Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Butterflies



Καθόμαστε στο εστιατόριο. Απέναντί μας ένα ζευγάρι νεαρών, μικροί, πρέπει να ‘ναι σχολιαρόπαιδα. Χαζογελάνε. Τους κοιτάω και γελώ μαζί του. Ψιτ παιδιά, οι πεταλούδες δεν ζούνε για πολύ, τους είπα μέσα στο χαμόγελο. Όχι. Οι πεταλούδες, τα ζωύφια εννοώ. Όχι τις πεταλούδες στο στομάχι. Αλίμονο αν είχατε αληθινές πεταλούδες στο στομάχι σας. Και πάλι… ούτε αυτές ζούνε πολύ. Ζούνε σε στιγμές μονάχα, λίγο τώρα, λίγο μετά. Οι πεταλούδες είστε εσείς.

Πετάξτε παιδιά, ζήστε! Λες και έχετε κι άλλη επιλογή. Ζήστε όπως και όσο θέλετε. Θα ‘ρθουν μέρες που δεν θα είστε καλά, κι αντί πεταλούδες θα νιώθετε σκουλήκια παντού μέσα σας, να σας τρώνε τα σωθικά. Είναι εντάξει όμως, φανταστικά είναι τα σκουλήκια όπως και οι πεταλούδες. Ακούστε με που σας λέω. Τι με κοιτάτε σα χαζά βρε; Συνεχίστε να χαζογελάτε, συνεχίστε να χαμογελάτε επειδή βλέπει ο ένας τον άλλον, συνεχίστε. Αφήστε με εμένα, εγώ νιώθω ογδόντα χρονών… γιατί αυτά δεν τα έκαμα, δεν τα έπαθα.

Είναι ωραίος ο έρωτας παιδιά αλλά άμα πληγώνεσαι από δαύτον, πονάει περισσότερο. Πώς είναι το παγόβουνο; Όση χαρά βλέπεις, τόσος πόνος κρύβεται. Μπορεί και όχι. Ο πάγος λιώνει. Μπα αυτές οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις να μην μου βγαίνουν. Ζήστε μωρέ… Και αν σκέφτεστε κάτι να το λέτε, μην το κρατάτε στο κεφάλι σας. Και άμα έχεις άνθρωπο απέναντί σου που σε κάνει να χαμογελάς, να του μιλάς. Έτσι θα τον κάνεις και εσύ να χαμογελάσει. Να εμπιστεύεστε ρε.

Είστε μικροί, προσέξτε. Μάθετε τι ζητάτε και να ‘στε ευθείς, να κόβετε δρόμο. Όχι πως βιαζόμαστε, και εσείς ποτέ να μην βιαστείτε, αλλά μην κάνετε ταξίδια που δεν χρειάζεστε, μην γεμίζετε τις τσάντες σας για να τις αδειάσετε παρακάτω. Δεν με καταλαβαίνεις… Νιώθω ογδόντα, δεν είμαι. Και τόσος που είμαι δεν έχει σημασία. Ούτε για σένα θα ‘χει σε πέντε χρόνια μάλλον. Ο χρόνος είναι φίλος και εχθρός μαζί, αλλά δεν τον χρειάζεσαι. Αυτός ναι, εσύ όχι. Το τώρα είναι μια στιγμή που μπορεί στο μυαλό σου να κρατήσει μια αιωνιότητα και τυχερός είναι ο άνθρωπος που ζει το τώρα του για πάντα.

Ε, παιδιά; Μέχρι να βγω απ’ τις σκέψεις μου, το ζευγαράκι είχε φύγει. Καλό δρόμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου