ΔΕΝ είχαμε ρεύμα -Μαρί εποχή- για ώρες ολόκληρες και στα φώτα της αστυνομίας Λυκαβηττού γινόταν της Βουλής το κάγκελο -η οποία αστυνομία είναι πιο δίπλα πεθαίνεις- και ούτε δείγμα αστυνομικού δεν βγήκε έξω. Καλέ ανοίγεις την πόρτα κάνεις ένα βήμα πλαγίως, σαν κάβουρας και φτάνεις στα φώτα, δηλαδή έλεος! Τώρα -Ακάκι εποχή- κυπριαστί παίζουμεν τα σσείλη μας και δακτυλοδείχνουμε τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας.

Ο μύθος -και η πατάτα- του Πλαν Μπί

Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς γιατί δεν έχουμε εναλλακτική λύση λέει ο άλλος. Μπράβο ρε! Ας μας κουρέψουν γιατί δεν έχουμε εναλλακτική λύση... Ας μας πουλήσουν γιατί δεν έχουμε εναλλακτική λύση... Ας συρρικνώσουμε την οικονομία γιατί δεν έχουμε εναλλακτική λύση... Ας αφήσουμε την ανεργία να καλπάζει γιατί δεν έχουμε εναλλακτική λύση... Ας παρατείνουμε για ακόμα ένα τρίμηνο το ωράριο εργασίας και ας επιτρέψουμε στις μικρές επιχειρήσεις να βάλουν λουκέτο και στις μεγάλες επιχειρήσεις να εκμεταλλεύονται κι άλλο τους υπαλλήλους τους γιατί δεν έχουμε εναλλακτική λύση...Αλλά μετά φταίνει οι υπάλληλοι!

Ας συνεχίσουμε να λέμε ότι για κοτζάμ παγκόσμια οικονομική κρίση προκλήθηκε από τους παχουλούς μισθούς των υπαλλήλων των ημικρατικών οργανισμών και ΦΥΣΙΚΑ και των δημοσίων υπαλλήλων της Κύπρου γιατί δεν ξέρουμε κάτι εναλλακτικό... Γιατί ως γνωστόν η Κύπρος είναι ο ομφαλός της Γης και δεν έχει καμία σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο!

Βραβεία Θεάτρου ΘΕΣΠΙΣ 2012-2013

Αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες,

καλωσορίσατε στα Θεατρικά Βραβεία ΘΕΣΠΙΣ 2012-2013. *χειροκρότημα*

Μετά από μήνες καθυστέρησης ανάρτησα τις δικές μου υποψηφιότητες για τις καλύτερες παραστάσεις της περασμένης θεατρικής σεζόν. Σήμερα γράφω και πάλι για την ανακοίνωση των νικητών, όπως είχα υποσχεθεί και στην προηγούμενη μου ανάρτηση. Τα βραβεία αυτά θα απονεμηθούν στους άριστους των αρίστων που ξεχώρισαν -κατ' εμέ- με τη δουλειά τους τις θεατρικές παραστάσεις στις οποίες “ενεπλάκησαν”. 

Διαδικαστικά να ξεκαθαρίσω τους όρους εν τάχει. Υποψήφιες παραστάσεις μπορούν να είναι παραστάσεις που παρουσιάστηκαν από την έναρξη της σεζόν (Οκτώβριος 2012) μέχρι και την λήξη της την ίδια περίπου περίοδο του επόμενου έτους, συμπεριλαμβανομένων των θεατρικών παραστάσεων του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος και Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια. Διεθνείς παραγωγές μπορούν να είναι υποψήφιες μόνο στην κατηγορία Αρχαίου Ελληνικού Δράματος που συμπεριλαμβάνει τόσο τις Τραγωδίες όσο και τις Κωμωδίες. Κανείς από τους υποψηφίους δεν είναι συγγενής μου... κανενός βαθμού.

Για αυτούς που θα ξεχωρίσουν λοιπόν υπάρχει το βραβείο φιλοτεχνημένο από... εμένα! Γιατί η τρέλα που με διακατέχει έφτασε σε ΑΥΤΑ τα επίπεδα κυρίες και κύριοι. Το βραβείο είναι εμπνευσμένο από αρχαία ελληνικά νομίσματα. Στη μια του όψη απεικονίζεται ο Θέσπις, προς τιμήν του οποίου απονέμω σήμερα τα βραβεία, από χαρακτικό προτομής αρχαιολογικού ευρήματος στο Ερκολάνο της Ιταλίας. Στην άλλη όψη απεικονίζεται μια μάσκα τραγωδίας με ανάγλυφο το όνομα Θέσπις. Γιατί Θέσπις; Ο Θέσπις ήταν, τουλάχιστον σύμφωνα με τον Οράτιο, ο πρώτος ηθοποιός, ο οποίος με το άρμα του παρουσίαζε ενός αγνώστου είδους για τους Έλληνες έργα. Γιατί νόμισμα; Γιατί η αμοιβή του ηθοποιού και του καλλιτέχνη δεν είναι παρά το χειροκρότημα και η επιβράβευση.

 

Πιστέψτε το ή όχι, έχω κάνει και κλήρωση για την σειρά που θα ανακοινωθούν τα βραβεία. Δεν έχω όμως καλεσμένους για τις απονομές άρα... πάμε για στην πρώτη απονομή.

Βραβείο Καλύτερης Μουσικής. Μια θεατρική παράσταση είναι ολοκληρωμένη όταν βρει τους ήχους που της ταιριάζουν. Είτε βρισκόμαστε σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο είτε σε θεατρική αίθουσα η μουσική θα παίξει και αυτή τον δικό της ρόλο στο θεατρικό έργο. Άλλοι επενδύουν την παράσταση με μουσική και άλλοι επενδύουν στην μουσική για χάρη της παράστασης. Οι υποψήφιοι είναι: Σπύρος Γασπαράτος, Μέθοδος Γκρόνχολμ, Στέφανος Δρουσιώτης, Faust, Δημήτρης Ζαχαρίου, Misery, Δημήτρης Μπρέντας, Πιτσιμπούργκο και Στέλα Φυρογένη και Γιώργος Χριστοδουλίδης, Ινκόγκνιτο on stage.

Το Βραβείο Καλύτερης Μουσικής απονέμεται στους Στέλα Φυρογένη και Γιώργο Χριστοδουλίδη για το Ινκόγκνιτο ταξίδι που μας χάρισαν μέσω της μουσικής και του θεάτρου. Σε μια άκρως δημιουργική και καινοτόμα παράσταση μας χάρισαν μέσα από τη μουσική -εν προκειμένω- εμπειρίες που είχαμε ξεχάσει ή που δεν ζήσαμε ακόμη. Φωνή και πιάνο έγιναν ένα και μας ανέβασαν... το κέφι αλλά και τις αισθήσεις!

Δεύτερη κατηγορία για σήμερα το βραβείο καλύτερης ερμηνείας από γυναίκα ηθοποιό. Πέντε γυναίκες, πέντε ρόλοι... Κατ' ακρίβειαν πολλές γυναίκες, πολλοί γυναικείοι ρόλοι. Δυσκολεύτηκα να καταλήξω στην λίστα των πέντε ηθοποιών αλλά τα κατάφερα... Μια ψυχικά άρρωστη νοσοκόμα, μια Ελληνίδα μάνα, μια Χιώτισσα γυναίκα που είναι επιφυλακτική στην αλλαγή, μια πάλαι ευγενής αριστοκράτισσα της Ρωσίας και μια νέα-πειραματόζωο που γνωρίζει τον κόσμο είναι οι πέντε υποψήφιες για φέτος. Οι υποψήφιες είναι:

Το βραβείο Καλύτερης ερμηνείας από γυναίκα ηθοποιό απονέμεται στην Πόπη Αβραάμ για την ερμηνεία της στον ρόλο της Άννι στο Misery του Στίβεν Κινγκ στην Κάτω σκηνή του Σατιρικού Θεάτρου. Ξεδίπλωσε χωρίς αντιστάσεις τον χαρακτήρα και με υποκριτική τόλμη ενσάρκωσε και ερμήνευσε ανατριχιαστικά την εκκεντρική νοσοκόμα Άννι Γουίλκινς.

Το Αρχαίο Ελληνικό Δράμα ήκμασε στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. Αιώνες μετά, χιλιετηρίδες και κάτι χρονάκια μετά, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, έργα όπως οι Βάκχες του Ευριπίδη ή οι Πέρσες του Αισχύλου συνεχίζουν να ανεβαίνουν στο σανίδι και να μας επηρεάζουν. Ένας βασικός θεσμός στην Κύπρο μας προσφέρει κάθε καλοκαίρι την εμπειρία του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, το Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος από το Κυπριακό Κέντρο Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου κλείνει φέτος 18 χρόνια και περιμένουμε με ανυπομονησία το φετινό πρόγραμμα. Την περασμένη σεζόν είδαμε 7 παραγωγές, μόνο τραγωδίες, εκ των οποίων οι 3 ήταν κυπριακές. Υποψήφιες παραγωγές για αυτό το βραβείο είναι: Αντιγόνη, από το Εθνικό Θέατρο Παλαιστίνης Ιεροσολύμων, Οιδίποδας Τύραννος, Teatro do Bolhao Πορτογαλίας, Μήδεια, Induoteatro Ισπανίας και Μήδεια, Built-up Area (Κύπρος).

Το Βραβείο Καλύτερου Αρχαίου Δράματος απονέμεται στον Ατέλ Χακίμ για την σκηνοθεσία του στο έργο του Σοφοκλή Αντιγόνη, για το Εθνικό Θέατρο Παλαιστίνης, στο πλαίσιο του 17ου Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος. Με την απόλυτη κατανόηση του κειμένου παρουσίασε μια παράσταση που δίνει στην Αντιγόνη του Σοφοκλή μια νέα διάσταση. Παρά την γλώσσα της παράστασης, αραβική διάλεκτος της Παλαιστίνης, δεν χάθηκε η επαφή με το πρωτότυπο κείμενο και με το κοινό. Μια από τις καλύτερες παραστάσεις που παρουσιάστηκαν στο Διεθνές Φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια!

Η τεχνολογία προοδεύει και προσπαθούμε να είμαστε εκσυγχρονισμένοι σε κάθε τομέα. Το θέατρο δεν θα μπορούσε να εξαιρείται από τον κανόνα αυτό! Ολοένα και περισσότερα θεατρικά σχήματα ή θεατρικές ομάδες χρησιμοποιούν τα πολυμέσα με τρόπο εποικοδομητικό. Υποψήφιοι για το βραβείο καλύτερης χρήσης πολυμέσων είναι: Χρίστος Γωγάκης και Νικολέτα Καλαθά, Φιλονικία, Γιώργος Ιωάννου και Ευριπίδης Δίκαιος, Πιτσιμπούργκο και Νικολέτα Καλαθά, Ινκόγκνιτο on stage.

Το Βραβείο απονέμεται στους Χρίστο Γωγάκη και Νικολέτα Καλαθά για την ζωντανή χρήση βίντεο και οπτικογράφηση των βίντεο που έπαιξαν εμβόλιμα στην παράσταση Φιλονικία στον ΘΟΚ. Μια πλειάδα ηθοποιών έδωσε το παρόν της στην παράσταση μέσα των βίντεο. Οι ηθοποιοί μας μίλησαν, μέσω των βίντεο, για την απιστία, για ψυχολογικά πειράματα και πήραν θέση στο πείραμα που εκτυλίχθηκε στην Κεντρική Σκηνή του ΘΟΚ.

Παράσταση χωρίς σκηνικά, άνθρωπος δίχως ρούχα... μερικές φορές παράσταση χωρίς σκηνικά ισοδυναμεί και με το άνθρωπος δίχως ψυχή. Αυτά που βλέπουμε πολλές φορές μας απατούν αλλά παράλληλα κρίνουμε τους άλλους από αυτό που δείχνουν. Όλοι φανταζόμαστε τον κόσμο διαφορετικά και τον βλέπουμε διαφορετικά απ' αυτό που είναι, του βάλαμε σκηνικά και κινούμαστε μεταξύ τους. Για την κατηγορία αυτή υποψήφιοι είναι: Μάγια Αγγέλη, Όσκαρ, Λάκης Γενεθλής, Κάτω από την Σκάλα, Μίκης Λοΐζου, Ο θάνατος και η Κόρη, Λύδια Μανδρίδου και Μαρίνα Χατζηλουκά, Βυσσινόκηπος και Άντης Παρτζίλης, Μέθοδος Γκρόνχολμ.

Το Βραβείο Καλύτερης Σκηνογραφίας απονέμεται στην Μάγια Αγγέλη για τα σκηνικά της παράστασης Όσκαρ στη Νέα Σκηνή ΘΟΚ. Αποτύπωσε στα σκηνικά την παιγνιώδη αφέλεια λες και βγήκαν από κάποιο παιδικό βιβλίο ή ακόμη και την φαντασία του ίδιου του πρωταγωνιστή του Όσκαρ. Η πολυ-λειτουργικότητα των σκηνικών επέτρεψε την σκηνική “ενσάρκωση” του κόσμου του παιδιού και της ψυχοσύνθεσης του Όσκαρ.

Πολλά λέγονται για το ποια είναι και ποια δεν είναι η δουλειά του σκηνοθέτη. Ο σκηνοθέτης μπορεί να κάνει τη διαφορά, τα κείμενα υπάρχουν και μας μιλούν και στον καθένα από εμάς μιλούν διαφορετικά, σε άλλους περισσότερο σε άλλους λιγότερο. Η δουλειά του σκηνοθέτη είναι περίπλοκη και πολυεπίπεδη. Την περασμένη σεζόν είδαμε πολλές παραστάσεις με ενδιαφέρουσες σκηνοθετικές απόψεις και οι υποψήφιες για το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας είναι:

Το βραβείο απονέμεται στην Αθηνά Κάσιου για την σκηνοθεσία της στην παραγωγή της Open Arts Ο Βυσσινόκηπος του Αντόν Τσέχοφ. Η καίρια επιλογή του χώρου επέτρεψε στο κοινό να κάνεις τις αλληγορικές συνδέσεις της σημασίας του σκηνικού χώρου και επέτρεψε την αναδίπλωση του σκηνοθετικού οίστρου της ίδιας. Ο Βυσσινόκηπος ήταν ένα από τα πιο μεγαλεπήβολα θεατρικά project στον τόπο μας και ελπίζουμε και σε άλλα μεγάλα!

Πέντε άντρες ηθοποιοί κέρδισαν τις δικές μου υποψηφιότητες χωρίς κόπο. Δεν δυσκολεύτηκα να τους βρω, δεν δυσκολεύτηκα να αποφασίσω... τουλάχιστον φέτος. 

Ο Προκόπης Αγαθοκλέους είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του και την περασμένη σεζόν μας το απέδειξε πέραν των άλλων στον Φάουστ, ο Λευτέρης Ζαμπετάκης μας έδειξε πόσο καλός κωμικός ηθοποιός είναι στο Θεό της Σφαγής και ο Αντρέας Τσέλεπος ξετύλιξε -ναι, κι άλλο- το υποκριτικό του ταλέντο σε μια από τις καλύτερες του ερμηνείες στη Μέθοδο Γκρόνχολμ.

Ο Λευτέρης Σαλωμίδης ερμήνευσε τον ρόλο του Δημοσθένη και ο Αντώνης Κατσαρής τον ρόλο του πατέρα της Ελεγκώς στο Πιτσιμπούργκο, παραγωγή της Onion Art Production. Ο νέος φεύγει από τη Χίο και πάει στην Αμερική, στο Πίτζμπουργκ, για ένα καλύτερο αύριο... μετανάστης αυτός, μετανάστες και τα όνειρα του. Αφήνει πίσω του την γυναίκα του και η μόνη τους επικοινωνία είναι τα γράμματα. Το βραβείο Καλύτερης ερμηνείας από άνδρα ηθοποιό απονέμεται εξ ημισείας στους Λευτέρη Σαλωμίδη και Αντώνη Κατσαρή για τις ερμηνείες τους στο Πιτσιμπούργκο. Ο Λευτέρης Σαλωμίδης έγινε πιστευτός, αβίαστα, και μαζί με τον Αντώνη Κατσαρή, παρά την ολιγόλεπτη εμφάνιση-ερμηνεία του, κέρδισαν το κοινό, το χειροκρότημα και την έντονη συγκίνηση τους.

Τέλος, λίγο πριν τελειώσω αυτή την ανάρτηση και κλείσω τα φώτα θα μιλήσω για... τα φώτα τα ίδια, και για αυτούς που τα χειρίζονται. Πιο παλιά δεν ήξερα πόση σημασία μπορούν να έχουν τα φώτα, θεωρούσα ότι είναι υποχρέωση κάποιου να φωτίζει την σκηνή, δεν συνειδητοποιούσα όμως ότι είναι δουλειά του σχεδιαστή φωτισμού είναι να αποδίδει με τα φώτα τα αισθήματα που προκαλεί ή υποβάλλει το έργο ή και που υπάρχουν πάνω στην σκηνή. Πάμε να δούμε τους τελευταίους υποψήφιους για σήμερα... πριν νυχτώσει! Ο Γιώργος Κουκουμάς αναμετρήθηκε με την ιστορική Σαμία, ο Παναγιώτης Μανούσης “έπαιξε” με τα φώτα αναδεικνύοντας έναν μετα-μοντέρνο Faust και Γιάννος Χατζηπαρασκευάς έδωσε με τα φώτα του την μυστηριακή και αγωνιώδη πλευρά του Misery.

Το Βραβείο Καλύτερου Φωτισμού απονέμεται στον Γιώργο Κουκουμά για τη “συμβολή” του ως σχεδιαστής φωτισμού στην αναβίωση της Σαμίας του ΘΟΚ, κάνοντας την μια διαφορετική παράσταση, φρέσκια και καινούργια. Ιδιαίτεροι φωτισμοί φώτισαν τα λιτά σκηνικά της Σαμίας του 1993, ξεχωριστοί φωτισμοί φώτισαν τους ηθοποιούς που ερμήνευσαν με τον ίδιο ζήλο μετά από τόσα χρόνια τους ρόλους τους, με αποκορύφωμα την άκρως αισθησιακή και παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα στην σκηνή του μάγειρα (Σταύρος Λούρας).

Ευχαριστώ όλους όσους έκαναν τον κόπο να διαβάσουν αυτή την ανάρτηση μέχρι το τέλος! Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους υποψηφίους και νικητές. Αυτά έχω για εσάς για... φέτος και θα τα πούμε πάλι με το τέλος της σεζόν. Μέχρι τότε έχουμε όμως αρκετό δρόμο, η τρέχουσα σεζόν είναι στο μέσο της ακριβώς και τα περισσότερα θεατρικά σχήματα είναι στην τελική ευθεία της επιλογής του καλοκαιρινού ρεπερτορίου. Αυτοί οι μήνες είναι γεμάτοι -κυριολεκτικά- θέατρο και δεν έχουμε παρά να θεαστρωθούμε και να απολαύσουμε τις θεατρικές παραστάσεις που μας προτείνουν διάφοροι θίασοι και θεατρικές ομάδες! Καλή -θεατρική- συνέχεια λοιπόν!

Θεακρίνος: Βραβεία Θεάτρου 2012-2013 - Υποψηφιότητες

Αναγνώστριες και αναγνώστες,

Γράφω αυτή την ανάρτηση με μερική επιφύλαξη, αλλά ήταν κάτι που είχα στο μυαλό μου εδώ και μήνες (πολλούς μήνες) και είπα να το κάνω, να δώσω το καλό παράδειγμα στους αναβλητικούς συνανθρώπους. Η περασμένη θεατρική σεζόν έληξε όμορφα, με ένα αλλιώτικο Φεστιβάλ Κύπρια και η τρέχουσα θεατρική σεζόν μάχεται να κερδίσει εντυπώσεις. Την περασμένη λοιπόν σεζόν, 2012-13, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω συνολικά 32 επαγγελματικές παραστάσεις και γύρω στις 5 ερασιτεχνικές. Μιας και αυτός ο αριθμός είναι ένας... σεβαστός αριθμός είπα να απονείμω, διαδικτυακά έστω, τα δικά μου βραβεία.

Θα δοθούν οκτώ βραβεία σε οκτώ κατηγορίες: βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας, βραβείο καλύτερης σκηνογραφίας, βραβείο καλύτερης μουσικής, βραβείο καλύτερου φωτισμού, βραβείο καλύτερης χρήσης πολυμέσων, δυο βραβεία ερμηνείας, ένα για άντρα ηθοποιό και ένα για γυναίκα ηθοποιό και βραβείο καλύτερης παράστασης Αρχαίου Ελληνικού Δράματος (Τραγωδία ή Κωμωδία).

Σε κάθε κατηγορία υπάρχουν το λιγότερο 3 υποψηφιότητες και maximum 5. Στις κατηγορίες ερμηνείας όσο και για άντρα τόσο και για γυναίκα ηθοποιό οι υποψηφιότητες δεν έχουν ελάχιστο αριθμό υποψηφιοτήτων αλλά δεν μπορούν να ξεπερνούν τις 5. Στις κατηγορίες ερμηνείας μπορεί ένας ηθοποιός να λάβει δυο υποψηφιότητες μόνο όταν οι δυο παραγωγές είναι από διαφορετικό θεατρικό σχήμα. Οι υποψήφιοι/ιες κατατάσσονται με αλφαβητική σειρά. Τέλος οι διεθνείς παραγωγές μπορούν να είναι υποψήφιες μόνο στην Κατηγορία Καλύτερη παράσταση Αρχαίου Ελληνικού Δράματος.

Πριν δούμε τις υποψηφιότητες γράφω τις παραγωγές που έχω δει, σε περίπτωση που μερικοί θεατρόφιλοι απορήσουν γιατί κάποιο έργο που είδαν εκείνοι δεν είναι υποψήφιο. Από σύνολο 31 παραστάσεων (32 είπα πριν, αλλά η μια ήταν παιδική) που είδα την περασμένη σεζόν, οι 27 ήταν Κυπριακές παραγωγές και 4 διεθνείς παραγωγές. Αναλυτικά:

2 παραστάσεις από το θέατρο Διόνυσος: Θα 'σαι δω ξανά του χρόνου, Θεός της σφαγής,

3 από το θέατρο Ένα: Μετά την Πρόβα, Άνθρωπος ελέφαντας, Ράους... ουστ από δω!,

9 από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου: Όσκαρ, Σαμία, Το μπουφάν της χάρλεϋ ή Πάλι καλά, Μέθοδος Γκρόνχολμ, Μαμά που πας;, Το ξύπνημα της άνοιξης, Φιλονικία, Γεθσημανή, Ινκόγκνιτο back on stage,

4 από το Σατιρικό Θέατρο: Συμπέθεροι απ' τα Τίρανα, Misery, ο Θάνατος και η κόρη, Τρόικα... βάρτου ρίγανη,

1 από την ΕΘΑΛ: Κάτω από την σκάλα,

1 από το θέατρο Σκάλα: Πως να ληστέψετε μια τράπεζα,

7 ελεύθερες παραγωγές: Πιτσιμπούργκο (Onion Art Production), ο Βυσσινόκηπος (Open Arts), The good body (XMAS productions), Μήδεια (Built-up area), Ελένη (Αμφίκτιο θέατρο), Παρεξήγησις γλυκείας χώρας Κύπρου (Filmblades), Faust (Διεύθ. Παραγωγής: Κ. Μελίδης),

και 4 διεθνείς παραγωγές: Αντιγόνη (Εθνικό Θέατρο Παλαιστίνης), Οιδίποδας Τύραννος (Teatro do Bolhao), Μήδεια (Induoteatro), Βάκχες (Δρόμος με τα δέντρα).

Υποψηφιότητες:

Για το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας υποψήφιοι είναι:

Αθηνά Κάσιου, Ο Βυσσινόκηπος (Open Arts)

Στέλιος Καυκαρίδης, Ο θάνατος και η Κόρη (Σατιρικό)

Γιώργος Μουαΐμης, Ο θεός της Σφαγής (Θέατρο Διόνυσος)

Νίκος Χαραλάμπους, Θα 'σαι δω ξανά του χρόνου (Θέατρο Διόνυσος)

Για το Βραβείο Καλύτερης Σκηνογραφίας υποψήφιοι είναι:

Μάγια Αγγέλη, Όσκαρ (ΘΟΚ)

Λάκης Γενεθλής, Κάτω από την Σκάλα (ΕΘΑΛ)

Μίκης Λοΐζου, Ο θάνατος και η Κόρη (Σατιρικό)

Λύδια Μανδρίδου και Μαρίνα Χατζηλουκά, Βυσσινόκηπος (Open Arts)

Άντης Παρτζίλης, Μέθοδος Γκρόνχολμ (ΘΟΚ)

Για το Βραβείο Καλύτερης Μουσικής υποψήφιοι είναι:

Σπύρος Γασπαράτος, Μέθοδος Γκρόνχολμ (ΘΟΚ)

Στέφανος Δρουσιώτης, Faust (Διεύθ. Παραγωγής: Κ. Μελίδης)

Δημήτρης Ζαχαρίου, Misery (Σατιρικό)

Δημήτρης Μπρέντας, Πιτσιμπούργκο (Onion Art Production)

Στέλα Φυρογένη και Γιώργος Χριστοδουλίδης, Ινκόγκνιτο back on stage (ΘΟΚ)

Για το Βραβείο Καλύτερου Φωτισμού υποψήφιοι είναι:

Γιώργος Κουκουμάς, Σαμία (ΘΟΚ)

Παναγιώτης Μανούσης, Faust (Διεύθ. Παραγωγής: Κ. Μελίδης)

Γιάννος Χατζηπαρασκευάς, Misery (Σατιρικό)

Για το Βραβείο Καλύτερης Χρήσης Πολυμέσων υποψήφιοι είναι:

Χρίστος Γωγάκης και Νικολέτα Καλαθά, Φιλονικία (ΘΟΚ)

Γιώργος Ιωάννου και Ευριπίδης Δίκαιος, Πιτσιμπούργκο (Onion Art Production)

Νικολέτα Καλαθά, Ινκόγκνιτο back on stage (ΘΟΚ)

Για το βραβείο Καλύτερης ερμηνείας από άνδρα ηθοποιό υποψήφιοι είναι:

Προκόπης Αγαθοκλέους, Faust (Διεύθ. Παραγωγής: Κ. Μελίδης)

Λευτέρης Ζαμπετάκης, Ο Θεός της Σφαγής (Θέατρο Διόνυσος)

Αντώνης Κατσαρής, Πιτσιμπούργκο (Onion Art Production)

Λευτέρης Σαλωμίδης, Πιτσιμπούργκο (Onion Art Production)

Αντρέας Τσέλεπος, Μέθοδος Γκρόνχολμ (ΘΟΚ)

Για το βραβείο Καλύτερης ερμηνείας από γυναίκα ηθοποιό υποψήφιες είναι:

Πόπη Αβραάμ, Misery (Σατιρικό)

Αννίτα Σαντοριναίου, Το μπουφάν της Χάρλεϋ (ΘΟΚ)

Τζωρτζίνα Τάτση, Πιτσιμπούργκο (Onion Art Production)

Στέλα Φυρογένη, Βυσσινόκηπος (Open Arts)

Νιόβη Χαραλάμπους, Φιλονικία (ΘΟΚ)

Για το Βραβείο Καλύτερου Αρχαίου Δράματος (Τραγωδίας ή Κωμωδίας) υποψήφιοι είναι:

Αντιγόνη, Εθνικό Θέατρο Παλαιστίνης, σε σκηνοθεσία Ατέλ Χακίμ

Οιδίποδας Τύραννος, Teatro do Bolhao, σε σκηνοθεσία Κουνιάκι Ίντα

Μήδεια, Induoteatro, σε σκηνοθεσία Χοσέ Μανουέλ Σάντσετς-Ανδρέου

Μήδεια, Built-up Area, σε σκηνοθεσία Πέτρου Λάρκου

Η ανακοίνωση των νικητών θα γίνει την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου, σε ειδική ανάρτηση.

Θεα(σ)τρωθείτε 2014

Η νέα χρονιά ξεκίνησε με ή χωρίς θεατρικούς οιωνούς. Και πάμε να δούμε τα θεατρικά δρώμενα του μήνα που μας μπήκε και του επόμενου.

Κακά τα νέα από το Θέατρο Ένα. Η ασθένεια του καλλιτεχνικού διευθυντή και σκηνοθέτη Αντρέα Χριστοδουλίδη αναγκάζει το θέατρο να αναβάλει μέχρι νεωτέρας την πρεμιέρα του Πορτρέτου του Ντόριαν Γκρέι. Ανακοινώθηκε επίσης η... ακύρωση (!) της πολυαναμενόμενης Μαντάμ Σουσού, της τρίτης και τελευταίας παραγωγής της τρέχουσας σεζόν. Εν αναμονή λοιπόν του προγράμματος του θεάτρου Ένα θα ευχηθούμε καλή ανάρρωση στον κ. Χριστοδουλίδη.

Το Σατιρικό Θέατρο (τηλ. 22312940), με 3 υποψηφιότητες στα φετινά θεατρικά βραβεία, είναι στην τελική ευθεία για την πρεμιέρα του Βιολιστή στη στέγη σε σκηνοθεσία Στέλιου Καυκαρίδη, η οποία ορίστηκε στις 07 Μαρτίου. Το εν λόγω έργο θα είναι το περιοδεύον έργο του Σατιρικού για το καλοκαίρι. Η Πάνω σκηνή θα φιλοξενήσει το έργο Τι ψυχή θα παραδώσεις; του Θανάση Θεολόγη για 8 μόνο παραστάσεις τα δυο πρώτα Παρασκευοσαββατοκύριακα και Δευτέρες του Μάρτη στις 20:30.

Το Θέατρο Διόνυσος (τηλ. 22818999) κάνει πρεμιέρα σύντομα με το έργο του ισπανού συγγραφέα Γκιλιέμ Κλούα, Δέρμα στις φλόγες σε σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή. Ένα σκληρό και βίαιο έργο με γενικό θέμα τον πόλεμο με επίκεντρο τις κοινωνικές επιπτώσεις του στον άνθρωπο και στην μεταβολή της φύσης του. Η παράσταση είναι ακατάλληλη για άτομα κάτω των 16 ετών. Τακτικές παραστάσεις από 21 Φεβρουαρίου.

Η πρωτοεμφανισθείσα θεατρική ομάδα Νηπενθείς (τηλ. 97656060) κάνει την πρώτη της εμφάνιση την παραμονή του Αγίου Βαλεντίνου, 13 Φεβρουαρίου, στις Αποθήκες ΘΟΚ για λίγες παραστάσεις. Η μαύρη κωμωδία του Ντέβιντ Γκίζελμαν θα ανεβεί για 8 παραστάσεις μέσα στον Φεβρουάριο και 4 στον Μάρτιο.

Το θέατρο Ανεμώνα (τηλ. 22573031) προσφέρει γέλιο με την κωμωδία Kemal Yavas του Νέαρχου Ιωάννου κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Ανταποκρινόμενο στις οικονομικές δυσκολίες της εποχής που ζούμε προσφέρει ένα δωρεάν εισιτήριο σε τέσσερα άτομα ή εισιτήρια σε μισή τιμή σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες.

Πρεμιέρα κάνει η μια παραγωγή μετά από την άλλη στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (τηλ. 77772717). Η Κεντρική Σκηνή συνεχίζει με τη θεατρική μεταφορά της ταινίας Μια ζωή την έχουμε σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου (μέχρι 02 Μαρτίου). Ο Γιώργος Κισσανδράκης και η Μαρίνα Αργυρίδου γνωστοί και ως Ρωμαίος και Ιουλιέτα επιστρέφουν για 3 μόνο Σαββατοκύριακα στον Φεβρουάριο και μια επιπλέον παράσταση την ημέρα των ερωτευμένων 14 Φεβρουαρίου, το ωραιότερο δώρο για τους ερωτευμένους ή και αυτούς που θέλουν να ερωτευτούν.

Το έργο του Κώστα Μαννούρη Απόψε θα πετάξω την τέφρα σου το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θεατρόφιλο κοινό της Κύπρου στο πλαίσιο του προγράμματος PLAY είναι η επόμενη παραγωγή της Νέας Σκηνής του ΘΟΚ. Πρωταγωνιστεί η Αννίτα Σαντοριναίου και σκηνοθετεί η Μαγδαλένα Ζήρα, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Ανεξάρτητες παραγωγές:

Η Silver Thespian Theatre Company παρουσιάζει το έργο του Παύλου Λάμπη 74 με επίκεντρο τρεις γυναίκες και τη ζωή τους μετά το '74. Η παράσταση είναι στην αγγλική γλώσσα με ελληνικούς υπέρτιτλους. Λευκωσία: 19 και 20 Φεβρουάριου, Σατιρικό Θέατρο, Λάρνακα: 21 Φεβρουαρίου, Θέατρο Σκάλα, Πάφος: 22 Φεβρουαρίου, Μαρκίδειο Θέατρο και Λεμεσός: 23 και 24 Φεβρουαρίου, Τεχνοχώρος ΕΘΑΛ (τηλ. Κρατήσεων 96 503 009)

Ο Μαμάκιας -έργο γνωστό και ως ο Κουνενές- ανεβαίνει για φιλανθρωπικό σκοπό στο Παλλάς σε σκηνοθεσία Αθηνάς Ξενίδου. Μόνο για 5 παραστάσεις στον Μάρτιο, 3, 9, 10, 16 και 23 Μαρτίου στις 20:30, είσοδος 10 ευρώ (τηλ. Κρατήσεων 95118353)

Περιοδείες στην Λευκωσία:

Ο Κουνενές του Θεάτρου Σκάλα έρχεται για μια μόνο παράσταση στο Σατιρικό Θέατρο στις 12 Φεβρουάριου στις 20:30.

Για επίσης μόνο μια παράσταση η ΕΘΑΛ (τηλ. 25877827) παρουσιάζει το σκληρό έργο του Φραντζ Ξάβερ Κρετς Στάλλερχοφ στις Αποθήκες ΘΟΚ στις 02 Μαρτίου στις 21:00.

Συνεχίζονται:

Pirasmos Productions, Ου Γριστός, Πάνθεον, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή μέχρι 16 Φεβρουαρίου (τηλ. 70001910)

Σατιρικό Θέατρο, The Ladykillers, κάθε Σάββατο και Κυριακή, μέχρι 23 Φεβρουάριου (τηλ. 22312940)

Να σου πω μια ιστορία, Θέατρο Λατσιών κάθε Τρίτη μέχρι 25 Φεβρουαρίου

Θέατρο Λέξη, Κορίτσια Ημερολογίου, στο Θέατρο Λατσιών, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή μέχρι 28 Φεβρουαρίου (τηλ. 70000146)

Pirasmos Productions, Μεθυσμένο Μοσχαράκι, Πάνθεον, κάθε Τρίτη και Τετάρτη, μέχρι 12 Μαρτίου (τηλ. 70001910)

Άντρες Γέρημοι για όλα, Ασμάτειον Live, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή μέχρι 30 Μαρτίου (τηλ. 70002065)

Θεακρίνος: Η Πέτρα

Η τρέχουσα θεατρική σεζόν δεν φαίνεται να ξεκίνησε και τόσο έντονα. Η πρώτη περίοδος όμως πάει, έφυγε, και τα περισσότερα θεατρικά σχήματα παρουσιάζουν νέες παραστάσεις. Η Νέα Σκηνή ΘΟΚ παρουσιάζει σε Πανελλήνια πρώτη την Πέτρα, ενός Γερμανού συγγραφέα, του Μάριου Φον Μάιενμπουργκ. Είναι πράγματι ένα αριστουργηματικό έργο και χαίρομαι που ο ΘΟΚ επέλεξε να ενσωματώσει αυτό το έργο στο ρεπερτόριό του.

Το έργο πραγματεύεται τη ζωή τριών γενεών από την άνοδο του Χίτλερ μέχρι την πτώση του Σοβιετικού καθεστώτος. Η πρώτη γενεά, η μεγαλύτερη ηλικιακά, είναι η γενιά του Τραύματος. Η τρίτη γενεά είναι η γενιά που δεν είναι αυτό που θα θέλαμε να είναι, η νεολαία, και η ενδιάμεση είναι η γενεά που μαζεύει ακόμη τα σπασμένα. Ζούμε πολύ έντονα -εθνικά επί το πλείστον- στην Κύπρο αυτό το χάσμα γενεών.

Η Πέτρα του Μάιενμπουργκ γράφτηκε το 2008 και νομίζω θα ήταν ευλογία αν το έργο αυτό παρουσιαζόταν στο κοινό πριν 2 χρόνια παράλληλα με την Σκιά του Μαρτ του Σουηδού Στιγκ Ντάγκερμαν. Οι ηρωίδες της Πέτρας έρχονται αντιμέτωπες με σκιές του παρελθόντος, εθελούσια (η Βίτα με τον Βόλφανγκ) ή ακούσια (η Χάιντρουν και η Χάνα με την Μίτσε). Το σπίτι είναι ολόασπρο, κατάλληλο για ψυχολογικά πειράματα, ένα άσπρο κελί ενός φρενοκομείου ίσως, ένα άσπρο κουτί που μέσα του κατοικούν εγκλωβισμένες οι σκιές αυτές.

Μια άλλη σκιά που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ηρωίδες μας είναι μια άσπρη σβάστικα, το σύμβολο του Ναζισμού (αν και προέρχεται από τον Ινδουισμό). Το σημάδι αυτό είναι μέρος του τοίχου του σπιτιού, το οποίο το κουβαλά ακόμη πάνω του, αλλά δεν “φαίνεται”. Το σύμβολο αυτό, λες και δεν μπορούμε να απαλλαχτούμε από αυτό, είναι ακόμη εκεί, τόσα χρόνια μετά είναι εκεί. Στο μόνο πράγμα που “διαφωνώ” με το σημείωμα της σκηνοθέτιδας είναι ότι -δυστυχώς για εμάς- η σβάστικα εμφανίζεται συχνότερα από “περιστασιακά”.

Όπως είναι φυσικό, από το κοινωνικοϊστορικό πλαίσιο του έργου, το έργο πραγματεύεται επίσης τη σημασία του ηρωισμού. Με τρόπο διαφορετικό από εκείνον στο έργο του Ντάγκερμαν, εδώ πρόκειται για το χάος το οποίο μπορεί να προκληθεί από το ψέμα, από τις ψευδείς αναμνήσεις. Έχουμε την τάση να λέμε ιστορίες απ' όταν ήμασταν παιδιά χωρίς αναγκαστικά να σημαίνει ότι το υλικό των αναμνήσεων είναι πρωτογενής πηγή, αλλά συνήθως είναι από εξιστορήσεις αναμνήσεων άλλων ατόμων. Ακριβώς το ίδιο γίνεται στο έργο: η κόρη του Βόλφανγκ σχηματίζει μια παντελώς λάθος εικόνα για αυτόν και η μόνη που ξέρει την αλήθεια είναι η ίδια η πηγή της εκτίμησης που του τρέφει, η μάνα της.

Πολυλογώ για τα του έργου όμως... Θα μιλήσω εν τάχει και για τα της παράστασης. Με την έναρξη της παράστασης μουσική, φωτισμός και προβολές video δένουν και αποτελούν ένα σύνολο. Η σκηνοθετική δουλειά ήταν κάπως δύσκολη, όσο δύσκολο ήταν το υποκριτικό-ερμηνευτικό κομμάτι των ηθοποιών. Όλοι οι ηθοποιοί είναι πάνω στην σκηνή και όταν δεν συμμετέχουν στην σκηνή -γιατί οι ιστορίες των γυναικών τριών γενεών εκτυλίσσονται ταυτόχρονα- είναι ακίνητοι. Έξοχο το touch του video art στην παράσταση και απίστευτες ερμηνείες.

Εν κατακλείδι η επιβίωση είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της ανθρώπινης ζωής. Επιβίωση για άλλους είναι να είσαι απλά ευυπόληπτος πολίτης, επιβίωση για άλλους, όπως την Βίτα μια από τις ηρωίδες του έργου αυτού, είναι να πεις ψέματα ή να κρύψεις την αλήθεια με το όποιο τίμημα (το οποίο και πληρώνει). Επιβίωση για άλλους είναι να κατοικίσουν σε ένα σπίτι και να το ονομάσουν “δικό τους”, ξέρουμε αρκετοί πολύ καλά τι πάει να πει αυτό. Το να είσαι περήφανος -ιδίως εθνικά- χωρίς λόγο είναι κατάρα κατ' εμέ και η Πέτρα του Μάιενμπουργκ είναι ένα πανίσχυρο έργο. Εύγε σε όλους τους συντελεστές!

Ταυτότητα της παράστασης:

Μετάφραση: Γιώργος Νεοφύτου

Σκηνοθεσία: Αθηνά Ξενίδου

Σκηνικά/Κοστούμια: Σταύρος Αντωνόπουλος

Μουσική: Γιώργος Κολιάς

Κίνηση: Μαρία Μέση

Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Κουκουμάς

Video Art: Άννα Φωτιάδου

Βοηθός Σκηνοθέτιδας: Έφη Μοδέστου

Βοηθός Σκηνογράφου: Σάββας Λαζάρου

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Νεοκλής Νεοκλέους, Έλενα Παπαδοπούλου, Αννίτα Σαντοριναίου, Στέλα Φυρογένη, Αντωνία Χαραλάμπους, Νιόβη Χαραλάμπους.

Εθελοκωφεύουν: Christmas Edition

Από την μια η μετά νόμου υποχρέωση των καναλιών και από την άλλη η απουσία λογικής της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης με εξαγριώνουν για αυτά που βλέπω (ή που δεν βλέπω).

Έχω ξανακάνει λόγο για τα απογευματινά Δελτία ειδήσεων -τα γνωστά σε όλους Δελτία με Νοηματική- αλλά... αναγκάζομαι να ξαναμιλήσω για αυτά. Αυτή τη φορά αφορμή στάθηκε το απογευματινό Δελτίο ενός καναλιού την Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013. Το κανάλι επικαλέστηκε τεχνικά προβλήματα, τα οποία όντως ισχύουν, και είμαι σίγουρος ότι η Αρχή Ραδιοτηλεόρασης δεν πρόκειται να κάνει κάτι.

Δεν έχω σκοπό τη σημειολογική ανάλυση του Περί Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Σταθμών Νόμο (Τροποποιητικό Νόμο 84/I 2006) για αυτό παραβάλλω το άρθρο που μας ενδιαφέρει άμεσα και θα σχολιάσω παρακάτω.

Κάθε τηλεοπτικός σταθμός έχει υποχρέωση να μεταδίδει μεταξύ των ωρών 18.00 και 22.00 ειδικό δελτίο ειδήσεων καταληπτό από κωφά άτομα, διάρκειας τουλάχιστο πέντε λεπτών της ώρας: Νοείται ότι η προβολή του πιο πάνω αναφερόμενου ειδικού δελτίου ειδήσεων θα γίνεται τουλάχιστον στο ήμισυ της τηλεοπτικής οθόνης.

(α) Κάθε τηλεοπτικός σταθμός έχει υποχρέωση να μεταδίδει

Δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Plus, Extra και Capital παρανομούν από την έναρξη της ψηφιακής μετάδοσης των τηλεοπτικών καναλιών. Από τα επτά κανάλια ενημερωτικού τύπου λοιπόν, τα 3 παρανομούν.

(β) μεταξύ των ωρών 18.00 και 22.00 ειδικό δελτίο ειδήσεων

Επομένως αν τεχνικής φύσεως προβλήματα εμπόδισαν το εν λόγω κανάλι να προβάλει δελτίο ειδήσεων στις 6 και κάτι με νοηματική μπορούσε να το μεταδώσει αργότερα (πριν το κεντρικό δελτίο ειδήσεων για παράδειγμα).

(γ) τουλάχιστον στο ήμισυ της τηλεοπτικής οθόνης.

Τουλάχιστον την μισή οθόνη αφιερώνεται στον διερμηνέα νοηματικής. Αυτό σημαίνει την μισή ή ολόκληρη. Οι καναλάρχες όμως διαφωνούν, η δική τους λογική είναι “ή μισή ή καθόλου” και αυτό τους κάνει να παρανομούν διπλά.

Παρατράβηξε η υπόθεση αυτή και δεν κινητοποιείται κανείς. Ούτε καν απολογήθηκε κανείς, γιατί δεν κατανοούν ότι στερούν συστηματικά από τα άτομα με απώλεια ακοής την ενημέρωση! Κατά τ' άλλα καλές γιορτές.